Kerbdog - On the Turn (1997)

Duidelijk een geval van verkeerde timing: toen het Ierse Kerbdog dit prima tweede album uitbracht zat er niemand op te wachten. Erg jammer, want de plaat is superieur vergeleken bij het debuut en staat vol met prima rocksongs. Vooral de eerste helft van het album is erg sterk. De band werd opgeheven in 1998 maar is vanaf 2005 weer actief in het live-circuit. Nieuw plaatwerk is vooralsnog uitgebleven.

Ik geloof dat die tijd meer richting Nu Metal, Stonerrock en Industrial ging. Grunge was op zijn retour. Maar deze heren hebben 2 prima platen uitgebracht. Maar een nummer als End Of Green heb ik op deze plaat niet gehoord.

Drie jaar na het charmante debuut kwamen de heren met dit vehikel. Hoewel stilistisch gezien dit plaatje niet zoveel verschilt van de eersteling vind ik deze worp minder.
Alle nummers duren net even wat langer, maar voelen ook aan als een lange zit. Aangezien de muziek die de heren ten toon spreiden nu niet direct overloopt van afwisseling, creativiteit of inventieve snufjes slaan de songs op den duur dood. En met 55 minuten op de klok is het zaak om de boel spannend te houden, dat lukt de heren zeker niet. Zanger Cormac Battle is ook al geen zanger die je flink bij de les houdt. Vreemd genoeg weet de 2e helft van de plaat mij meer te boeien dan de eerste 6 nummers dat doen.
Het zware Secure, het vlotte Rewind of Lesser Shelf zijn prima songs. Om dan af te sluiten met het cynische; en dodelijk saaie Sorry for the Record is dan weer jammer. Kortom, een debuut met korte, bij vlagen venijnige nummers die ook nog steeds urgent klinken was een fijne eerste kennismaking. De 'moeilijke tweede' valt niet mee en gaat eigenlijk uit als een nachtkaars.