Jonathan Jeremiah - Oh Desire (2015)

Ik viel snel voor het debuut van Jonathan ook al werd dat album hier op de site minder ontvangen (elders deed meneer Jeremiah het beslist niet slecht en dan vooral in Nederland niet). De opvolger met het Metropole Orkest vond ik ook prima maar ik merk dat met Oh Desire de rek er een beetje uit lijkt te zijn voor mij.
Het kabbelt wat door allemaal. Was op die vorige albums toch ook zullen de tegenstanders gelijk roepen. Misschien, maar ik hoor daar toch de alleraardigste composities en dat valt hier wel wat tegen.

Het is allemaal veilig en aangenaam, iets kaler dan de voorganger ook en daar zit misschien voor mij het probleem. Ik mis de warme soul een beetje. Dit neigt af en toe iets te veel naar liedjes voor bij het kampvuur. Het klinkt ook allemaal wat vlakjes.

Het komt op mij toch allemaal zeer lekker over. Ja het is misschien voor sommige 'veilig', maar dit is Jonathan's stijl. Folk, soul en een vleugje pop gezongen met een erg prettige stem. Arms is nu al mijn favo

Ik merk dat ik toch wat hard ben geweest in mijn oordeel tegenover deze nieuwe. Ik begin het nu wat beter te waarderen.

Hij was er opeens. En hoe!? Wat goed is komt snel zeggen ze weleens. In het geval Jonathan Jeremiah was dat zeker het geval. Al blijft het woord goed natuurlijk een relatief begrip. Met zijn album Solitary Man uit 2011 wist hij iedereen de aandacht te trekken. Singles als Heart of Stone en Happiness werden grijs gedraaid op de radio. Het was niet alleen makkelijke muziek, maar ook nog eens heel prettige muziek. Opvolger Gold Dust uit 2012 wist niet datzelfde te weeg te brengen als de debuutplaat en nu weer drie jaar later is er stilletjes een vervolg. Kan die de glorietijden doen herleven?

Als je naar de muziek van Jonathan Jeremiah luistert weet je het vaak al. Het is radiovriendelijk, het is ontspannen en iedereen kan er prima naar luisteren. Jonathan Jeremiah is niet een zanger die per sé de randjes op wil zoeken. Hij kiest het altijd wel redelijk veilig, maar dit doet hij altijd op een goede manier. Dat brengt zo nu en dan ook wat leuke hoogtepunten met zich mee, maar niet al te vaak. Het gaat om het totaalplaatje en dat totaalplaatje bevalt een ieder wel.
Dat is eigenlijk op Oh Desire niet anders. Jeremiah heeft weer een plaat gemaakt in het verlengde van zijn eerdere muziek. Dertien nummers lang speelt zijn soepele stem weer de hoofdrol en is de achtergrondmuziek andermaal erg ontspannen. Al luisterend naar dit album zal je nergens echt opveren van gelukzaligheid of verrassing. Nee het is wel veilig ontspannen muziek. Wederom goed voor de radio, wederom goed voor een grote groep mensen. Je kan het ook wel zien als wederom hetzelfde laken en pak. Die conclusie is op zich wel fair te noemen. Maar is het storende muziek? Nee, nergens kan het storen. Nergens irriteert het. Ik heb ook het gevoel dat het precies hetgeen is wat Jonathan wil bereiken met zijn muziek. Als je er maar gewoon lekker naar kan luisteren dan is het prima. In dat geval is het ook prima.

(bron: Opus de Soul)

Een herhaling van zetten t.o.v. het vorige album. Wat niet per se verkeerd is: de lome composities en mans stem zijn prima. Maar nergens een "opveermoment"; dat is toch wel jammer. Nummers 1,7 en 13 zijn ook maar matig.

Arms is wel een heel lekker nummer. Perfect voor zijn stem en prachtig gearrangeerd. Rest van het album pakt me niet helemaal. Erg veel van hetzelfde.