Youth of Today - Break Down the Walls (1986)

Ray Cappo is natuurlijk niet voor niets een waar begrip in hardcore-kringen. De man is Hare Krishna, straight edger, zo af en toe controversieel (want werd gespot terwijl hij aan de rode wijn zat - jaja, de hardcore scene heeft een hoog oude wijven gehalte), maar is vooral alom gerespecteerd vanwege zijn uitstekende platen (zijn mindere platen worden, grappig genoeg, wat minder gewaardeerd ). Youth of Today is een legendarische band die Krishna-core (ach ja) meteen op de kaart zette. Geweldige songs, brakke productie (en zo hoort het), en vooral een band die in 20:31 een mate aan energie weet te proppen waar een band als Tool met haar hele oeuvre nog niet aan zit. Break Down the Walls beukt en ramt zoals een hardcoreplaat dat hoort te doen, en luistert bovendien gewoon heerlijk weg. Stilzitten is er niet bij - ik heb net weer een kleine 20 minuten door de huiskamer gestuiterd. Klassieker! 4*

Energiek album, erg goed. Alleen staat de knauwende zang wat tegen, hellaas . toch een 4*

Ray Cappo's vocalen zijn misschien een 'acquired taste', maar zonder die (wat mij betreft geweldige!) stem zou Youth of Today toch geen Youth of Today zijn geweest. Probeer Better Than a Thousand eens; vergelijkbare sound, maar Ray zingt er iets minder 'knauwend'. En nog minder knauwend bij Shelter, maar da's meer richting reguliere punk.

mag ik even rectificeren: youth of today was geen krishna band...ray cappo en porcell waren overigens wel krishna devotees die later de krishna band Shelter op hebben gericht (die ook een paar juweeltjes hebben uitgebracht)

betreft zang trek ik deze yot plaat het beste...de strot is megaaggressief....de reden waarom WNITA beter is omdat de nrs van WNITA beter zijn en de drums way beter klinken op WNITA

maar hoe cool om Ray Cappo, Porcell, Graig Ahead en Richie Birkenhead in 1 band te hebben!

geniale plaat dat wel!

ps plaat aub ff de originele Wishingwell hoes ff ipv dit lelijke votje van Revelation

ik vind de nummers hierop beter dan op we're not in this alone
voltreffers als break down the walls, make a change, take a stand, positive outlook, yot zorgen ervoor dat ik verhoog naar 5*

Goede band dit, had dit nog op een cassette bandje

Geniale band dit, voornamelijk door de prachtige teksten. Dit was toch echt de eerste plaat die ik tekstueel interessanter vond dan wat het instrumentaal gezien in de aanbieding had, maar na een honderdtal keren draaien is dit een van dé klassiekers ten huize Bennerd geworden. Volumeknop op maximum en meebrullen met deze brok energie

Vergeef me mijn woordkeuze, maar het is zeer moeilijk om mijn band met deze band onder woorden te brengen. We hebben het allemaal al duizend keren gelezen, gehoord en melig bevonden, maar iedereen heeft wel zo'n artiest die er net op het juiste levensmoment gekomen is. Bij mij was dat op een ongelooflijk deprimerende fase (ik laat het aan jullie grappen en grollen over welk moment dat was), toen ik op zoek was naar een nieuwe muzikale uitlaatklep, zoals muziek er mij al zo veel geboden had.

Nog meliger: ik stuitte op Youth of Today. Instrumentaal leek het op het eerste zicht nergens naar. Stuiterende drums, slecht geproduceerde riffs en een kraaiend stemgeluid die twintig minuten lang het oor terroriseren. Dat was ik niet gewoon, met mijn voorliefde voor alles wat maar een lompe, volle, moderne productie had. Maar die teksten... De positiviteit, dat bijna overdadige zelfvertrouwen en vooral die constante drang naar een gezonde mentaliteit is natuurlijk behoorlijk cliché te noemen, maar op dat moment was dát hetgeen dat ik nodig had. Een gevoel wat hardcore mij al meerdere keren gegeven had en waar ik de vinger nog steeds niet helemaal op kan leggen. Het idee dat zo'n idiote zwarte bedrukte cirkel je steun geeft.

Sindsdien kan het niet meer misgaan tussen mij en deze band. Youth of Today borduurt verder op de muziek die Minor Threat op de wereld gegooid heeft en maakte er een eigen 'youth crew'-scene van. Ray Cappo was een boegbeeld van de straight edge-wereld en Porcell wordt nog steeds gezien als één van de beste gitaristen uit dat kleine hardcore-universum. Break Down the Walls is een klassieker die je in je kast moet hebben voor je jezelf een hardcore-liefhebber mag noemen. Twintig minuten vol beukers aan een hoog tempo, met een snerpende Cappo die op z'n best kraait dat jij het in je hoofd tenminste aan het rechte eind hebt en dat het tijdverlies is om pessimistisch te denken. Hoewel ik het intussen al helemaal platgedraaid heb, doet Break Down the Walls nog altijd die vuist in de lucht gaan en de glimlach op mijn gezicht verschijnen. Euforie tot en met.

Mooi, oprecht stuk hierboven, bennerd!

Geweldig plaatje inderdaad. Ook ik moest even wennen aan het stemgeluid en het duurt bij mij altijd even voordat ik de individuele kwaliteiten van nummers ga waarderen op dit soort platen, maar nu dat allemaal voor elkaar is geniet ik hier hard van. Wat een knallende energie - die bassist ook! Sowieso mij hebben we hier sowieso te maken met uitermate vaardige muzikanten. En de snauwende vocalen zijn werkelijk waar geweldig! Dit is een heerlijk nietsontziende adrenalinestoot.

Dank, niels94!

De opvolger heeft een veel beter geluid en is ook geweldig, maar die echte klik is er enkel met dit album. Uit deze band is ook zo veel ander moois voortgekomen (Judge, Shelter, Gorilla Biscuits, ...). Allemaal aanraders.

Ik wist helemaal niet dat er een link was tussen die bands! Met Judge en Gorilla Biscuits ben ik al bekend, vooral die laatste groep is inderdaad ook behoorlijk geweldig. Ik zal dan ook eens achter Shelter aan gaan (is er een plaat die je aan zou raden?)

Shelter is een toffe band, vandaar ook mijn nick hehehe.
Mijn favoriete album van hen is Mantra

Die ging ik ook aanraden, maar het is stiekem hun enige album dat ik ken.

Attaining the supreme is ook wel een leuk album maar ik vind Mantra beter

Die stem is fantastich! Rawwuahahaow! In take a stand.