DAAU - Domestic Wildlife (2006)

De nieuwe cd van DAAU, sneller dan normaal maar dat geeft niet . Het kwartet is uitgebreid met een drummer en een bassist, een opstelling die bij de vorige tournee zijn waarde al ruimschoots bewezen heeft. Tot daar de gelijkenissen met de vorige tournee, want de muziek is toch wel vrij radicaal anders. Een aantal nummers zijn erg rustig en melodieus, maar daarnaast kiezen ze voor een behoorlijk harde en experimentele benadering. Soms levert dat erg knappe nummers op (Aufhören bijvoorbeeld, of Highway Tiger) andere lopen een beetje verloren in chaotisch geluid. De laatste vijf minuten van Nowhere Beach bestaan uit niet meer dan bevreemdende geluiden, interessant maar nogal saai eigenlijk. Terwijl de intro van hetzelfde liedje dan weer het meest aanstekelijke moment van de cd is.
Echt homogeen is de cd dus niet, en er staan ook weinig nummers op met een instant-klassiekerwaarde, maar het is zeker een interessant experiment (hoewel het eerder een nieuwe weg lijkt te zijn dan een zijsprong) dat zowel geslaagde als minder gelukte resultaten oplevert. Maar zelfs minder gelukt blijft DAAU behoorlijk goed, een mens is fan voor iets. Ook de vorige cd is me pas echt goed bevallen nadat ik ze live gezien had, dus ik wacht nog even met het definitieve verdict en laat de 4 sterren staan, maar voorlopig schuiven ze eerder naar de 3.5 op dan naar de 4.5 .

Wat een geweldig concert alweer vanavond . Totaal anders dan vorig jaar, maar wel compleet overweldigend. Een vloedgolf van geluid, lawaai, melodieën, ritme, de ene keer aanstekelijk, een paar tellen later oorverdovend en overdonderend om vervolgens uit te monden in een kakafonie van schelle klanken. Absoluut geweldig . Als je na een concert naar de cd luistert klinkt die altijd geweldig saai en kaal, maar een paar dagen later is dat verdwenen en dan heb je weeral een nieuwe lievelingscd, zo zal het deze keer ook wel gaan. Opvallend deze keer was wel dat de trage nummers live niet echt overtuigend waren, ergens mist er toch iets, zeker in vergelijking met de geniale geluidstsunami's erna.
De bassist verdwijnt trouwens weer uit de groep, althans dat vertelden ze daarjuist, de drummer lijkt stilaan een vaste aanwinst te zijn geworden. Maar stiekem blijft het toch wel elke keer opnieuw hetzelfde virtuoze kwartet, wie er ook meespeelt .
Leukleukleuk dus, kan al niet meer wachten op een volgende cd, hopelijk treden ze nog ergens in de buurt op want anders hou ik het niet meer uit .

Uit het topic "CD's die aandacht verdienen". Jazz met een rock-smaakje. Soms kan er ook gelounged worden. Ik kende ze voor ik dit luisterde alleen bij naam, maar ik ga zeker meer van ze luisteren. De stevige jazz van Aufhören en de fijne opbouw van Wish You were Hit zijn mijn favorieten. Een leuk album, dus als dit 1 van de mindere is (volgens Freud) dan ga ik de rest eens opzoeken.