Saga - Behaviour (1985)

Succesvol inderdaad: dat handgeklap gaat wel irriteren na een tijdje.

Waanzinnig strakke drummer, die Steve Negus... Hij heeft echt een snelle flow op de ride (in dit geval op de rim van zijn toms)...

Ondanks de wat lachwekkende beelden is het inderdaad een kei van een nummer!

Het was dan ook midden jaren 80, de tijd van de foute kledij en dito danspasjes.

Michael ziet er ook wel eens uit als Freddy Mercury.

Ja maar meestal moet ik er niet zo om lachen als bij dit clipje.
Maar nogmaals; de muziek is top!

Heb deze tape nog eens gedraaid en meteen verhoogd met een halfje omdat ik 'm toch wel beter vind dan Wildest Dreams. Prima Saga-album met Misbehaviour, Take A Chance en Out Of The Shadows als favorieten. Kristalheldere produktie ook.

In 3 of 4 verschillende studio's opgenomen wel allemaal met 1 producer: Peter Walsh.

Label is trouwens niet correct. Volgens mij zat Saga gewoon bij Polydor.

Gisteren nog maar weer eens gedraaid. Geweldig album en ik verhoog 'm dan ook naar 4*. Over twee weken zie ik Saga in Loreley dus ik ben me een beetje aan het opwarmen
Ben pas sinds twee jaar deze band echt aan het ontdekken en heb ze dan ook alleen nog maar met Moratti gezien. Onnodig te zeggen dat ik er erg naar uitkijk om ze met Michael te zien!!

De singles waren: Take a Chance, What Do I Know? en Misbehaviour.

What Do I Know? was een weer wereldwijde hit, Take a Chance dan weer niet. Behaviour werd uiteindelijk hun best verkopende plaat.

Dit zou Michael Sadler's favoriete Saga album zijn. Bijzondere keuze, maar vanuit het perpectief van een zanger wel weer logisch ergens.

Once Upon a Time is zelfs Sadler's favoriete songs, het is een eerbetoon aan zijn vader, en hij schijnt er live ook erg emotioneel van te worden.

Ik zou echt zo graag meer bootlegs uit deze periode willen horen. De band was toen zo belachelijk strak.

Dit is wel dé plaat die ik zou meenemen naar een onbewoond eiland. Voor mij toch de ultieme plaat.

Een aardig album, maar ze konden beter...

Dit is misschien wel de eerste plaat die ooit kocht maar dan op cassette ( Saga - Behaviour (1985, Cassette) | Discogs ).

Ik zal toen ongeveer 13 jaar oud zijn geweest. Ik kende op dat moment eigenlijk alleen de muziek van Queen en Phil Collins, maar door de ontdekking van Saga verschoof de aandacht naar Saga. Ook omdat ik niet lang daarna ook de cassette van Heads or Tales kocht.

Ik draaide deze twee echt helemaal (letterlijk) kapot, en heb ze beiden op Cd en Lp moeten herkopen. Mijn LP van Behaviour heeft zelfs zoveel krassen en ruis en tikken dat ik deze laatst nog via Discogs heb kunnen herkopen.

Ik weet dat deze overgeproduceerde poprock eigenlijk helemaal geen meesterwerk is, maar voor mij is het wel de beste plaat die ooit is gemaakt, alleen al omdat dit de eerste muzikale ontdekking is, die ik zelf heb gedaan.

En daar gaat het uiteindelijk allemaal om; emotie en beleving. Lekker boeien wat de 'kenners' ergens van denken te moeten vinden

Met jou kan ik tenminste praten.

Poeh...ik weet niet wat ik er mee moet. Saga wilde hip zijn, denk ik.

Gevolg is een kil geluid van de synths en drumcomputers.

Namen als Ultravox, OMD en Spandau Ballet liggen op de loer.

Beste nummer is imo. (Goodbye) One Upon A Time waar ik nog het meest Saga-geluid hoor.

Best aardig saga album maar inderdaad de 1e 4 zijn beter.

Wat mij betreft hun beste plaat. Maar dit was dan ook de eerste plaat die ik in mijn leven zelfstandig kocht.

Dat Steve Negus een van de eerste drummers was die een electronisch drumstel bezat , weet dus niet iedereen, zodat ze blind aannemen dat het uit een computer komt. Er doen zelfs zangeressen mee op dit album. Er zit aardig wat echo op deze plaat , wat wel typisch jaren 80 is. De ballads 'You and the Night' en vooral '(Goodbey) Once upon A Time' zijn echt wonderschone pareltjes
Het gitaarwerk en de songwriting is van een hoog niveau, en Sadler is prima bij stem. Eigenlijk niets op aan te merken eigenlijk.
Ik geniet van elke noot en de productie is meer dan oke!
De mensen die van de meer progressieve eerste platen houden, vinden deze plaat misschien wat minder , wat commerciëler (daar vind ik niets mis mee). Mensen die meer top 40 gericht zijn , zullen deze plaat iets te ruig vinden.
Ik zou zeggen 'Listen to Your Heart'.
Wat een geweldig goede plaat!

Deze vandaag op de speler, tsjonge wat een bijzondere band blijft dit toch. Ik blijf de combi van toetsen en gitaar (wat een gitarist!) bijzonder vinden bij Saga. De ritmesectie is dik in orde en ook op de zang is niets aan te merken. Dan hou je een top band over en een meer dan prima album. Het album in zijn totaal neigt wat naar de mellow Saga kant maar is uitermate geraffineerd en smaakvol in elkaar gezet. Vandaag de andere albums ook maar weer even uit de kast trekken!

Via een klasgenoot hoorde ik begin 1984 over de muziek van Saga. Heads Or Tales was net uit en ik sloeg steil achterover van dit indrukwekkende album. Silent Knight en Images At Twilight vond ik ook geweldig. Hun mix van pop/progrock was precies de muziek die ik het meest op dat moment waardeerde. Samen met de muziek van Genesis, Rush, Queen en Marillion.

Behaviour kon ik dus bij release kopen. Een beetje een tegenvaller omdat het best wel een commerciële plaat was. Lovesongs, bah. Maar ja, je hebt 25 gulden gespendeerd dus dan maar beter beluisteren. En dan toch wel waardering krijgen voor dit eh, nogal afwijkende Saga album. Niet te vergelijken met de eerdere albums. Out Of The Shadows en (Goodbye) Once Upon A Time zijn de sterke uitschieters. Behaviour is mijn minst favoriete album van deze groep waar ik nog steeds groot fan van ben. En vooral van de gitaar/synth duels.

Wacht maar tot je Steel Umbrellas en Pleasure and the Pain hoort.

Behaviour was overigens mijn instap-plaat (daarna pas Heads or Tales), waardoor ik fijnere herinneringen juist heb aan deze plaat, mijns inziens hun beste.

Ik heb alle albums dus ben er mee bekend. Steel Umbrellas vind ik niet slecht maar Pleasure And The Pain is inderdaad matig. Vooruit dan, dát is mijn minst favoriete Saga album.

Steel Umbrellas vind/vond ik ook best aardig. Sterker nog; ik vind Saga op hun best als ze in de pop/rock of AOR (geef het een naam) opereren.

Hun (vind ik) wat geforceerde heavy prog ligt mij vaak niet zo. Ik pleit voor minder riffs en zwaar drumwerk en juist meer synths, sequencers, etc. Het past beter bij ze.

Ze klonken altijd een beetje new waveish, en na Security of Illusion gingen ze de hardrock-kant op. Generation 13 is dsn weer uitermate geslaagd, maar die sound/benadering lieten ze al gauw los voor een wat kazige en clichématige benadering van de heavyprog waardoor ze juist een beetje een karikatuur werden. Geen wonder dat ze live voornamelijk oudere songs bleven spelen.

Na deze plaat (Behaviour) wam ook een plaat van Gilmour Negus Project. Ook AOR met liefdesliedjes en toevallig ook een favoriet van mij.

Pfoeh wat een belachelijk lage score heeft dit prima Saga album. De songs zijn wat compacter en een tweede Careful where you step staat hier niet op, maar er is prima AOR te horen met een jazz/progrock sausje en er staat geen enkele miskleun op. You and the night is een ballade met kippevel. Prima plaat, goed voor 4 sterren!

Ligt hem niet aan mij Behaviour s een hele sfeervolle affaire. Was fan geworden met House of Cards en deze kocht ik niet lang daarna, bij een discountwinkel met soms spullen van failliete platenzaken. Dat was in 2008.

Prima aankoop!

Ik had ooit eens een interview gelezen met Michael Sadler waarin hij trots zei, dat hij gene liedjes schreef over liefde of met het woord 'love' in de titel. Nu heeft deze plaat geen liedjes met het woord 'love' in de titel, maar het zijn wel liedjes over de liefde.

Vroeger was er een trucje om erachter te komen wie bij Saga de lyrics (teksten) had geschreven. De credits waren namelijk zo geschreven: M. Sadler/M.Sadler, J. Crichton, I. Crichton, S. Negus, J. Gilmour, waarbij de persoon voor de slash (/) de tekstschrijver was. Dit gold eigenlijk alleen voor de Polydor-versies. Bij de Portrait- en Maze-versies werd het gewoon zo geschreven: M.Sadler, J. Crichton, I. Crichton, S. Negus, J. Gilmour, waarbij de eerstgenoemde de tekstschrijver was.

Er waren drie tekstschrijvers bij Saga: Michael, Jim en Jim, waarbij Jim Gilmour bij deze plaat de teksten voor Easy Way Out heeft geschreven.

Op een drietal teksten na is de rest van de plaat door Michael Sadler geschreven (de teksten dan). Ik weet niet wat er met die informatie inzichtelijk wordt trouwens.

Deze plaat zou muzikaal wel lijden tot een schisma, want Negus en Gilmour vonden de richting die de band uit ging te veel popgericht. Het Gilmour Negus Project waarmee ze even later een plaat (Safety Zone) zouden uitbrengen was echter ook gewoon pop-rock.

De singles van deze plaat What Do I Know? en Take A Chance zijn flink gepromoot met allerlei remixes op zowel 7"- als 12"-issues. Deze zijn leuk om te hebben, en staan nergens als bonustrack op cd. Deze zijn aldus alleen als single te verkrijgen.

De plaat is drie verschillende studio's opgenomen, maar wel met één producer (Peter Walsh). Die verschllende studio's zorgt er ook voor dat de songs wat van elkaar verschillen. Zo zijn sommige nummers duidelijk ingedrumd, en bij andere songs lijkt er een drumcomputer in het spel (You and the Night en Out of the Shadows). Het nummer What Do I Know? (zie ook muziekvideo) is dan wel weer op de electronische kit ingespeeld. Het kan ook zijn dat You and the Night wel is ingedrumd met een electronische kit, maar dan vergezeld van een drumcomputer. Op zowel Out of the Shadows als op You and the Night zijn wel duidelijk analoge tomfills (of timbales) te horen.

Er staan op deze plaat ook wat deep album-cuts die weleens worden vergeten, maar eigenlijk best sterk zijn, zoals Out of the Shadows, Promises, Easy Way Out en het toch wel erg gave Goodbye (Once Upon a Time).

Het papier is geduldig en MusicMeter ook. Maar 18 jaar na deze post kan ik melden dat ik onlangs twee budgetboxjes met elk 5 Saga cd's aangeschaft heb (voor de liefhebber: 5 Original Albums Vol.1 en 5 Original Albums Vol.2). Het zijn idioot chaotisch geordende boxjes, maar onder de streep heb ik daarmee wel de eerste 7 studioalbums van Saga in huis, plus liveklassieker In Transit, een later verzamelaar en nog een later album waar ik met enig angst en beven tegenaan kijk... en daar ben ik nu rustig lineair doorheen aan het gaan.

Nu kende ik (inmiddels) Silent Knight en In Transit wel al, die zijn beide erg prima en dat waren ze in marathonvorm nog steeds. Met Saga, Images at Twilight en Worlds Apart was het prettig kennismaken. Heads or Tales was de eerste die wat tegenviel; deze Behaviour was juist weer wat beter dan in de (niet zo uitgebreide) herinnering. Morgen verder met Wildest Dreams...

De eerste halve pagina bij dit album draait grotendeels om een fittie of Saga nou op Rush lijkt of niet. Nou komen beide uit Canada en maakten beide een vorm van prog in de jaren '80, maar beide hebben ook een dusdanig eigen geluid dat je ze met een vergelijking tekort zou doen... al gebiedt de eerlijkheid toe te geven dat ik op zowel Worlds Apart als Heads or Tales (bij deze minder) af en toe wel een Rush-vibe kreeg van een vocale uithaal van Michael Sadler tegen een typische Saga-synthachtergrond. Er zit sowieso, buiten het eigen geluid, dat soms echt wel tegen het potsierlijke aan zit, een bepaalde universaliteit in de muziek, waarbij de nummers waar je aan herinnerd wordt, wel van ná Saga blijken te zijn. Vergelijkingen met The Human League zijn waarschijnlijk niet voor een onbelangrijk deel te danken aan dat Saganummer waarvan het intro als twee druppels water op dat van Don't You Want Me lijkt en heeft iemand You're Not Alone al eens naast Glenn Freys The Heat Is On gelegd?

Enfin, de eerste runthrough is tot dusverre een fijne marathon... de diepere verkenning komt altijd later.