Gary Moore - Old New Ballads Blues (2006)

In de nadagen van zijn carrière levert Gary Moore gewoon prima albums af. Zo ook "Old New Ballads Blues". De referentie ballads is een klein beetje misleidend, aangezien er ook stevige nummers op "Old New Ballads Blues" staan. Het gitaarspel is zoals we van Moore gewend zijn uitstekend. Dat gitaarspel is dan ook de blikvanger op dit album. De composities zijn veelal covers, maar Gary Moore behandelt deze met groot respect voor het origineel en het is toch typisch Gary Moore. Kortom: prima plaat, niets nieuws, maar wel uiterst smakelijk en genietbaar.

Na tweemaal denderende bluesrock in Hendrixstijl, eenmaal met Scars en daarna Power of the Blues onder eigen naam, is het op Old New Ballads Blues ingetogener, wat mij beter bevalt.

Zeker met blues is het soms nuttig om te weten hoe het qua levensgeluk stond bij de artiest, want blues "moet je voelen". Ik lees die schitterende bio van Harry Shapiro over de ups en downs van Gary Moore. Diens opgezwollen hand was na enkele maanden genezen, waarmee zijn angst nooit meer gitaar te kunnen spelen oploste. Het kostte hem veel geld, maar het spelplezier groeide erdoor.
In de liefde ging het voorspoedig: met ex-tourmanager Jo Rendle had hij sinds enkele jaren een gezin. Verder was er in juni 2005 een memorial concert voor saxofonist Dick Heckstall-Smith, samen met bassist Jack Bruce en drummer Gary Husband gespeeld en in augustus het Phil Lynott Memorial Concert in Dublin.

Zijn eigen begeleidingsgroep werd vervolgens weer geactiveerd. Drummer Darrin Mooney bleef, nieuw was bassist Jon Noyce. De vorige harde albums haalden de albumcharts niet, tijd voor ingetogener blues. Gary Moore haalde daarop toetsenist Don Airey terug, mede om te arrangeren. Ook technicus en producer Ian Taylor ontving weer een uitnodiging, waarmee Moore terugkeerde naar de warmere geluiden van voorheen.
Op het album drie covers van zwarte bluesmannen: het stevige Done Somebody Wrong is van Elmore James, het met blazers opgesierde You Know My Love van zijn favoriet Willie Dixon (op de voorganger zelfs tweemaal gecoverd) en All Your Love van Otis Rush.
Die laatste stond in een snellere versie op Moores Still Got the Blues (1990); te gejaagd naar zijn zin, vandaar deze langzamere versie met de soulachtige blazers als extraatje. Mede vanwege de heerlijke gitaarsolo's een favoriet van me.
Ook Midnight Blues was een heropname van Still Got the Blues. Die oude versie blijkt eigenlijk een demo te zijn. Moore vond dat het nummer meer verdiende en deze versie bewijst zijn gelijk.
Het klein gespeelde en fraai-gekweld gezongen Gonna Rain Today is een ander hoogtepunt op de plaat en toch is Flesh & Blood mijn absolute kippenvelnummer. Moore sprak er nooit in interviews in over, maar hoor de tekst en het kan niet anders of hij bezingt de moeizame relatie met zijn oudste dochter Saoirse, in 1971 geboren uit een relatie met Sylvia Keogh. "Oef", zegt mijn vaderhart...
Het instrumentale Cut It Out biedt met zijn fantastische gitaarwerk en luchtiger sfeer gelegenheid om bij te komen.

De letterhoezen van zowel de voorganger als dit Old New Ballads Blues zullen de magere verkopen niet hebben gestimuleerd. Vreemd dat er opnieuw voor zo'n voorzijde werd gekozen en bovendien een titel die suggereert dat dit een compilatie zou zijn. Wederom geen albumnotering voor deze desondanks sterke plaat uit mei 2006...

Zijn bandleden waren verhinderd voor de tournee. Reden om bassist Pete Rees en toetsenist Vic Martin terug te vragen. Als drummer haalde Moore zowaar Brian Downey binnen, de legende van Thin Lizzy en een oude vriend van de gitarist.
De vier speelden vijf maal in het voorprogramma van B.B. King die op afscheidstour was. Helaas werd Moore niet toegestaan om ook maar één keer op het podium met de legende te spelen, ook niet toen de Noord-Ier jarig was. Moore genoot desondanks volop van het live spelen, ook toen hij op een piepklein cafépodium jamde met Mark Feltham, voormalig mondharmonicaspeler bij onder meer Rory Gallagher.

De biografie vertelt vervolgens hoe Moore en zijn bandleden nieuwe bluesnaam Otis Mark Taylor mee op tournee namen. Een innige vriendschap groeide en de Amerikaan leerde zo het nodige bij wat betreft organisatie en management. Na zijn eigen tournee was Moore tweemaal te gast bij John Mayall, voor hem inmiddels de grote naam van de jaren '60. Dat ex-Rolling Stone Mick Taylor de eerste keer meejamde maakte het nog leuker.

Kan iemand gelukkig zijn in de liefde én in de muziek en toch goede blues maken? Met de noodzakelijke pijn erin? Ja. Dit album bewijst het met een vrij ingetogen Moore in topvorm. Ook qua zang wat mij betreft. In 2012 en 2020 bovendien op vinyl verschenen, fijn voor de liefhebbers.