Kayak - Merlin (1981)

Half concept-album, helaas slechts voor de helft, want die helft is prima, om niet zeggen uitstekend. Vooral het openingsnummer heb ik toen grijs gedraaid (en meegedrumd ).

Kant twee is dan echt een anti climax, en zo komen we niet verder dan 3,5. Jammer.

Ik ben het helemaal eens met Jester alleen zit ik een half puntje lager. De eerste 5 nummers zijn erg goed met als uitschieters Merlin en Niniane. De andere 5 draai ik nooit al is Seagull nog wel een aardige track.

Het laatste album van Kayak, voordat ze voor een tijdje uitelkaar gingen. Vooral kant 1 is erg sterk. Seagull was de single, en werd een bescheiden hitje.

Niniane en Merlin zijn de mooiste nummers hierop.

Er wordt in de Media altijd heel erg positief over Kayak geschreven. Terecht of niet terecht . Ik moet U eerlijk bekennen dat ik nooit zoveel heb gehad met de muziek van Kayak . Ik vind het beslist niet slecht maar ik ga er ook zeker niet van uit m'n dak. Alleen....... op dit album "Merlin (1981)" staat het nummer "Seagull" waar ik dus wel helemaal lyrisch van wordt . Nou heb ik wel wat met nummers waarop "gevleugelde" dieren worden bezongen / bejubbeld. Zo vind ik "Eagle" van Abba ook zo'n geweldig mooi nummer. Het Kayak album "Merlin (1981)" ken ik verder niet maar ik wilde U toch even laten weten dat bij het horen van "Seagull" de tranen altijd spontaan van ontroering / bewondering over mijn wangen lopen .

Toch maar eens naar luisteren want de tracks Merlin t/m Niniane zijn zo'n beetje de meest symfonische nummers in het repertoire van Kayak.

Alleen "Kant 1" is al voldoende voor een 4,0. Werkelijk historisch Kayakmateriaal. Kant 2 is inderdaad minder (niet slecht, overigens), maar kan de pret niet meer drukken...

De *remake* uit 2003 kan wat mij betreft niet tippen aan dit originele eerste echte Merlinalbum die ik destijds op LP compleet heb grijsgedraaid. Er zit veel meer pit in, de zang en arrangementen zijn perfect, de sfeer pakkend en niet langdradig. Reekers was hier echt op zijn top. Jammer dat de stekker er uit ging na nog een prima uitgevoerd maar mislukt livealbum. Kant 2 is ook zeer genietbaar waarbij de bijzondere eindtrack dit meesterwerk schitterend afrondt. Na Royal Bed Bouncer mijn favo Kayak album.

Plotseling vind ik dit album op een bandje ergens diep verborgen in de kast.

Dus ik zal hem van de week eens opzetten!

Moet je doen, vooral kant A zal je (weer) positief opvallen.

Eigenlijk dacht ik dat men dit album nooit op cd had gezet en dat de Merlin, bard of the unseen versie uit 2003 een soort vervanging was.

Maar Merlin, de LP versie uit 1981 dus, blijkt in ieder geval in 2000 en 2003 op cd te zijn uitgebracht. Nu nog verkrijgbaar via Amazon.com (50 dollar) of het Engelse zusje daarvan (44 pond).

Ja, dat zijn toch wel prijzen. Toch wil ik het album graag nog eens hebben, ik begrijp niet dat dat zo moeilijk moet worden gemaakt. Starlight dancer is overal voor 5 euro te krijgen en dan zou Merlin niet te vinden zijn.

Enfin, ik loop er nog wel eens tegen aan...

Komt omdat Starlight Dancer zomer 2010 weer is heruitgegeven en Merlin al jaren uit de persing is. Ben echter trotse eigenaar van de cd. Succes met je zoektocht, maar deze is wel errug zeldzaam tegenwoordig...

Yep, ik schijn dan ook een van de gelukkigen te zijn die er gelijk bij was. Al jaren nergens meer in de bakken tegengekomen net als See See The Sun en Kayak II............ en nu worden er natuurlijk weer woekerprijzen voor gevraagd...........pfffffffffffff Ik weet overigens nog niet of ook deze weer in de reissue gaan maar het is wel te hopen natuurlijk.

De eerste vijf tracks van deze Merlin staan dus ook op Merlin, Bard of the unseen. Maar ik begrijp eigenlijk dat de versies op deze Merlin beter zijn.

Nou ja, dat is een kwestie van smaak natuurlijk. Ik ben nou eenmaal niet echt een liefhebber van het geluid van Bert Heerink en toen ik zijn versie voor het eerst hoorde zakte mijn broek een beetje af. Een verschil van dag en nacht tegenover dit origineel uit '81 gezongen door een jonge Edward Reekers met Johan op gitaar en Max achter de trommels en een plaat die ik destijds zeer aanbeden heb. Ook Niniane is in deze studiouitvoering voor mij het fraaist. Misschien iets met jeugdsentiment, wie zal het zeggen. Feit is wel dat het allemaal veel strakker en dynamischer klinkt.

Nu je het zegt, Edward Reekers geeft natuurlijk meer een 'Kayak-gevoel' dan Bert Heerink. Maar als je Merlin nog niet eerder hebt gehad of gehoord is Heerink op Merlin bard of the unseen waarschijnlijk minder storend, je weet niet beter.

Ik wil het origineel toch ook graag hebben. Als ik slaag, laat ik het weten...

De originele versies zijn zonder meer beter, maar het album uit 2003 vind ik toch één van de beste Nederlandse producties ooit, ik hou van die plaat.

Het ongekend hoge niveau van kant A, wordt hier op kant B absoluut niet gehaald, waardoor de plaat jammer genoeg geen meesterwerk is.

Zeker is dat waar maar toch is kant B helemaal niet onaardig met een wel behoorlijk aparte afsluiter waarop Ton zelf de zang voor zijn rekening neemt. De verder uitgewerkte remake uit '03 mag inderdaad een meesterwerk worden genoemd als Edward weer in de band had gezeten wat helaas te laat het geval is geweest naar mijn idee. Maar nogmaals, kwestie van smaak natuurlijk. Gelukkig is hij sinds enige jaren weer helemaal terug en brengt ook Merlin weer live ten gehore als het zo uitkomt.

Ik vind deze uitvoering van Merlin ook duidelijk de beste. Mede omdat de versie uit 2003 van het titelnummer veels te sloom is and veel aan kracht inboet. Dit vind ik een stuk frisser klinken en de zgn. kant B vind ik eigenlijk een paar van de beste nummers bevatten van de eerste Reekers-era.

Dit album groeit bij elke luisterbeurt weer in mijn waardering. De Merlin-suite is natuurlijk één van de beste symfonische rock-kanten ooit, maar ook de zwaar ondergewaardeerde tweede kant van de plaat is niet te onderschatten. De productie op de Pseudonym CD is heerlijk fris en zeer goed geremasterd. Met name Boogie Heart en Now That We've Come This Far vind ik om te smullen.

Hup, verhogen naar 5***** dan maar!

Album in mijn bezit gekregen door oplettendheid van Bluebird (dank!) en binnen enkele dagen vanuit de VS hier al aangekomen.

De Pseudonym versie uit 1994, digitaal geremasterd. Voor relatief weinig geld gekocht. Zouden ze in de VS nog weten wie Kayak was of mogen we uiteindelijk concluderen dat het hier toch echt gaat om hoogwaardige Nederlandse folklore?

Achteraf denk ik dat ook Ton Scherpenzeel na dit album, net als velen van ons, zal hebben gedacht dat hij verkeerd heeft gehandeld en kreeg hij daar ook spijt van.
De spijt zal hem er in hebben gezeten, dat hij niet heeft doorgezet. Aanvankelijk had hij een prachtig thema bedacht (Merlijn) en daar had hij op één plaatkant ook geweldige bijbehorende symfonische muziek voor geschreven (5*****).

Maar vervolgens heeft hij op de rem getrapt omdat hij veronderstelde dat er ook een paar nummers op het album moesten komen die het moesten "verkopen". En daar is hij de fout ingegaan. Dat laatste is namelijk niet een automatisch gevolg en de luisteraar houdt uiteindelijk een tweeledig gevoel over aan Merlin.

Net als Scherpenzeel, die het jarenlang niet kon verkroppen en in 2003 nogmaals een Merlin album uitbracht (Merlin - Bard of the unseen) mét de vijf nummers van kant één, aangevuld met geweldige aanvullende tracks.

Zo had Merlin in 1981 ook al moeten zijn. En ik denk dat de plaat niet het einde maar juist een nieuw begin voor Kayak had kunnen zijn (na Merlin en een toer werd de handdoek in de ring geworpen en pas in 2000 volgde de reünie).

Sterker nog, met de muzikale thema's en de gedachten die Ton Scherpenzeel allemaal in zijn hoofd had zitten, had Kayak internationaal gezien wellicht het voortouw kunnen nemen met betrekking tot de herrijzenis van de symfonische rock, die in 1982 nagenoeg was overleden (zie ook de geschiedenissen van Genesis, Yes, Pink floyd e.a.) en het zou samen met een band als Marillion de symfo een enorme impuls hebben kunnen geven.

Maar het mocht niet gebeuren. Ton Scherpenzeel was goed genoeg om deel uit te gaan maken van een band als Camel. Waar hij zich natuurlijk moest aanpassen aan de Ton Scherpenzeel van die band, Andy Latimer.

Hoe dan ook, Merlin heeft veel prachtige, originele klasse met ook prima zang van Edward Reekers. De Merlin uit 2003 had Bert Heerink als zanger, klinkt geluidstechnisch ook beter dan de oude versie. Er kon natuurlijk ook veel meer.

Maar ik kan mij voorstellen dat Scherpenzeel in 2003 uit was op revanche op zichzelf. En dat doe je niet bij oude niemandalletjes, dat doe je alleen bij een meesterwerk waar nog wat vlekjes bij moesten worden weggewerkt.

Je slaat wat mij betreft de spijker helemaal op zijn kop, Musician. Als de B kant net zo goed zou zijn geweest als de A kant, zou het een meesterwerkje zijn. Gelukkig deden ze het in 2003 nog eens (beter) over.

Ik mag rustig zeggen........ was het hele concept destijds in 1 keer met deze bezetting op de plaat gezet was dit nooit meer overtroffen en een remake met Heerink was er totaal bij verbleekt. Helaas was Ton nog niet zo ver en gezien de bandsituatie zal het ook niet makkelijk zijn geweest...

Deze week liep ik bij Fame Magna Plaza tegen de nieuwe heruitgave aan van Merlin en Eyewitness, beide albums uit 1981. Daarmee zijn deze albums na lange tijd weer gewoon verkrijgbaar in de goed betaalbare 2-for-1 reeks van Universal Music. Ik twijfel zelfs of Eyewitness (de versie met ‘publiek’) ooit eerder op CD te krijgen was.

Ik ben erg te spreken over de kwaliteit van de remaster. Er staan geen bonustracks op, maar klank en dynamiek zijn dik in orde. Alleen bij het laatste nummer, Love’s Aglow hoor ik wat vervorming in de lead-zang, maar niet storend.

Daarmee ben ik na erg lange tijd weer in bezit van dit fraaie laatste reguliere album van Kayak vóór de split-up later dat jaar. En ik vraag me af: waarom stopte Kayak? Het antwoord kunnen we natuurlijk terugvinden in het Kayak-geschiedenisboekje, maar ik bedoel dit: Kayak was hier op een hoog niveau bezig, bezield, met een perfecte balans in geluid en een beter dan ooit zingende Edward Reekers. Waarom dan toch uit elkaar gaan?

Hoogtepunt is natuurlijk de symfo-opera in een notendop over Merlijn de magiër. Beetje kort, maar prachtig. Kayak dook hier de middeleeuwen in, niet voor het eerst en zeker niet voor het laatst. Ik durf wel te stellen dat dit Kayak’s best geslaagde albumkant is in hun discografie. Vooral Tintagel en Niniana zijn prachtige stukken: klassiek, compositorisch knap en symfonisch, dus samenvloeiend tot een geheel. Ik denk dat we de hand van producer Gerrit-Jan Leenders hierin herkennen.

Dan ‘kant B’, vanaf nummer 6: Zakt het hier nu helemaal in?
Niet echt. We worden getrakteerd op het singlesuccesje Seagull. Ik kocht het nummer destijds op single. Toen raakte ik er direct verliefd op, nu vind ik het net iets te zoet. Dan vind ik de overige nummers die volgen helemaal niet tegenvallen bij nadere (na 30 jaar!) beluistering. Op Boogie Heart, de lekkere boogie-rocker, hoor ik een vocoder langskomen, en ik denk: had Jeff Lynne hier even mee laten stoeien, dan was het wellicht een dijk van een hit geweest.

Now That We’ve Come This Far is een fraaie ballad, helemaal des kayaks, maar ik hoor ook wel wat invloed van The Alan Parsons Project, evenals, en nog sterker, in afsluiter Love’s Aglow.

Can’t Afford To Lose is een nummer dat je zo op Periscope Life tegen had kunnen komen. Tempo en catchy met die blazers en met een leuke modulatie in de laatste regel van het refrein.

Heerlijk om zo’n album na zoveel jaren terug te horen en de ervaring daarbij te hebben dat het niet alleen best meevalt, maar dat we hier te maken hebben met één van Kayak’s kroonjuwelen!

Behoorlijke sterke A-kant vol met toegankelijke kwaliteitssymfo. Niniane is zelfs geweldig! Jammer dan ook, dat de tweede plaatkant een stuk minder indrukwekkend is. Popmuziek in de trant van Alan Parsons Project. Niet verkeerd, maar ook niet echt goed. Love's Aglow kan er nog wel mee door. Uiteindelijk kan ik een 3.5* wel aan dit album kwijt.

Niniane is te mooi. Ik wordt er altijd droevig van...

Dit is gewoon een geweldige plaat. Staan voor mij geen zwakke nummers op.

Dat ik deze vroeger heb overgeslagen... Waarschijnlijk door Seagull, een beetje te zoet.
Een halfje erbij.

Na het toch wel tegenvallende "PERISCOPE LIFE" kwam Kayak in 1981 terug met het veel betere "MERLIN". Kant 1 van het album is een soort concept kant geworden over de tovenaar Merlin. Ton Scherpenzeel heeft zich overtroffen met 5 schitterende tracks, waarvan het titelnummer en "NINIANE (lady of the lake)" er bovenuitsteken. De 3 tussenliggende songs zijn overigens ook geweldig, wat voor kant 2 niet geldt. Daar staan 5 popliedjes op die wel de moeite waard zijn, zeker "NOW THAT WE'VE COME THIS FAR", maar het zijn toppers in het oeuvre van Kayak. Bijzonder is het door Scherpenzeel zelf gezongen "LOVE'S AGLOW", waarin hij laat horen een zeer aardige stem te hebben. "MERLIN" is voor mij een halve Kayak klassieker...gelukkig maakten ze het in de zero's helemaal goed.

Vraagje, Marco van Lochem: Ik begrijp dat je de box Journey through Time hebt aangeschaft. Fraaie verzameling voor een mooi bedrag, maar wat mijn vraag is: hoe staat het met de geluidskwaliteit? Is er nog (ten goede) geremastered?