Jonathan Jeremiah - Oh Desire (2015)

Hij was er opeens. En hoe!? Wat goed is komt snel zeggen ze weleens. In het geval Jonathan Jeremiah was dat zeker het geval. Al blijft het woord goed natuurlijk een relatief begrip. Met zijn album Solitary Man uit 2011 wist hij iedereen de aandacht te trekken. Singles als Heart of Stone en Happiness werden grijs gedraaid op de radio. Het was niet alleen makkelijke muziek, maar ook nog eens heel prettige muziek. Opvolger Gold Dust uit 2012 wist niet datzelfde te weeg te brengen als de debuutplaat en nu weer drie jaar later is er stilletjes een vervolg. Kan die de glorietijden doen herleven?

Als je naar de muziek van Jonathan Jeremiah luistert weet je het vaak al. Het is radiovriendelijk, het is ontspannen en iedereen kan er prima naar luisteren. Jonathan Jeremiah is niet een zanger die per sé de randjes op wil zoeken. Hij kiest het altijd wel redelijk veilig, maar dit doet hij altijd op een goede manier. Dat brengt zo nu en dan ook wat leuke hoogtepunten met zich mee, maar niet al te vaak. Het gaat om het totaalplaatje en dat totaalplaatje bevalt een ieder wel.
Dat is eigenlijk op Oh Desire niet anders. Jeremiah heeft weer een plaat gemaakt in het verlengde van zijn eerdere muziek. Dertien nummers lang speelt zijn soepele stem weer de hoofdrol en is de achtergrondmuziek andermaal erg ontspannen. Al luisterend naar dit album zal je nergens echt opveren van gelukzaligheid of verrassing. Nee het is wel veilig ontspannen muziek. Wederom goed voor de radio, wederom goed voor een grote groep mensen. Je kan het ook wel zien als wederom hetzelfde laken en pak. Die conclusie is op zich wel fair te noemen. Maar is het storende muziek? Nee, nergens kan het storen. Nergens irriteert het. Ik heb ook het gevoel dat het precies hetgeen is wat Jonathan wil bereiken met zijn muziek. Als je er maar gewoon lekker naar kan luisteren dan is het prima. In dat geval is het ook prima.

(bron: Opus de Soul)