Ed Harcourt - The Beautiful Lie (2006)

Opener Whirlwind in D Minor doet me denken aan Hawksley Workman en is duidelijk anders dan ik van Ed Harcourt gewend ben, maar wat een prachtig nummer. Het geeft al gelijk een goed gevoel over dit album.
Visit from the Dead Dog circuleert al enige tijd op het internet dus was al enigszins bekend bij mij. Weer een ouderwets goed Harcourt liedje. Heerlijk zomers en blij.
You Only Call Me When You're Drunk is een wat rustiger nummer. Piano, trompetje, strijkers en dat zonder het te zoet te laten klinken, totdat we na 3 en een halve minuut het tempo opschroeven en het uit laten monden in een groots, opgezwollen geluid ..... Heel goed gedaan.
Last Cigarette begint simpel op gitaar waar later de viool bij komt. Eenvoudig maar erg mooi. Het doet me ergens anders aan denken, maar ik kan er nu even niet opkomen.
Op Shadowboxing klinkt Ed wat als Bono. Hiermee is het zeker geen U2-achtige song. Het klinkt mij als een goed jaren '60 achtig nummer in de oren. Heel vertrouwd, maar voor Harcourt-begrippen toch wel weer anders.
Late Night Partner opent op piano met een zoetgevooisd strijkers-geluid op de achtergrond. Dit vind ik dan wel weer een nummer zoals ik dat herken van de vorige albums. Ook dit vind ik geen slecht of minder nummer. Zes nummers op rij die gewoon heel sterk zijn. Dat gaat de goede kant op.
Revolution in the Heart is ook een bekende, want wederom een nummer dat al langer op het net rondzwierf.
Dit nummer zorgde er voor dat mijn belangstelling, die na het vorige album wat minder was geworden, toch gebleven is. Dit is gewoon een ijzersterk popnummer zoals alleen grote artiesten kunnen maken. Ook hier weer die Hawksley Workman-link, maar dat zal vooral aan de Bono-achtige stem liggen (nooit eerder in de gaten gehad dat Ed Harcourt daar ook wat op leek).
Ik heb meestal een hekel aan shananana-achtige oplossingen in liedjes, maar hier werkt het halverwege wel goed moet ik eerlijk zeggen.
Until Tomorrow Then deed me vanaf de eerste tonen gelijk al denken aan dat fantastische album van Richard Swift. Het zwierige, oude geluid is daar ongetwijfeld de reden van. Het had zo op zijn album kunnen staan.
Voor Scatterbraine gaat precies hetzelfde verhaal op: een zwierige wals uit lang vervlogen tijden wat ook weer op dat album van Richard Swift had kunnen staan. Ook hier weer een versnelling halverwege: de wals begint een dronkenmanslied te worden: het hele orkest hijst het niet meer.
Rain on the Pretty Ones opent wat duisterder en doet me een beetje aan de pathos van Marc Almond denken en dat is zeker aan mij besteed!
Wat een topnummer is dit: een absolute favoriet.
Pristine Claw opent weer lieflijker. Een rustig kabbelende gitaar zorgt voor het intro, en de wat hese stem van Harcourt kleurt de rest in (aan het eind gevolgd door andere instrumenten waar de trompet (?) even een hoofdrol krijgt). Een heel klein beetje een Sufjan Stevens-gevoel krijg ik er wel bij, alleen dus een gitaar in plaats van de banjo.
Mooi klein rustpuntje op deze veelzijdige cd.
I Am the Drug is weer exotischer op de manier zoals Marc Almond dat ook wel eens doet. Het is uitbundig en doet het bij mij weer erg goed. Een feest in wat duisterder kroegjes waar matrozen en hoeren de dienst uitmaken (dat is het beeld dat ik er bij krijg: heb de echte tekst nog niet gevolgd). Zwieren met die handel: huppa de dansvloer op.
Braille is een melancholisch nummer wat naar mijn idee een mooie afsluiter zou zijn: het feest is ten einde....
Maar Good Friends Are Hard to Find is gekozen om dit ijzersterke album af te sluiten.
Een mooi nummer op piano en viool. Een tweede, rustige afsluiter dus. Een prachtige ook, alleen jammer dat deze twee nummers na elkaar komen. Het had nog meer indruk gemaakt als hij gekozen had voor 1 rustige afsluiter i.p.v. 2.

Kortom, het is wel duidelijk: aERo is momenteel heel erg in de wolken met de nieuwe Ed Harcourt.
Ik vind het zijn mooiste (en de anderen waren al niet misselijk).
Na de vorige plaat was ik eigenlijk afgehaakt; ik vond het mooi zo en dacht dat Harcourt geen echt boeiende nieuwe er aan kon toevoegen.
Daar zit ik dus duidelijk fout mee, want die geweldige nieuwe is er in de vorm van The Beautiful Lie.