Joe Jackson - Jumpin' Jive (1981)

Is dit de meest onderschatte Joe Jackson plaat?
Fed up met de punkscene en zijn beperkingen besloot Jackson op deze plaat qua muzikaal idioom terug te grijpen op genres uit lang vervlogen dagen: de big band jazz en jive uit de jaren veertig en vijftig.
Het resultaat is een echt Joe Jackson album; alleen de muziek is "anders".

Geweldige plaat, die door velen niet naar waarde wordt geschat.

"What the use of getting sober, when you're gonna get drunk again" zelfs zijn scherpe en cynische blik op de wereld is aanwezig: I love it.

Dat heb ik ook altijd een geniale zin gevondne, echter is het een cover. Verder ken ik alleen de titelsong, moet het geheel ooit nog eens opzoeken.

Heb de plaat niet meteen onder handbereik, maar er staan toch meerdere covers op?
" What's the Use "is een Louis Jordan nummer.

Zou heel goed kunnen, en dat ontken ik ook niet, maar ik dacht dat jij dacht dat What's the Use door hem zelf geschreven was, door deze zin:

Misverstandje dus.

Ik heb dit album toch in mijn collectie staan, omdat ik Joe Jackson's beste jaren (de A&M-jaren 1979-1989) toch compleet wilde hebben.
Dit is niet slecht gedaan, maar niet echt mijn ding. Ik zet het alleen maar op als er gasten zijn die van jazzy dingen houden, het is echte huiskamer- en avondmuziek.

Ik heb wat hetzelfde gevoel, niet een plaat om eens lekker bij te gaan zitten en heel de plaat uit te zitten, jammer.

***1/2

Mijn helaas overleden oom ( een heel kritiese oude jazz cat ) vond deze Joe Jackson plaat helemaal goed ......... je moet van dat soort muziek houden. Ik ben persoonlijk ook gek op Louis Prima dus ik vind het een geweldige plaat !

ja, pure jazz en alhoewel ik niet zo'n jazzliefhebber ben vond ik deze plaat maar half geslaagd , alleen ' what's the use of getting sober ' vond ik vroeger hilarisch goed

Ik heb al eerder geschreven over experimenten en oer conservatieve fans: kritiek krijg je zo en alleen als het gebodene goed is krijg je er waardering voor. Na Look sharp en I'm the man komen met Jumpin' jive, daar is wel enige durf voor nodig. Gelukkig kwam men in die tijd met 1 cd per jaar, dus het leed was nog te overzien. Hoewel eigenzinnig, heeft hij zelf ook hier nooit meer naar teruggegrepen, dat zegt mij genoeg. Jazz is een heel grillige muzieksoort: afwijzen hoeft niet direkt door een rockfan maar echt goed samen gaat het niet. Tenzij je het doet met de aanpak van Sting op Dream of the blue turtles (jazz invloeden op een van origine rockplaat), maar het is hem als één van de weinigen wel gelukt.

Mmm ja, nou...... Je moet Jumping Jive vooral zien als een tribute aan de muziek die zijn vader draaide toen hij nog jong was en als de afsluiting van zijn hi-energy periode.

Als hij direkt na Beat Crazy overgestapt was naar het sophisticated geluid wat hij op Night And Day gebruikt waren er waarschijnlijk ook de nodige wenkbrauwen opgetrokken terwijl je ( toen al ) wist dat hij na Jumping Jive een nieuwe richting in ging slaan.

Er heeft trouwens jaren en jaren een nederlandse band getoured die zich naar deze plaat vernoemd had en zich muzikaal ook helemaal op dit soort muziek baseerde, dus intresse was er zeker voor ..........

Ja, in zekere zin was Night and day ook wel weer een rare eend in de bijt, als je dat dan weer vergelijkt met bovengenoemd drietal. Dat experiment verliep volgens mij wel voortreffelijk voor Joe Jackson, hij heeft er heel wat fans mee binnengehaald en de oude garde is niet echt afgevallen. Toch heb ik op het forum weinig kritiek gekregen van die-hard- of Night and day fans van Joe Jackson, toen ik hem schaarde in een rijtje artiesten dat nooit meer een betere plaat heeft afgeleverd na het debuut. Ik had wel gedacht dat er in ieder geval een aantal mensen zouden steigeren.

Op dit album komt de veelzijdigheid van Joe Jackson naar voren.Hij overtuigd heel aardig in deze setting van aloude jazz/swing krakers uit een ver verleden. De '' feel'' van die periode is heel sterk aanwezig.
Muzikaal is het heel swingend en los gespeeld en is dit gewoon een prima album waar Jackson en band zich gedreven en met het nodige inlevingsvermogen doorheen werken.
Een nieuwe weg werd ingeslagen want hij wist zich na dit experiment alleen maar meer te ontwikkelen in een breed skala van muziekstijlen.

Dat is waar. Met het risico dat per cd nieuwe fans kunnen aanhaken, waar anderen eventueel kunnen afhaken. Het was overigens niet allemaal rozengeur en manenschijn wat Jackson bracht, ik heb nog Night and day 2 in mijn kast staan, die zal ik zeker niemand aanraden. Maar vind je dat Jackson ook beter, leuker is geworden met Jumpin' jive, na Look sharp en Beat crazy?

Het moge duidelijk zijn dat Joe Jackson een weg heeft bewandeld die niet erg voor de hand liggend is. I'm The Man, Look Sharp en Beat crazy zijn allen heerlijke albums uit de New Wave periode.Lekker ongecompliceerd en puur.
Night & Day vind ik toch zijn hoogtepunt. De man is enorm gegroeid als componist. Na die tijd is het hem zwaar gevallen om dit te overtreffen in artistiek opzicht. Big World vind ik aardig, maar is als geheel hier en daar behoorlijk onevenwichtig. Blaze Of Glory idem. Het wordt alsmaar fragmentarischer en conceptmatig.
1 van zijn betere platen van de laatste tijd is Volume 4 met de Joe Jackson Band(zijn vroegere begeleiders op de eerste albums)
Het is een verademing om hem weer eens een flink potje te horen rocken.
Overigens Night & Day II vind ik een stuk minder dramatisch dan jij aangeeft. Hij haalt het niet onverwacht bij Night & Day, maar het is toch wel weer een avontuurlijk album.

Het is ook maar net wat je avontuurlijk noemt...........Wij zijn het grotendeels eens. Ik moet inderdaad binnenkort nog eens volume 4 kopen, maar er komt ook zoveel uit, er is zoveel bij te houden, je komt niet altijd direkt aan alles toe.

Nee. Night And Day en Big World komen nog regelmatig uit de kast, Body & Soul heeft z'n momenten maar daarna heb ik rap mijn intresse in JJ verloren. Look Sharp en Beat Crazy blijven de faves van zijn reguliere output en Jumpin' Jive heb ik gewoon een enorm zwak voor .......

Zullen we volume 4 samen kopen?

Ik hebbum net gister besteld .......

Ben hier niet zo wild van en voor mij 1 van de slechtste platen van hem.
Hij is wel veelzijdig maar van jive en bigband met je houden.
Ik doe dat helaas niet.

Die malle Joe Jackson. De angry young man met wie ik mij als tiener kon identificeren, de man van boze, grappige en altijd pittige new wave. Het was 1981 en plotseling las ik dat hij zijn band had gedumpt en met nieuwe mannen een coveralbum van jaren '40 (big) bandmuziek had gemaakt. Hierop was geen gitaar te vinden, wél blazers. Joe Jackson's Jumpin' Jive noemden ze zich.

In de bieb belandde de plaat niet in de popbakken, maar bij de jazz. Terecht, maar zo miste ik 'm. Op radio was hij ook niet te horen, al kan het zijn dat Willem Duys het op zondagochtenden in zijn radioprogramma Muziek Mozaïek draaide.
Ik kwam het album alleen bij de schrijvende pers tegen. Die beschreven een soort muziek die ik associeerde met de muziek van de zwart-witfilms uit klassiek Hollywood. Muziek die voor mijn vader bedoeld was. Alhoewel: die draaide liever Mahalia Jackson en Edith Piaf, vooral rond Kerstmis.
Nee, na enig nadenken moest ik denken aan die Hollywoodkraker van het jaar ervoor, The Blues Brothers. Big band met veel pret, daarvan hoorde ik wél muziek op Hilversum 3.

Recentelijk heb ik 'm dan eindelijk gehoord, dankzij streaming. Inderdaad een stijlbreuk met Jacksons new wave van voorheen. Tegelijkertijd muziek waarin je de voorlopers van rock 'n' roll en rhythm & blues hoort, genres die in de jaren '50 een nieuwe generatie angry young men zouden brengen, het begin van popmuziek.
Jackson zingt net zo venijnig als op zijn eerdere platen, de energie spat ervan af; dit mede dankzij de keuze van de songs en zijn begeleiders. Hij zingt overigens niet op alle nummers: één van de heren van de zeskoppige band verschijnt op You Run Your Mouth achter de microfoon en op What's the Use of Getting Sober wordt het zelfs dringen bij de standaard.

Waarschijnlijk was dit te heftig voor de rustige zondagochtend van Willem Duys. Mijn associatie met The Blues Brothers klopt, Jackson vist immers uit dezelfde muzikale vijver met daarin namen als Cab Calloway. Nog steeds angry 'n' young, maar dan met blazers en piano. Leuk om af en toe te horen, en voor wie deze stijl niet kent: een goede introductie op big band swing.

Jumpin' Jive is denk ik beter geslaagd dan het recentere The Duke.

Jackson toont hierin zijn veelzijdigheid en ik waardeer zijn eigenzinnigheid. Mooi gedaan!
Ik beluister sommige tracks hiervan nog steeds met enige regelmaat.

Vermakelijk album en toont andermaal de enorme veelzijdigheid van Joe Jackson.
Die veelzijdigheid kwam hier echt tot uiting, want de albums hiervoor zijn natuurlijk heel andere koek.
Geworteld in de punk/new wave en met een rebelse toon.
Tuurlijk knappe albums en het talent van de Brit is al duidelijk aantoonbaar.
Jumpin' Jive is een ode aan de bigband muziek van oa. Cab Calloway.
De sfeer is enorm goed gevangen en Joe blijkt ook echt een crooner te zijn op bepaalde momenten.
Het speelplezier is hoorbaar en het is een soort van break in zijn carrière, want het jaar er op verrast hij het publiek met Night & Day. Voor velen zijn artistieke meesterwerk. Een nieuwe fase begon.
Jumpin' Jive was een welkom tussendoortje.