Saga - Behaviour (1985)

Steengoed Saga-album. Vooral de pittige nummers zoals Take a Chance en Out of the Shadows zijn erg mooi. Een ander mooi nummer is (Goodbye) Once Upon a Time. Scherpe zang van Michael Sadler en geniaal op gitaar door Ian Crichton. Heads or Tales en Behaviour vind ik de beste albums van deze Canadese rockband. Voor wie Saga niet kent, het lijkt een beetje op de muziek van Rush.

Laat Casartelli het niet horen: de muziek van Saga die lijkt op die van Rush?

Ik kan je verzekeren dat hij beslist niet de enige is, die van dit soort uitspraken welhaast een beroerte krijgt.

Voor wie Saga niet kent, houden zo......

Misschien is de zuurpruim club iets voor jullie?!

Niet al te serieus op ingaan... Enig idee waar we ons kunnen aanmelden?

Zeg vriend, nu moet je eens ophouden met deze flauwekul. Ik heb deze platen stuk voor stuk in huis, aangezien ik de muziek ooit leuk heb gevonden. Tegenwoordig heb ik echter een ietwat andere smaak en vandaar deze cijfers.
Ik pas dus helemaal niets aan, en als jij dat reden genoeg vindt om daarvoor een berichtje te sturen, ben je echt te bekrompen voor woorden.

Ik ben jouw vriend niet en de toon is door jou gezet.

Neehoor, want ik maak die opmerking over Saga niet. En ik geef zelf aan dat je die niet serieus moet nemen.

Mag ik even tussen beide komen?
Gelukkig verschillen smaken nog steeds en verder vind ik dat jullie nicknames veel te veel op elkaar lijken om ruzie te maken. Dus geef elkaar snel de hand en zand erover.

Ik vind het prachtig dat jij dit mooie muziek vind, maar ik zou het alleen nooit met Rush willen vergelijken. Mag ik vragen hoe je aan die vergelijking komt?

Wat mij betreft is er niets aan de hand. Ik houd er alleen niet van dat iemand op basis van mijn stemgedrag dreigt dit kenbaar te maken aan de het MuMe-team.

Ja, Janz. Je hebt gelijk. Sorry, Omayyad. Ik liet me wat meeslepen.

Bovendien was jij uitgerekend één van de personen die mij opriep om te gaan stemmen op de platen naar aanleiding van onze berichtenwisseling bij The Pineapple Thief. En nu stem ik en dan krijg ik dit...

Goed, wat mij betreft is het niet gebeurd. Ik denk namelijk dat we genoeg dingen met elkaar gemeen hebben. Denk maar eens aan The Pineapple Thief.

Dat komt misschien omdat je op 1 dag 8x erg laag stemt op 1 band en dan valt dat op. Zeker wanneer ik probeer iets positiefs over een m.i. goed album te schrijven en krijg alleen maar nogal inhoudsloze reacties (niet alleen van jou overigens). Beter is het dan voor de discussie om substantiëler kritiek te leveren.

Inderdaad The Pineapple Thief is erg goed!

Aangezien ik momenteel bij de 's' ben aanbelandt, was nu Saga aan de beurt. Bovendien stem ik graag per band, zodat ik het ene album tegen het andere kan 'afzetten'.

Ik begrijp echter jouw frustratie omdat we met z'n allen weinig echt commentaar op dit album gaven...

Mijn naam viel ook even ... ik ken deze plaat niet en aangezien mijn eerste albumkennismaking met Saga (Silent Knight) niet direct naar meer smaakte, vermoed ik niet dat daar heel snel verandering in komt.

Daar staat dan weer tegenover dat de omschrijvingen die ik over deze muziek lees vaak wel bij mijn smaak passen en dat diverse gelijkgestemde luisteraars wel hoog over deze band opgeven; ik kan alleen wat ik er tot nu toe van gehoord heb niet mee matchen. Dus wellicht komt het vervolg ooit nog...

In tegenstelling tot Rush (om maar eens een willekeurige band te noemen ) kent het repertoire van Saga wat mij betreft meer downs dan ups, zeker als je het langs de progmeetlat legt. Dat geldt ook voor dit album, dat best leuke momenten kent, maar weinig meer heeft van de Saga die ik het beste waardeer, van nummer als Don't bet late en Will it be you. Korte, oppervlakkige nummers. 3 *, en dan ben ik nog royaal. De Saga van grofweg de eerste 4 albums heeft duidelijk mijn voorkeur.

Goed Saga album met heel wat van hun klassiekers.
score ook wat opgekrikt want die is wel wat laafg voor dit mooie album.

Een van de LP's die ik grijs gedraaid heb en dat alleen om het nummer Goodbey... Het gaat over het feit dat je volwassen wordt, was voor mij een uitlaatklep gezein alle problemen die toen tegen ben gekomen. Uiteindelijk kan muziek je helpen problemen te overwinnen, alhoewel je het wel zelf moet doen. Voor mij een dikke 4.0 punten.

Een ander "probleem" van Saga is dat ze op de oudere albums vrij veel gebruik maken van keyboards en synth drums waardoor het geheel, in tegenstelling tot bijvoorbeeld albums van Rush uit dezelfde periode, toch gedateerd klinkt.

Zo ook op dit album. Soms stoort dat, soms niet.
Gelukkig is op de meeste Saga-albums toch genoeg moois te vinden, zoals hier het prachtige You And The Night.

In zijn totaal is dit album echter vrij middelmatig. Nieuwkomers bij Saga zou ik in eerste instantie het best-of album uit 1994 willen aanraden. En uiteraard het top-album Generation #13.

Deze plaat van Saga is wellicht hun meest volwassen.
Miscchien creatief niet de meest interessante, maar dit is pop van een uitermate hoog niveau.

Dit is de laatste plaat (tot 1993) als quintet.

Dit is ook de eerste (en misschien wel de enige) waar Steve Negus veel percussie gebruikt, naast de drumpartijen.
In Out of the Shadows horen we woodblocks, timbales en conga!

Het gitaargeluid van Ian is een beetje naar de achtergrond gemixed en de toetsenpartijen van Jim, Jim en Michael naar de voorgrond wat het geheel een beetje een 'plastic' sound geeft.
Ook leunen sommige nummers wel heel erg op electronische dums (You and the Night, What Do I Know, Out of the Shadows).

Op deze plaat geen leadzang voor Gilmour, al heeft hij dan wel weer de tekst voor Easy Way Out geschreven.

Veel van de nummers van deze plaat zijn ofwel een hitsucces ofwel favoriet bij de fans.
Michael Sadler vindt zelfs dit zijn favoriete plaat.
Wat precies het probleem is van sommigen om deze plaat zo laag in te schalen, is mij een raadsel.
Wellicht verwachten sommigen een turbo-progressief metalwerkje.
Maar Saga maakt ook pop.

Blijkbaar. Ik vind ze alleen sterker in de periode tot 1987, zeg maar de Chapter-periode. Het is hier voor al gezegd: de synthdrums staan hier wat al te veel op de voorgrond, en dat komt gedateerd over.

De 'Chapter' periode duurde tot 1981.

Deze en Heads or Tales zijn met Gilmour en Negus (dus wel de classic line-up) maar zonder 'Chapters'.

1987 is het jaar dat Wildest Dreams uitkwam (volgens velen een van de minste Saga platen)

Wellicht dat het het zomerzonnetje is, maar deze plaat viel gisteren toen ik hem weer eens draaide ineens een stuk beter op zijn plek.
Sommige nummers luisteren toch wel prettig weg, bijna poppy hier en daar.

Daarnaast vind ik het persoonlijk een pre dat de toetsenist dit keer zijn mond houdt

Een halfje erbij naar 3,5*

Best een goed album van Saga. Toegegeven; er staan ook wat mindere nummers op maar de goeie (Listen to your heart, What do I know?, Take a chance, Out of the shadows en Once upon a time) halen het album met gemak naar een voldoende.

Behaviour was mijn eerste Saga album en die kennismaking beviel me prima.
Out Of The Shadows is het toppertje op deze toch wel vrij rustige plaat.
Het titelnummer is ook één van mijn favorieten. Ik ben er nog steeds niet uit of ik deze beter/slechter/even goed vind als Wildest Dreams. Toch nog maar eens allebei beluisteren.
Wel één van Saga's lelijkste hoezen vind ik.

Take a Chance blijft een vette track...

YouTube - Saga "Take a Chance" - live - 1985


Ooit waren ze toch echt wel succesvol...