Kayak - Merlin (1981)

Het klinkt allemaal erg goed. Het is geremasterd en ga je er wel op vooruit. Ik was al in bezit van alle Kayak albums, maar vond dat ik deze box niet kon laten liggen. Aanschaf waardig!

Ik was in het bezit van slechts één Kayakalbum en vond derhalve ook dat ik deze box niet kon laten liggen. Op dit moment speelt See See the Sun (ja, ook ik zal er chronologisch doorheen gaan). Meteen al fijne muziek... maar als dit de geremasterde versie van Lyrics is, moet het eerder wel heel stoffig geklonken hebben.

Er waren eerder ook al heruitgaves van de oudere Kayak-albums. Op het Pseudonym-label in de jaren '90, in 2012 op het Esoteric-label, mooi uitgegeven, en de sobere reprints van Universal uit 2013/14. Allemaal remasters, als ik het goed heb. Dus ik vraag me dan af: hoeveel winst in geluidskwaliteit valt er nog te behalen? Ik hoop dan vooral op een beter geluidsbeeld en dynamiek en geen opgepompt volume tot aan de pijngrens.
Maar voor de meeste albums geldt dat ik mijn oude cd'tjes goed genoeg vind klinken en er vanaf 2000 bepaalde herinneringen bij heb. Dus die ga ik niet vervangen. Ook in het CD-tijdperk bestaat er zoiets als sentiment.

Ik vind niet dat de Pseudonym-uitgaven, waaronder deze Merlin (en de eerste drie platen), er enorm veel op vooruit zijn gegaan in deze boxset. Het klinkt vooral luider, maar qua kwaliteit zou het ongeveer hetzelfde zijn denk ik. Starlight, Phantom en Periscope klinken wel wat beter dan voorheen (ook al voornamelijk luider), al heb ik de Esoteric uitgave van Periscope nooit gehoord.

Goede plaat zeg!

Ik was uiteraard wel bekend met het feit dat Merlin - Bard of the Unseen (die ik al heel lang ken, maar (tot de aanschaf van de boxset) verder niet op cd had) een uitbreiding van de eerste helft van dit album was, maar wist niet eens zeker welke versies van de nummers ik eigenlijk 'kende'. Dat weet ik nu wel. En die 1981-versies zijn toch wel behoorlijk superieur.

Dan schijn je iets zuurs over de tweede helft van het album te moeten zeggen, maar met die nummers vond ik op het eerste gehoor (of nouja, eerste, Seagull kende ik ook al wel) ook al niks mis eigenlijk.

Misschien wel het beste Kayak-album tot hier toe.

Zeker, dit is een hoogtepunt aan het slot van Kayak's eerst bandleven. Sterke composities, Reekers goed bij stem en die tweede kant is wat onsamenhangend misschien maar niets om je voor te schamen. Wonderlijk toch wel dat de band juist na dít album het bijltje erbij neer gooide.

PS. De Universal-versie van 2013 klinkt heel goed bij mij en is niet te hard.

Een album in 2 delen. 1ste 5 themanummers waar nummers mooi op elkaar aansluiten. Erg sterk. Als het hele album dit niveau had, was het zeker 5 sterren. Merlin heeft de opbouw van latere jaren 70 nummers als Starlight Dancer en Daphne. Tintangel en Niniane zijn ongekend prachtig en klein. Het 2e deel zijn losse albumnummers waaronder de single Seagull. Boogie Heart is een wat zwakke broeder op dit album. Zelf erg gecharmeerd van het door Ton Scherpenzeel gezongen Love's Aglow. Nummer had nog langer kunnen duren, zonder ook maar te vervelen. 8 sterke studioalbums in 9 jaar. Jammer dat het hierna voor vele jaren stopte....

Tijdens mijn verhuizing vorige week draaide ik dit album op de achtergrond om de werksfeer wat te verhogen. Bij het nummer 'Can't Afford to Lose' kijkt mijn broer me aan. "Is dít Kayak?!" Hij vond het overigens een zeer tof nummer.

Ach zuur, ik vind het erg jammer dat de twee kanten zo van elkaar afwijken. Vanaf Seagull is het niet slecht, maar na de eerste 5 nummers is het een anti climax.

Het tweede album dat ik beoordeel van Kayak. En in veel van de commentaren hier geuit herken ik me wel. Na het Amerikaanse mislukte avontuur komt dit album uit, voorlopig het laatste. Een concept album, eigenlijk maar een half.
Het kwaliteits verschil tussen kant 1 en 2 is wel erg groot. Kant 1 mooie prog/sympho, kant 2 meer AOR muziek. Dat is niet slecht, maar het haalt het niet bij kant 1.
Ook bij ProgArchives is dat te lezen. Merlin scoort daar 3,33/5 en eigenlijk komt dat vooral de disbalans van het album. Bij kant 2 komen ook de jaren 80 al wat om de hoek kijken, maar nou niet op een al te beste wijze. Zeker 'can't afford to lose' vind ik echt niet best. Het swingt wel lekker, maar vrij plat geproduceerd en doet goedkoop aan.
De band ging hierna uit elkaar om bijna 20 jaar later weer terug te komen. Een half gelukt voorlopig afscheid.