Patrick Watson - Love Songs for Robots (2015)

Jaaa!

Wat Ducoz zegt! Tot nu toe is het alleen maar kwaliteit wat de heer Watson heeft uitgebracht. En er komt een optreden in de Melkweg op 8 mei.

Leuke verrassing. Weer iets om naar uit te kijken!

Hier vind je alvast de albumtrailer.

En hier de titeltrack.

Heul veel zin in deze!!

yes weer een mooie release! heb m ooit in t voorprogramma van loney, dear gezien in Doornroosje toen close to Paradise alleen nog maar in canada te krijgen was(heb m ook op een ander label!). Iedereen, behalve ik en 2 vrienden, kwam voor t hoofdprogramma...maar meneer Watson liet loney, dear in een schandalige schaduw staan door zijn verpletterende performance

idem hier, voor mij voor eeuwig beste voorprogramma ooit voorprogramma cold war kids bij debuut-cd in depot in leuven. magisch. ik kwam ook speciaal voor voorprogramma want cold war kids kon ik toch niet uitzien omdat ik trein moest halen.

Wat een nummer zeg, dat Places You Will Go!!!

Turn Into The Noise

Er zijn inmiddels promotie exemplaren van dit album beschikbaar.

De titelsong, In Circles, Turn Into the Noise en Places You Will Go. Ik blijf ze draaien. Als de rest van dit niveau is wordt deze plaat een hoogtepunt dit jaar. Het beste wat ik tot nu toe van Watson heb gehoord.
Kan niet wachten op de rest.

Ik sluit me aan bij McQueen! Op ieder album van Patrick Watson staan wel een paar mooie nummers, maar vaak ook een stuk of wat zwakke broeders. De eerste vrijgegeven nummers van Love Songs for Robots zijn echter allemaal van een hoog niveau!

Wat doet Good Morning Mr. Wolf me op sommige momenten toch denken aan nummers van Andrew Bird. Verder is en blijft dit album een typische Watson plaat: best wat galm hier en daar.

En verder net als op de voorgangers: betoverende momenten en wat nummers die enigszins langs me heen gaan. De wat luchtiger nummers doen me op dit moment nog weinig.

Telkens vind ik hem weer sterk voor de dag komen maar het lukt Watson toch nooit dat ik hem helemaal in mijn muzikale hart sluit en dat is op dit album al niet anders.

No Offence Aero maar de plaat is amper gelekt (hooguit een paar uurtjes) en dan ga jij al een beoordeling geven?
Ik kan niet in de glazen bol kijken maar misschien heb je hem de afgelopen uurtjes al een keer of 4 a 5 gedraaid. (Dan heb ik niks gezegd natuurlijk

Ik ga hier in ieder geval eens lekker voor zitten.

Ah, de bekende beoordelingspolitie. Van jou mag het na 4 keer, van een ander pas na 10 keer, van weer een ander na een jaar en van iemand die mild is na 1 keer al. No offence terug, maar ik hoef me toch hopelijk niet te verantwoorden voor mijn stemgedrag. Ga jij d'r maar een jaartje lekker voor zitten en pas het dan na 5 jaar misschien eens aan als je er dan toch weer anders over denkt. Ik vind het allemaal best (maar heb na jaren muziek luisteren heb ik niet zo veel moeite om iets op een MuMe waardering te zetten en dan is er altijd nog de bekende aanpasknop indien nodig). Daarbij heb ik geen echte review gegeven, want daarvoor vind ik het dus wel te vroeg. Of heeft het er ook een beetje mee te maken dat jij er op voorhand al helemaal lyrisch over was en ik het toch wat minder vind?

En terzijde: per draaibeurt (ja toch!) vind ik het alleen maar zwakker worden. Moet ik verdorie misschien straks toch nog naar beneden bijstellen

Nummer 4&5 lijken mij fout

Wat een opgewonden standje die Aero. Oh en 3,5 is een goed cijfer hoor toppertje ben je door mijn favoriete album waar ik lyrisch over ben een dikke 7 te geven

groetjes van de beoordelingspolitie

Wat me opvalt is dat Watson op dit album een meer donkere sound heeft dan op zijn vorige plaat, Adventures In Your Own Backyard. Mijn favorieten op dat album waren vooral Lighthouse en The Things You Do/The Things We Do en laat dat nou net de sound zijn die hij voor dit hele album heeft uitgekozen.
Good Morning mr. Wolf heeft inderdaad weg van Andrew Bird, mr Aero De stem van Watson heeft dan wel mijn voorkeur boven die van Bird.
Veel ruimtelijke keyboardsounds voeren de boventoon met subtiele aanvullingen van de gitaar. Veel onverwachte muzikale wendingen in de nummers ook.
Grace is een beetje vreemde eend in de bijt en ook een wat minder nummer. Alone In This World is een wat meer traditionele Watson song en heeft ook niet de kracht van de overige nummers.
Blijven er toch 8 erg goeie nummers over die vind ik tot de beste van Watson behoren.

Know That You Know!

"Watson omschrijft zijn nieuwe album in vergelijking met zijn vorige plaat Adventures In Your Own Backyard als 'een stuk minder folk en erg geïnspireerd door R&B en science fiction'. ":(de standaard)

Lijkt me een interessante invalshoek voor Watson, staat ook op de luisterpaal, eerste indruk is positief, Watson weet me weer in te pakken.

De Icarus-conventie

Na een tegenvallende voorganger lijkt Patrick nu weer niet te komen met een album dat ik nog niet echt kan / wil vergelijken met Close to Paradise & Wooden Arms.

Maar ja, die waren ook allebei Top of the Pops. En als je eenmaal so close to Paradise kwam, is de kans groot dat je vleugels smelten en je uiteindelijk weer rock bottom gaat.

Patrick Watson moet je vooral live aan het werk zien. This bird is just too big for a small (jewell) cage.

Voorlopig begin met ik 3,5 ster. Kijken of deze vogel nog (veel) hoger vliegt

sciencefiction folk zegt meneer watson. Ik heb juist met synthesizers een oudbollig gevoel. Af en toe hoor ik ELO echo's. Tja een artiest moet wel is wat anders proberen daar ben ik wel voorstander van. toch weet watson me wel weer te raken door bijvoorbeeld een nummer als alone in the world wat een prachtige tekst is dat. Niet t nivo van close to paradise of wooden arms maar toch wel weer een echt muzikaal avontuur dat kan watson als de beste

Dat dus, waardoor dit mij toch minder raakt dan ander werk van de man.

Ik vind m toch echt prachtig! Na meerdere luisterbeurten nog veel beter! hier verschillen onze smaken eric.

Sinds de eerste lek heb ik tijdens deze laatste dagen van het werken aan mijn thesis bijna niets anders gehoord dan dit album. Ik ben biased, als grote PW-fan, maar dit is toch wel een heel fijn album. Alle variatie, subtiliteiten en gekkigheidsjes die al sinds het eerste album verweven zijn in de muziek is ook hier weer aanwezig. Vond het vorige album zeker minder als de voorgangers, maar hier herstelt de band zich weer.
Morgen de laatste versie en dan vieren bij het concert in de Melkweg!

Heerlijke plaat zeg! De gekke geluidjes en verrassende arrangementen zijn ingewisseld voor een meer "mainstream" geluid. Maar wel een geluid dat ik kan waarderen. Kan geen slecht nummer aanwijzen.

In het middenstuk (track 6 en 7) doet hij zijn best om lekker gek te doen, maar ook dat blijft netjes binnen de lijnen van het album. Know That You Know en Places You Will Go zijn voor alsnog mijn favorieten. Wat een nummers zeg!!!! Places You Will Go kan zelfs een single worden als-ie na 3,5 minuut stopt. Heerlijk nummer.

Oei, dit is erg lekker. Hoewel ik de man geweldig vind, zijn z'n albums nooit grote favorieten bij me. Wellicht dat deze plaat eindelijk verandering gaat brengen.

Twijfel, twijfel - sommige nummers geven me een ultiem zondagmiddagwinkelgevoel: loom alles over je heen laten gaan. Andere vallen weer op hun plek; nee dit grijpt me nog niet zo 1-2-3: Know That You Know vind ik bijv van een ballorige meligheid, mede door het irritante gitaartje - een soort van Everybody Hurts met een veel te strakke broek aan, terwijl je in de zon stil staat in de file.