John Petrucci - Suspended Animation (2005)

Solo-werkje van de gitarist van Dream Theater. Ik vind het vrij sterk . Met name Glasgow Kiss is erg mooi.

Het is inderdaad een mooie plaat alleen die tijden van de nummers die erbij staan kloppen voor geen meter;)

Eén nummer is in tweeën gehakt (soort van outro?)

Ik heb de cd thuis er eens bijgepakt. De tijden die daarop staan verschillen van die van de site van John Petrucci destijds. Ik corrigeer het wel snel.

Dit is een geweldige gitaarvirtuoos.
Zijn spel is zeer afwisselend en weet zelfs de gevoelige snaar te raken.
4,5*

Hier zitten wel een paar hele originele gitaarstukken in hoor!
Glasgow Kiss, wauw !

Euh... waar koop je deze cd?

Wat cd´s van m´n oom geleend, waaronder deze en nog Shadow Gallery, Dominici en Symphony X, dus daar schrijf ik ook nog wat bij. Zeer goede gitarist, maar dat wist ik al van Dream Theater. Hij doet niet heel de tijd aan shredden, maar speelt ook genoeg met melodie. Maar op een gegeven moment wordt het allemaal een beetje te lang, 1 uur van deze muziek is gewoon te veel. Ik geef het 4 sterren.

Zit hier zang bij?

Nee, het is instrumentaal.

er staan hier echt een paar heerlijke nummers op.
Glasgow kiss is inderdaad een geweldig nummer maar ik vind Wishful Thinking ook erg goed.
Prima album: paar heerlijke songs alleen af en toe beetje langdradig.
4 sterren

Van alle instrumentale gitaarplaten die ik gehoord heb is deze zonder twijfel de beste. Er is veel afwisseling tussen de nummers en John Petrucci is geweldig in vorm. Luistert ook redelijk makkelijk weg. Beste nummer is natuurlijk Tunnel Vision.

Briliante plaat van een van mijn grootste gitaarhelden ik speel zelf ook gitaar, waarbij ik zijn instructie dvd rock discipline aan het volgen ben. Glasgow kiss is inderdaad wel het beste nummer van deze cd.

Leuk, een solo CD van John Petrucci. Alleen jammer dat het zo weinig toevoegt aan zijn werk bij Dream Theater. Kwalitatief is het dik in orde, maar hij speelt gewoon metal. Wellicht dat gitaristen hier meer uit halen, voor mij is het gewoon een leuk tussendoortje.

Gewoon metal? "Gewoon" metal? Zeg dan op zn minst 'progressieve metal'. Verder vind ik het verre van gewoon. Neem nou die beat in Tunnel Vision alleen al.

Als Angus Young deze CD had gemaakt was het ongewoon geweest, maar tegen de achtergrond van Dream Theater is dit voor mij niet grensverleggend. Ok, "gewoon" klinkt wat bescheiden, maar ik bedoel te zeggen dat de solo-appel niet ver van de boom valt. Progressieve metal dekt de lading beter, dat is waar. Maar dat vind ik vanzelfsprekend hier.

Heb het album nog niet gehoord. Volledig instrumentaal? Klinkt interessant omdat ik ook liefhebber ben van Joe Satriani en sinds vorige week de geweldige Al Di Meola heb ontdekt.

Petrucci is één van mijn favoriete gitaristen, en dit is ook een prima plaat, maar vanwege het beperkte instrumentarium (overal bas, drums en twee [drie, ...] gitaren) dreigt het af en toe allemaal een beetje van hetzelfde te gaan klinken. Een bed van keyboards vind ik bij Petrucci's gitaar altijd een mooi contrast geven, dus wie deze plaat mooi vindt raad ik ook van harte de twee instrumentale albums van Liquid Tension Experiment uit 1998 en 1999 aan (Petrucci, DT's Mike Portnoy op drums, Jordan Rudess op toetsen toen hij nog nèt geen DT-lid was, en de onvolprezen Tony Levin op bas).
 

Tot mijn grote schaamte pas dit weekend ontdekt dat dit bestond

Wat een prachtalbum levert Petrucci hier maar weer eens niet af? Enorm veel variatie, originele gitaarstukken en zeker evenveel nadruk op het ritme in de stukken als op de solomomenten die echt worden uitgekozen in functie van het nummer en niet gewoon erop los shredden zijn.

Ga je inderdaad schamen! (Ik heb alle platen van Dream Theater in mijn kast staan, maar kwam hier ook pas een paar weken geleden achter .)
 

Hmm, hoe vaker ik deze plaat draai hoe minder last ik van bovengenoemd bezwaar heb. Toch wel een ijzersterke plaat.