AlascA - Prospero (2015)

Go West, young man. De paarden zijn losgelaten en brengen AlascA voorbij het frontier, klaar om nieuwe gebieden te verkennen.
Met de eerste twee nummers worden we op spectaculair overtuigende wijze meegevoerd naar de Verenigde Staten in de negentiende eeuw, waar nog zoveel te verkennen valt. In wat ze toentertijd beschouwden als 'de nieuwe wereld' bouwen AlascA en Prospero een kamp op waar 'de oude wereld' en de hedendaagse wereld aanwezig zijn, terwijl er een (zich eindeloos uitstrekkend) gebied in het westen ligt dat verkend dient te worden.

Een cowboyplaat, kun je zeggen. Of je zou kunnen zeggen dat je innerlijke kind zich weer in Ponypark Slagharen waant, maar daarmee doe je dit album tekort: dit is geen countrymuziek, of cowboy-en-indiaantje spelen. Dit is een serieuze analyse van onze tijd, gesitueerd in een plaats en tijd waar alles nog mogelijk was en waar wildernis, magie en vernieuwing overal op de loer liggen.

Wat dit album voor mij zo bijzonder maakt, is dat het ongelooflijk veel bevat. Als ik ernaar luister voelt het daadwerkelijk alsof ik twee verschillende EPs door elkaar heen beluister. Prospero behandelt zowel de hoop en de vurige passie als de koude nachten op de prairie wanneer het eens temeer lijkt dat 'The American Dream' inderdaad alleen als droom kan bestaan.

Ik volg de band al vanaf het album actors and liars. Helaas was het daarna een tijdje stil. Nu na een aantal jaar komen ze dubbel zo sterk terug. Het album Prospero nu een aantal keren gedraaid op de luisterpaal. Ik ga het zeker kopen. Heerlijk sfeertje... Ik durf te gokken dat deze band veel gaat doen dit jaar.

Geweldige plaat! Zeer vernieuwend en gedurfd. AlascA laat zien dat ze tot de alternatieve top van Nederland behoren. Nu hopen dat de festivals en clubs eens naar de muziekliefhebbers en kenners gaan luisteren en dit ook gaan inzien.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: AlascA - Prospero - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ik heb niet al teveel muziek uit Volendam in huis, maar het debuut van het uit het vissersdorp aan het IJsselmeer afkomstige AlascA, is wat mij betreft nog altijd een plaat om te koesteren.

Dat heeft natuurlijk alles te maken met het genre waarbinnen AlascA zich beweegt. Op Actors & Liars was de fameuze palingsound drie jaar geleden (gelukkig) ver te zoeken, maar verraste AlascA met eigenzinnige folk in de breedste zin van het woord.

Actors & Liars viel vooral op door de knappe wijze waarop AlascA stokoude folk (hier en daar zelfs teruggaand tot de Middeleeuwen) wist te combineren met hippe indie-folk. Het leverde de Volendammers de vergelijking op met het op dat moment nog in brede kring bejubelde Fleet Foxes (wie kent ze nog?), maar deze vergelijking vertelde maar een deel van het verhaal van Actors & Liars.

Inmiddels is ook de tweede plaat van AlascA verschenen en Prospero blijkt een zeer indrukwekkende tweede plaat. Waar het debuut van AlascA nog als veelbelovend bestempeld kon worden, maakt Prospero de belofte meer dan waar.

AlascA zet op haar tweede plaat een enorme stap en komt op de proppen met een veelkleurig en eigen geluid dat ook buiten de landsgrenzen waardering moet kunnen oogsten. Dit hoor je al direct in de knappe openingstrack en single In Medias Res, waarin AlascA haar geluid heeft verrijkt met trompetten. Dat deed me heel even aan Calexico denken, maar uiteindelijk heeft AlascA beter geluisterd naar de spaghetti westerns van Ennio Morricone dan naar de band uit Tucson, Arizona.

Vergeleken met Actors & Liars, dat vooral folk-georiënteerd was, hebben op Prospero invloeden uit de al dan niet alternatieve country aan terrein gewonnen. AlascA vermengt deze invloeden uit de country op geheel eigen wijze met de folk die centraal stond op het debuut en de al genoemde invloeden uit de roemruchte spaghetti westerns.

De laatste invloeden geven de muziek van AlascA een beeldend karakter, maar de band blijkt ook nog altijd zeer bedreven in het maken van popliedjes die direct bij eerste beluistering memorabel klinken. Bovendien blijkt AlascA ook op Prospero weer een meester in het vermengen van stokoude en hedendaagse invloeden, waardoor ook de nieuwe plaat van de Volendammers op hetzelfde moment zowel authentiek als vernieuwend klinkt.

Verder is Prospero, nog meer dan het debuut, een plaat die vol zit met verrassingen. Dat begint al bij de trompet in de openingstrack, maar dat is slechts één van de vele verrassingen die AlascA op haar tweede plaat uit de hoge hoed tovert. Net als je denkt dat de band haar geluk heeft gevonden op de Amerikaanse prairie, verrast Prospero met klanken uit de Caraïben of Indiaas aandoende klanken en zo is er altijd wel wat bijzonders te horen in de muziek van de band, ook als de band kiest voor de psychedelische folk die ook op het debuut had kunnen staan.

Waar Volendam inmiddels al een aantal decennia bekend staat om een uniek en uit duizenden herkenbaar geluid, verschiet de muziek van AlascA vaker van kleur dan het gemiddelde stoplicht en verrast het bovendien met een veelkleurigheid die in de genres waarin de band opereert behoorlijk uniek is.

In het boekje bij de cd kijkt AlascA vanuit 2040 terug op de klassieker Prospero. Leuk verzonnen, maar het zou me niet eens verbazen als men de toekomst uiteindelijk juist blijkt te hebben voorspeld. Erwin Zijleman

Volendam? Geen fijn stempel voor een band als AlascA als je het mij vraagt (zullen ze zelf ongetwijfeld anders over denken). Maar zodra die naam valt denken we toch allemaal aan palingpop en dat is niet helemaal aan ons besteed toch?!

Maar dan hoef je alleen maar de eerste seconden van In Media Res te horen om te weten dat dit toch echt heel wat anders is: die trompet, die toch wel wat aparte zang.... heerlijk!

Nog leuker wordt het als Cult van start gaat (dames en heren als u dit toch zo leuk vindt luister dan ook eens naar de laatste twee albums van Frédérique Spigt). Dit swingt en klinkt behoorlijk internationaal. Volendam? Weten we het zeker?! Palingpop is het niet deze country/folk/pop.

En zo gaat het album voort. Het speelplezier druipt er vanaf en we mogen best trots zijn dat Nederland momenteel toch weer best wat goede muzikanten heeft die van zich laten horen.

Ik krijg hier overigens een beetje hetzelfde gevoel als bij Donkey Diesel (uit België), niet dat ze echt veel op elkaar lijken maar misschien eenzelfde soort energie.

Een half jaar geleden voor een prikje gekocht bij MediaMarkt (kende het niet = gokje) en nu eindelijk helemaal geluisterd. Prachtig plaatje ! Ik was eigenlijk een beetje verbaasd te vernemen dat dit een Nederlandse band is. Zal maar eens op zoek gaan naar hun eerdere werk.