Boz Scaggs - A Fool to Care (2015)

Ook weer een nieuw album van Boz Scaggs. Last Tango on 16th Street doet mij niet gelijk naar de
platenhandel rennen. Oordeel zelf:

Hear Boz Scaggs' Dreamy 'Last Tango on 16th Street' | Rolling Stone - rollingstone.com

Boz kan bij mij echt wel een potje breken. Natuurlijk blijf ik kritisch op de albums die hij aflevert maar alleen al die mooie donkere stem weet bij mij een gevoelig snaar te raken. Een eerste luisterbeurt van A Fool to CARE stemt me positief. Uiteraard erg herkenbaar allemaal maar dat geeft ook wel dat prettige 'warme bad' gevoel. Mooie composities op dit album op een wijze die Boz groot heeft gemaakt. Netjes binnen de lijntjes maar wel ontzettend aangenaam.

Kwa overall geluid en repertoire keuze valt deze bij eerste beluistering beter dan z'n voorganger Memphis.

Af en toe blijft hij helaas ( voor mijn smaakpapillen ) te veel in het originele arrangement van een nummer hangen ( zoals dat lullige orgeltje in Small Town Talk ) in plaats van het materiaal naar zijn eigen hand te zetten, waardoor je toch eerder geneigd bent de vokale prestaties op de verschillende versies te gaan vergelijken. Door Boz' gevorderde leeftijd en de natuurlijke sleet op zijn stembanden valt dat in de meer melodiese nummers ( zoals I'm So Proud ) niet echt in zijn voordeel uit.
In de meer olderwetse R&B nummers doet de ouwe man het nog wèl helemaal goed en laten die nou net het leeuwendeel van het gebodene uitmaken.

De kombi Scaggs / Bonnie Raitt werkt in Hell To Pay alsof ze al jaaaaaaren samen op het podium staan.
Wat hem er toe gebracht heeft met Lucinda Williams samen te gaan werken begrijp ik dan weer geen bips van. Kwa sfeer klopt ze voor geen millimeter bij ome Boz, ik zou haar eerder aan iemand als Tom Waits koppelen. Zij "zingt" het hele eerste komplot van Whispering Pines waardoor je het idee krijgt dat je naar een totaal andere plaat zit te luisteren, gelukkig komt daarna het nummer nog wel op gang.........

Moert eerlijk toegeven dat de meeste van bovengenoemde bezwaren intussen verdwenen zijn. Te hoog gespannen verwachtingen ? Waarschijnlijk wel, want Boz heeft het altijd meer moeten hebben van z'n charme dan van z'n bovenmodale vokale prestaties en na een draaibeurt of 5 valt de voornoemde sleet gewoon niet meer op en neemt de totaalsfeer van de plaat het over.

Bij deze dus opgewaardeerd: Heerlijke plaat en een dikke aanrader !

Wat ik er van hoorde vond ik nogal tam, eerlijk gezegd
Goed, hij is misschien niet meer één van de jongsten.

Maar ik zou geen bezwaar hebben, zou hij weer eens 1 of 2 of 3 of 4 leden van de band Toto laten opdraven voor een aardige samenwerking.......

Tja Hans, je moet houden van het sfeertje wat hij oproept. Als je daar niet gevoelig voor bent is het over en uit, maar gaat dat niet voor alle muziek op ? Anders dan andere zangers die zich ook gewaagd hebben aan het Great American Songbook gaat Boz voor een stijlvast geluid en in een muzieksoort waarvan hij hoorbaar houdt ..........

En tam ? 40 jaar geleden noemden we dat "Laid Back" en was het super hip .........

Boz heeft weer een fraaie cd gemaakt.Met name het eerste gedeelte van de cd is erg sterk.

De laatste weken heb ik veel naar Boz Scaggs geluisterd. Naar mijn smaak komt zijn prachtstem het beste tot zijn recht in songs passend binnen het blues- en soulgenre. De variatie aan muziekstijlen op dit album is me te groot en ik ervaar bovendien behoorlijke wat kwaliteitsverschil tussen de songs. Ik vind de plaat daarom onsamenhangend. Jammer want ik mag Boz graag horen. Gelouterde dames overigens in een gastrol maar de toegevoegde waarde van hun bijdrage binnen het geheel ontgaat me. Van Scaggs' latere werk bevallen de albums Some Change (1994), Come on Home (1997) en Dig (2001) me voorlopig het best .

"A Fool to Care" is het tweede deel van een trilogie met zijn hommage aan de wortels van de Amerikaanse blues, r&b en soul. eerder verscheen het 1e deel "Memphis" (2013) en later verscheen het derde deel "Out of the Blues" (2018).

slechts 1 original van Boz Scaggs "Hell to Pay" een duet met Bonnie Raitt en haar op slide gitaar, dat er boven uit steekt. alle overige nummers werden geschreven door andere songwriters of zijn covers van eerder uitgebrachte nummers en daar wringt een beetje de schoen qua songkeuze.

weinig uitschieters in een vlakke productie met veel nummers die iets te laid-back (daar heb je die term weer) worden uitgevoerd. zijn zang vergoedt veel, maar kan toch niet voorkomen dat het niveau op de 2e helft van dit album flink inzakt , hoewel het up-tempo "High Blood Pressure" (Huey P. Smith) nog voor een opleving zorgt.

van zijn versies van "I'm So Proud" (Curtis Mayfield), de Al Green klassieker "Full of Fire", "Whispering Pines" (Richard Manuel/Robbie Robertoson en de bonustrack "M.P.B." (Womack & Womack) prefereer ik de originele uitvoeringen.

bijzonder is het geluid van de bandoneon op o.a. "Small Town Talk" (Rick Danko/Robert Guidry) in een stuk mindere versie dan die van Bobby Charles en "Last Tango on 16th Street" (Jack Walroth).

"A Fool to Care" is wederom een fraai, sfeervol album van deze ervaren vakman, maar n.m.m. de minste van de trilogie.

Album werd geproduceerd door Steve Jordan
Recorded at Blackbird Studio, Nashville, Tennessee