Ed Harcourt - The Beautiful Lie (2006)

Een nieuwe Ed Harcourt is altijd wel iets om naar uit te kijken.
Single Visit from the Dead Dog laat niet echt een nieuwe richting of andere verrassingen horen.

Hopelijk een terugkeer naar de eerste twee volwaardige cd's! Ik kijk uit naar dit album!

Hij is uit! iemand hem al gehoord?

Ik heb 2 nummers gehoord: Visit from the Dead Dog en Revolution in the Heart, en dat waren weer goede nummers van de man

Album is net binnen, nee geen download!

Ben nu rustig het luisteren en het klinkt boven mijn verwachting.

Ed Harcourt liet wel eens vaker weten dat hij er eigenlijk een hekel aan heeft dat hij nooit op de radio wordt gedraaid en dat vrijwel niemand hem kent. Dat resulteerde in een wat gitaar-toegankelijk-georienteerd 3e album.

Naar mijn mening ging Ed met zijn laatste volwaardige plaat de verkeerde kant op. Er stonden zeker mooie nummers op, zoals Black Dress, maar het geheel deed mij vrij weinig.

Hoe klinkt het nieuwe album? Gaat hij terug naar zijn basissound of gaat hij verder op de voet van zijn laatste album.

Zo ver ik het nu kan horen geen van bovenstaande opties! En dat is positief. Ed Harcourt maakt hier veel nummers waar op het eerste gezicht een simpele gitaar of piano gebruikt wordt, maar daar onder zit een vrij mooie laag van trompetten, fluiten, electronica en ambient.

Ik ben pas bij track 6, dus misschien verander bovenstaande nog, maar dit is mijn ervaring tot nu toe.

Wordt vervolgt!

Ik heb inmiddels ook al aardig wat nummers gehoord en die klinken heel erg goed!
Bij cd-wow kost de cd 9,99. Dus ja, die ligt binnenkort op de deurmat. Daarmee is het dan ook gelijk cd nummer 4 van deze artiest in huize aERo.

Opener Whirlwind in D Minor doet me denken aan Hawksley Workman en is duidelijk anders dan ik van Ed Harcourt gewend ben, maar wat een prachtig nummer. Het geeft al gelijk een goed gevoel over dit album.
Visit from the Dead Dog circuleert al enige tijd op het internet dus was al enigszins bekend bij mij. Weer een ouderwets goed Harcourt liedje. Heerlijk zomers en blij.
You Only Call Me When You're Drunk is een wat rustiger nummer. Piano, trompetje, strijkers en dat zonder het te zoet te laten klinken, totdat we na 3 en een halve minuut het tempo opschroeven en het uit laten monden in een groots, opgezwollen geluid ..... Heel goed gedaan.
Last Cigarette begint simpel op gitaar waar later de viool bij komt. Eenvoudig maar erg mooi. Het doet me ergens anders aan denken, maar ik kan er nu even niet opkomen.
Op Shadowboxing klinkt Ed wat als Bono. Hiermee is het zeker geen U2-achtige song. Het klinkt mij als een goed jaren '60 achtig nummer in de oren. Heel vertrouwd, maar voor Harcourt-begrippen toch wel weer anders.
Late Night Partner opent op piano met een zoetgevooisd strijkers-geluid op de achtergrond. Dit vind ik dan wel weer een nummer zoals ik dat herken van de vorige albums. Ook dit vind ik geen slecht of minder nummer. Zes nummers op rij die gewoon heel sterk zijn. Dat gaat de goede kant op.
Revolution in the Heart is ook een bekende, want wederom een nummer dat al langer op het net rondzwierf.
Dit nummer zorgde er voor dat mijn belangstelling, die na het vorige album wat minder was geworden, toch gebleven is. Dit is gewoon een ijzersterk popnummer zoals alleen grote artiesten kunnen maken. Ook hier weer die Hawksley Workman-link, maar dat zal vooral aan de Bono-achtige stem liggen (nooit eerder in de gaten gehad dat Ed Harcourt daar ook wat op leek).
Ik heb meestal een hekel aan shananana-achtige oplossingen in liedjes, maar hier werkt het halverwege wel goed moet ik eerlijk zeggen.
Until Tomorrow Then deed me vanaf de eerste tonen gelijk al denken aan dat fantastische album van Richard Swift. Het zwierige, oude geluid is daar ongetwijfeld de reden van. Het had zo op zijn album kunnen staan.
Voor Scatterbraine gaat precies hetzelfde verhaal op: een zwierige wals uit lang vervlogen tijden wat ook weer op dat album van Richard Swift had kunnen staan. Ook hier weer een versnelling halverwege: de wals begint een dronkenmanslied te worden: het hele orkest hijst het niet meer.
Rain on the Pretty Ones opent wat duisterder en doet me een beetje aan de pathos van Marc Almond denken en dat is zeker aan mij besteed!
Wat een topnummer is dit: een absolute favoriet.
Pristine Claw opent weer lieflijker. Een rustig kabbelende gitaar zorgt voor het intro, en de wat hese stem van Harcourt kleurt de rest in (aan het eind gevolgd door andere instrumenten waar de trompet (?) even een hoofdrol krijgt). Een heel klein beetje een Sufjan Stevens-gevoel krijg ik er wel bij, alleen dus een gitaar in plaats van de banjo.
Mooi klein rustpuntje op deze veelzijdige cd.
I Am the Drug is weer exotischer op de manier zoals Marc Almond dat ook wel eens doet. Het is uitbundig en doet het bij mij weer erg goed. Een feest in wat duisterder kroegjes waar matrozen en hoeren de dienst uitmaken (dat is het beeld dat ik er bij krijg: heb de echte tekst nog niet gevolgd). Zwieren met die handel: huppa de dansvloer op.
Braille is een melancholisch nummer wat naar mijn idee een mooie afsluiter zou zijn: het feest is ten einde....
Maar Good Friends Are Hard to Find is gekozen om dit ijzersterke album af te sluiten.
Een mooi nummer op piano en viool. Een tweede, rustige afsluiter dus. Een prachtige ook, alleen jammer dat deze twee nummers na elkaar komen. Het had nog meer indruk gemaakt als hij gekozen had voor 1 rustige afsluiter i.p.v. 2.

Kortom, het is wel duidelijk: aERo is momenteel heel erg in de wolken met de nieuwe Ed Harcourt.
Ik vind het zijn mooiste (en de anderen waren al niet misselijk).
Na de vorige plaat was ik eigenlijk afgehaakt; ik vond het mooi zo en dacht dat Harcourt geen echt boeiende nieuwe er aan kon toevoegen.
Daar zit ik dus duidelijk fout mee, want die geweldige nieuwe is er in de vorm van The Beautiful Lie.

Veel mensen hier vinden het derde Edje album ''Strangers'' een mindere en dat vond ik in eerste instantie ook: hij klinkt simpelweg minder magisch dan ''Maplewood'', ''Here Be Monsters'' en ''From Every Sphere'', maar bij nader inzien is ''Strangers'' op z'n geheel eigen manier minstens zo goed als de andere releases.
De nieuwe Ed ''The Beautiful Lie'' is dan weer wél op eerste gehoor al heel erg uniek: magisch, maar dan weer op een heel andere manier dan die eerdere albums, maar toch ook weer heel erg overduidelijk Ed. Vanwege de zwijmelende arrangementen in de softere numers, die hier meer dan ooit heerlijk over de top gaan en natuurlijk vanwege die prachtige herkenbare gebroken stem.

Weet iemand of Ed binnenkort weer eens een bezoekje komt brengen aan Nederland? Heb hem twee keer gezien en dat waren prachtige concerten, hoop snel ook deze nieuwe nummers live te kunnen horen.

O ja, deze cd doet me bij vlagen erg aan Rufus ten tijde van Poses denken, waarschijnlijk door de filmische bijna broadway achtige songs af en toe en de smaakvolle dramatiek. Ook Waits horen we bij vlagen nog even terug komen, net als eels en Sufjan. Het McCartney / Wilson element van de vorige platen lijkt dan weer nagenoeg verdwenen te zijn. De associatie die sommige mensen hebben met Bono, had ik eigenlijk alleen met het nummer ''Loneliness'' van de vorige plaat. Maar ik heb eigenlijk ook niet zoveel met het pathos van Bono, bij Ed hoor ik oprechte gebrokenheid en euforie.

Maar Ed is natuurlijk vooral héél erg Ed. Hij heeft echt een stijl van zichzelf, ook al maakt hij best wel erg uiteenlopende nummers: een grote veelzijdigheid. Toch zit overal, afgezien nog van de stem, iets in dat je typisch Ed zou kunnen noemen (geheel ongrijpbaar, dat wel). Dat is iets wat al mijn favoriete bands en artiesten delen (een combinatie van veelzijdigheid en herkenbaarheid) en waar ik heel erg veel respect voor heb.

Kent iemand trouwens de b-side compilatie ''Elephant's Graveyard'', die Ed vorig jaar ten download heeft aangeboden van zijn site? Ik heb het helaas helemaal gemist (maar zie hem wel op MuM staan), hoop dat ik het nog ergens kan vinden. Ben namelijk erg benieuwd.

Yep! Deze aangeschaft via een online dienst. Na het formatteren van de C: schijf op mijn pc werkte de cd niet meer omdat het prachtige DRM beveiligingssysteem niet langer mijn pc herkende als rechthebbende.

Gelukkig bestaat SoulSeek en heb ik daar mijn recht een thuiskopie teruggehaald.

Elephant's Graveyard is een veelzijdig album. De kwaliteit van de nummers en de opnametechnieken verschillen sterk. Ik vind het maar een magere plaat, maar er staan uiteraard wel een paar pareltjes op.

Vreemd, maar wanneer ik deze cd vergelijk met een van Ed's voorgangers dan kom ik toch it bij Elephant's Graveyard!

Betekent dit dat je ''The Beautiful Lie'' als een veredelde b-side compilatie vindt klinken? Dan ben ik nu nog benieuwder naar die b-side compilatie. Denk dat ik het ook maar via een p2p-programma ga proberen....

Nee, in vind The Beautiful Lie velen malen beter dan Elephant's Graveyard. Maar de sfeer en de klank van de nummers van dit album (Beautiful Lie) komen het dichts in de buurt van zijn B-sides. Wanneer je het niet kan vinden, stuur mij een PM.

Ik vind dit echt een van de betere albums van 2006 die ik gehoord heb, zoniet de beste...

Had hem al eens beluisterd op de luisterpaal en vond het toen al prachtig. Nu nog een paar keer beluisterd en in één woord, Super!!!; inderdaad één van de betere releases van 2006.

Veelzijdige singer-songwriter is het minst wat ik kan zeggen. Piano, spaanse gitaar, geweldige, pakkende melodieën, alles passeert de revue. Een must-have.

goeie plaat maar vond harcourt zijn eerste 2 beter

Live in Utrecht:

Rain on the Pretty Ones

Until Tommorow Then

Voor mij toch de beste die ik al van hem gehoord heb (al de voorgaande).

Live in Amsterdam:

Ed Harcourt - Visit From the Dead Dog @ Paradiso Tolhuistuin

Ed Harcourt - Shadowboxing @ Paradiso Tolhuistuin

Ed Harcourt - Until Tomorrow Then @ Paradiso Tolhuistuin

Helemaal addicted to Ed Harcourt en lekker zijn complete oeuvre aan 't verslinden maar dit is toch veruit zijn beste voor mij! only call me when your drunk, last cigarette, the pristine claw en het Tom waits achtige i am the drug zijn stuk voor stuk prachtig. Lekker gruizige productie zeker te horen bij het einde van you only call me when your drunk. Heb ik niet vaak maar dit album wordt beter naarmate het einde nadert. Deze samen met zijn debut "here be monsters"zijn mijn favorieten albums. From every sphere(zijn 2e) heeft nog steeds geen enkel sterk nummer voor mij.

Live in Amsterdam Paradiso
Until Tommorow Then