Beyond Twilight - The Devil's Hall of Fame (2001)

Vanwege de zinderende toplijstenmakerij van de laatste decennia op het forum kwam ik nog eens langs deze. Hij eindigt hoog in mijn persoonlijke top van de jaren 00 tot 10. Gemakshalve heb ik hem maar even tot metalalbum van de week gebombardeerd. Daar schreef ik onderstaande:

Om het tweede album van zijn band te componeren, trok de Deen Finn Zierler in afzondering een tijd de bergen in met een akoestische gitaar. Hij keerde terug met een muzikaal, technofobisch concept over een man die via een computer zijn eigen brein hackt of zoiets. De reis langs de emoties van de protagonist worden vertaald in een zestal doomy, licht progressieve heavy metaltracks en een tweetal intermezzo's, dat ik qua sfeer nogal eens vind neigen naar Black Sabbath ten tijde van Heaven And Hell.

Bent u daar nog?

Deze acht nummers grijpen de luisteraar namelijk wel direct bij de strot. Er wordt behoorlijk inventief gemusiceerd en wat direct opvalt is dat er eigenlijk altijd in dienst van het nummer gemusiceerd wordt. Geen krachtpatserij op de fret of keyboards. Je verwacht het wel in dit genre, maar missen doe ik het niet. Het zorgt er voor dat het de luisteraar gemakkelijk grip krijgt op de nummers.

De tempo’s liggen niet al te hoog. De meeslepende ritmen geven de plaat een soort doomkarakter mee. De hoofdpersoon beleeft niet de meest fraaie gebeurtenissen uit zijn leven opnieuw. Het beklemmende gevoel van het machteloos aan de zijlijn moeten toezien hoe dingen opnieuw in de soep lopen, is iets wat Beyond Twilight op The Devil’s Hall Of Fame goed weet over te brengen.

Debet aan het overbrengen van de emoties is niet in de laatste plaats de dan ineens overal opduikende Noorse vocalist Jorn Lande. Hij krijgt als enige bandlid de ruimte zijn kunsten te etaleren en tilt de nummers beslist naar een hoger niveau.

Luister eens naar het angstaanjagende Shadowland. Daarin klinkt de man als een psychotische vampier die van kwaadaardig via verdrietig naar berustend schiet in een waanzinnige dialoog met een schim uit het verleden. De ingehouden leadpartij in het midden vind ik ook een opvallend detail. Buitengewoon spannend.

Black Sabbath noemde ik even. Ik denk dat het machtige titelnummer daar het meest duidelijke voorbeeld van is. Een compositie van het kaliber Sign Of The Southern Cross of het titelnummer van Heaven And Hell in een post 2000 jasje.

Met het afwijkende Perfect Dark is de breinreis alweer over. De eerste helft van het nummer lijkt op een muzikale horroronthulling zoals King Diamond er ooit patent op had. Opnieuw is het Lande die de spanningsopbouw precies aanvoelt en verwoordt.

Misschien ben ik wat overenthousiast. Maar het proggy heavy metal wordt niet vaak in een doomy jasje verpakt. Het is juist dat plus de stem van Lande wat me zo aanspreekt. Ik kocht de plaat blind toen hij uitkwam en na al die jaren ben ik er nog steeds ondersteboven van.

Deze in mijn beleving bijzondere Beyond Twilight langspeler verdient zeker meer dan 10 luisteraars cq. stemmers.

Na een hoop keren slikken is dit Metal album van de week een schot in de roos. Een Progressieve/Heavy metal band uit Denemarken. Alleszins geen hoogstaand metalland, maar af en toe laten ze van zich horen. Jorn Lande aan het front, dat is weliswaar een Noor en die was me al bekend van Masterplan en Avantasia.

Dit is een album waar weinig woorden voor zijn wat mij betreft. Jorn zingt zoals altijd degelijk, toch is het niet hij die het verschil maakt. Jorn is één van de ingrediënten van deze sterke formule. Het album is zeer spannend door veel inventieve composities, zeer veel gewaagde ideeën komen uit de verf.
Kritiekpunt is dat ik weleens terug moest denken aan eerdere passages. De keyboardlijnen hadden een aantal keer wat gemeen. Ook zijn zware ritmes veelal troef. De band had zich een enkele keer niet hoeven te schuwen het tempo er flink in te gooien.

De zes hoofdnummers zijn allemaal van niveau. De titelsong is zelfs subliem; bij bepaalde momenten wordt je geforceerd te stoppen met nadenken en kun je alleen maar genieten van het prachtige schouwspel. Je hoort prachtige wisselwerking tussen de leadzang en epische koren.

Uniek en verheffend is deze schijf, hij verdient dan ook absoluut meer luisteraars. Een rapportcijfer 8,7 krijgen ze van mij, dat maakt 4,5*. Mijn verwachtingen waren hoog en deze jongens hebben me bepaald niet teleurgesteld.

Zeg je Denemarken tegen mij, dan denk ik spontaan aan Mercyful Fate: ingenieuze metal met ingenieuze zang en ingenieuze tempo’s. Hun tweede Don’t Break the Oath is legendarisch. Het eveneens Deense Beyond Twilight levert dit meer dan aardig debuutalbum af maar ik heb mijn bezwaren, spijts de meer dan degelijke geleverde muzikale prestaties.

Bezwaar nummer één. De Noorse zanger Jørn Lande drukt voor mij een te grote stempel op dit album. Het concept of beter gezegd verhaal vereist vele teksten maar enige terughoudendheid ware iets beter geweest. Een voorbeeld hiervan vind ik terug in Shadowland. Niettegenstaande hij een indrukwekkend bereik en kracht heeft, mis ik iets. Hij trekt alle registers open maar ik blijf er stoïcijns kalm bij.

Bezwaar nummer twee. Het gemiddelde tempo ligt voor mij te laag en er zijn nauwelijks tempowisselingen. Ik mis een iets sneller nummer, ik mis afwisseling tussen de nummers, karakterstoornis van mijn kant. De twee korte nummers, The Devil’s Waltz en Closing the Circle, wijken iets af van de andere nummers, evenals de break in Crying.

Net zoals met alle albums in onze topic Het Metal Album van de Week beluister ik een jaar later nog eens de inzendingen van een ronde, misschien bevalt dit me de volgende keren beter, momenteel heb ik mijn bovengenoemde bedenkingen, quasi dezelfde als collega wizard.