Oingo Boingo - Only a Lad (1981)
mijn stem
15 stemmen
0
geplaatst: 10 december 2006, 16:47 uur
Deze elpee heb ik nog liggen in de kast. Toch maar weer eens opzoeken. Ik kan me in ieder geval de vreselijk bizarre cover van You Really Got Me herinneren. Mooie hoes trouwens.
0
geplaatst: 18 augustus 2008, 21:13 uur
Die cover is awful! De rest is best wel te pruimen maar 't is gewoon niet mijn cup of tea. Little Girls blijft wel een schitterend nummer.
1
geplaatst: 19 februari, 19:07 uur
Ik kende de naam Oingo Boingo niet, maar toen ik systematisch ging zoeken naar new wave uit de diverse jaren dook de naam van deze Californische groep op. Begonnen in 1972 met experimenteel theater als The Mystic Knights of the Oingo Boingo, onder meer beïnvloed door Monty Python en Frank Zappa. Eind jaren '70 hoort groepsleider Danny Elfman Britse ska en meer Engelse muziek als XTC; hij besluit het roer om te gooien in de geest van punk. Welkom Oingo Boingo, zo vertelt internet. Genoeg inleiding, wat vertellen mijn oren en ogen?
De hoes van Only a Lad doet denken aan de oude, typisch Amerikaanse posterreclames, de muziek aan tijdgenoten Split Enz en Devo, of iets later Steve Taylor. Absurditeit, satire en ironie, het is opgewekt en op het gekke af met teksten die ergens over gáán. In de muziek veel toetsen inclusief allerlei effecten, een bescheiden scheurende gitaar, dit alles dansbaar.
In Perfect System is het nadenken over wat er wordt beschreven. Was roman '1984' een bron van inspiratie?
"I'm in love with you I know - And I know that you love me too
I'm in love with you I know - I'm in love with everyone too
We're all comrades now you know - We're all brothers under the skin
With a few adjustments now - Living in the perfect system
The adjustment's simple there is really no pain
You'll hardly notice anything has changed
Living in a programmed life never really has ups and downs
There's no need for fighting now - There's no reason to wear a frown"
Muzikale invloeden van XTC en Devo vermoed ik in Capitalism, de tekst vol ironie. Al zullen er misschien zijn die dit letterlijk nemen:
"There's nothing wrong with making some profit - If you ask, I'll say it's just fine
There's nothing wrong with wanting to live nice - So tired of hearing you whine
About the revolution, bringing down the rich - When was the last time you dug a ditch, baby"
You Really Got Me van The Kinks - of Van Halen - is verbouwd zoals Devo deed met (I cån't gèt mé nö) Såtisfactiön van de Rolling Stones. De muziek is uptempo, op het gejaagde af, dankzij de teksten zijn een knipoog of een prik in de zij nooit ver weg.
In Only a Lad klinkt een soortgelijk verhaal als in XTC's Making Plans for Nigel: "His parents gave up, they couldn't change his attitude." In Controller een mengsel van punk en ska, energieke rock in Imposter (over "a couple of assholes of the LA Times", zo vertelden ze in filmdocu Urgh! A Music War (zeven minuten muziek en interview) na een introductie door Engelsman Jools Holland. Ten slotte theatermuziek via Nasty Habits.
Tja, omschrijf dit maar eens... Gejaagde theaterwave, verheldert dat mijn indrukken? Ach, wie nieuwsgierig is, kan het album zó via streaming vinden en zelf oordelen.
Ondertussen vervolgt mijn reis door de new wave van juni 1981. De vorige stop was bij The Specials en Ghost Town en omdat ik album Jumpin' Jive van Joe Jackson al eerder besprak, wordt de volgende er eentje van Magazine. Om precies te zijn hun derde, Magic, Murder and the Weather.
De hoes van Only a Lad doet denken aan de oude, typisch Amerikaanse posterreclames, de muziek aan tijdgenoten Split Enz en Devo, of iets later Steve Taylor. Absurditeit, satire en ironie, het is opgewekt en op het gekke af met teksten die ergens over gáán. In de muziek veel toetsen inclusief allerlei effecten, een bescheiden scheurende gitaar, dit alles dansbaar.
In Perfect System is het nadenken over wat er wordt beschreven. Was roman '1984' een bron van inspiratie?
"I'm in love with you I know - And I know that you love me too
I'm in love with you I know - I'm in love with everyone too
We're all comrades now you know - We're all brothers under the skin
With a few adjustments now - Living in the perfect system
The adjustment's simple there is really no pain
You'll hardly notice anything has changed
Living in a programmed life never really has ups and downs
There's no need for fighting now - There's no reason to wear a frown"
Muzikale invloeden van XTC en Devo vermoed ik in Capitalism, de tekst vol ironie. Al zullen er misschien zijn die dit letterlijk nemen:
"There's nothing wrong with making some profit - If you ask, I'll say it's just fine
There's nothing wrong with wanting to live nice - So tired of hearing you whine
About the revolution, bringing down the rich - When was the last time you dug a ditch, baby"
You Really Got Me van The Kinks - of Van Halen - is verbouwd zoals Devo deed met (I cån't gèt mé nö) Såtisfactiön van de Rolling Stones. De muziek is uptempo, op het gejaagde af, dankzij de teksten zijn een knipoog of een prik in de zij nooit ver weg.
In Only a Lad klinkt een soortgelijk verhaal als in XTC's Making Plans for Nigel: "His parents gave up, they couldn't change his attitude." In Controller een mengsel van punk en ska, energieke rock in Imposter (over "a couple of assholes of the LA Times", zo vertelden ze in filmdocu Urgh! A Music War (zeven minuten muziek en interview) na een introductie door Engelsman Jools Holland. Ten slotte theatermuziek via Nasty Habits.
Tja, omschrijf dit maar eens... Gejaagde theaterwave, verheldert dat mijn indrukken? Ach, wie nieuwsgierig is, kan het album zó via streaming vinden en zelf oordelen.
Ondertussen vervolgt mijn reis door de new wave van juni 1981. De vorige stop was bij The Specials en Ghost Town en omdat ik album Jumpin' Jive van Joe Jackson al eerder besprak, wordt de volgende er eentje van Magazine. Om precies te zijn hun derde, Magic, Murder and the Weather.
* denotes required fields.
* denotes required fields.