The Darkness - Last of Our Kind (2015)

Als dit de sound wordt het volledige nieuwe album wordt het lekker rauw!
Babarian

Ik kijk er alweer naar uit, want ik blijf een zwak hebben voor deze bende lapzwansen.

En dit wordt dus de eerste single:
Open Fire

Klinkt heel anders dan we tot nog toe van The Darkness gewend zijn. Vooral Justin verrast met zijn andere manier van zingen. En muzikaal gaat dit opvallend richting The Cult vind ik. Maar het is wel weer erg lekker! Afgaande op de nummers die nu reeds bekend zijn zou dit wel eens hun beste plaat sinds het debuut kunnen worden!

Ik kijk hier ook heel erg naar uit, 'fan' van het eerste uur! Hoogtepunt: februari 2004 in de Melkweg, meteen een slap in the face wat betreft de snelheid van de tijd die met mach 2 voorbijvliegt.
Maar goed, de mannen zijn er nog/weer (nu met andere drummer, drumster in dit geval) en de eerste singles beloven wat mij betreft ook veel goeds. Ook liefhebbers van de serie Vikings komen aan hun trekken met 'Barbarian'.

Van de week op twitter een paar foto's gezien van het artwork en bijbehorend (gekleurd) vinyl. Moet raar lopen als dat niet in mijn platenkast gaat belanden.

Wat een deceptie na 1 keer luisteren. Tracks 1 t/m 3 vind ik zeer aangenaam, daarna begint echt de middelmaat toe te slaan, waarbij vooral opvalt dat de ballads erg middelmatig zijn. Weinig pakkende refreinen zoals ik van ze gewend ben, en na het zeer goede Hot Cakes vind ik dit toch wel een zware teleurstelling...

Het valt mij eigenlijk ook wat tegen.
De eerste nummers zijn inderdaad nog wel lekker fris en ietwat anders dan wat ze eerder maakten, maar na verloop van tijd lijkt het alsof ik het eerste of tweede album draai. Op zich niet verkeerd, maar het klinkt toch wat sleets en er zitten toch wat meer (technisch) muzikale clichés in dan nodig.

Overigens hebben ze inmiddels weer een nieuwe drummer, Rufus Taylor -zoon van Roger Taylor- met wie ze de hort op gaan. En eigenlijk hoop ik dat ze daarbij ook Nederland aandoen; ik zou toch graag eens zien spelen, na ze eerder gemist te hebben.

Ik raad je zeker aan om ze live te zien want dat was ech geweldig! 1 van de strakst spelende bands die ik ooit heb gezien/gehoord. Wellicht dat de nummers van dit album live beter werken, ik verhoog een halfje na meerdere luisterbeurten maar nog steeds vind ik het een tegenvaller...

Ik heb een gesigneerd exemplaar in de kast te staan, maar desalniettemin sluit ik me vooralsnog aan bij mijn voorganger; een lichte tegenvaller. Staan een paar knallers op, maar over het algemeen wel erg middle of the road met wat falsetto en 80's riffjes aan elkaar geplakt. Maar ik geef het niet op. En inderdaad, live is het fantastisch (Melkweg 2004, never forget).

Na enkele luisterbeurten moet ik zeggen dat ik toch wél weer onder de indruk ben. Om te beginnen klinkt het album fantastisch. Hun best geproduceerde album, ja, misschien wel! Maar ook de toon van het album is iets gemener dan de twee voorgangers. Humor zal altijd wel bij The Darkness blijven horen, maar zeker op Hot Cakes sloeg de balans misschien een tikje teveel over.

Het trio waarmee geopend wordt is inderdaad erg sterk. En hoewel het wel erg schatplichtig is aan The Cult blijf ik Open Fire een echt topnummer vinden. Maar ook de vierde track Roaring Waters vind ik erg lekker. Het doet me qua riffwerk wat denken aan het werk uit hun begindagen (en dan met name de nummers die het eerste album niet gehaald hebben).

Absolute favorieten van me zijn verder Mighty Wings en Sarah O' Sarah. Op het eerste klinken ze tijdens de eerste minuut haast als een moderne metalband om wat verder meer atmosferische zaken te doen met een keyboard. Knap! Sarah is dan weer een heerlijke Thin Lizzy-achtige meezinger.

Het gitaarwerk is op de hele plaat simpelweg subliem en het komt mij geïnspireerder over dan op de voorganger. Aanstekelijk riffs en schitterend leadwerk. Daarnaast duiken her daar ook akoestische gitaren en mandolines op die ook werkelijk iets bijdragen. Justin gebruikt zijn falsetstem een stuk meer gedoseerd. Ook voor hem zullen de jaren op dat vlak toch wel een invloed hebben vrees ik. Maar eigenlijk heeft hij dat ook niet nodig om de aandacht te trekken. Ook erzonder vind ik hem een erg goeie zanger.

Jammer van het geschuif met drummers de laatste tijd. Hopelijk hebben ze met Rufus Taylor nu een blijver te pakken. Dan kunnen ze de komende maanden hun livereputatie ongetwijfeld weer helemaal waar maken.

Bij het tweede nummer Open Fire gaan deze jongens er echt op los met spetterend gitaarspel. Last of Our Kind gaat de zanger met zijn stem bijna over de top. Roaring Waters is gewoon keihard maar loepzuiver. Duidelijk een voorbeeld dat Hard Rock ook gedetailleerd kan klinken. Wheels of the Machine laat je na al dat heftigs even op adem komen. Mighty Wings had zo de muziek voor een Dracula film kunnen zijn. Een Onheilspellend begin en daarna een meeslepend ritme.

Hopla, toch nog een halfje omhoog. Ik kan gewoon niet stoppen met luisteren naar dit album. Dit is gewoon een retegoeie plaat! Ik durf zelfs gerust te zeggen hun beste!! Qua niveau in ieder geval zeker de meest constante vind ik. Ieder nummer is tot in de puntjes af.

Ik ken eigenlijk geen enkele andere band die zo bedreven is in het schrijven van aanstekelijke nummers en tegelijkertijd zulk heerlijk gitaarwerk aflevert. Dat Dan Hawkins ook nog eens volledig voor de produktie verantwoordelijk blijkt te zijn doet me mijn petje afnemen voor de beste man.

Die riff tijdens het refrein van mudslide: Yiehaaaaaaah!!!!

Mijn kennismaking met deze band en ik had even een paar luisterbeurten nodig om "erin te komen". Met name het soms erg hoge stemgeluid van Justin Hawkins is even wennen, maar als je het eenmaal gewend bent, klinkt het nog best goed. Instrumentaal klinkt het best goed en ook de productie van deze plaat is zeer degelijk. Alle instrumenten komen goed tot hun recht en Hawkins' stemgeluid staat ook prima in de mix.
Grappig trouwens, volgens de wiki pagina hebben ze bij het titelnummer 236 fans voor de achtergrondzang gebruikt. Verder kan ik alleen maar zeggen dat ik dit een tof en energiek album vind. Het geeft een goede eerste indruk van deze band.

Eureka, het kwartje is gevallen!
Heel anders dan voorganger Hot Cakes. Laatstgenoemde beviel mij door de eenvoud, Last of Our Kind vond ik te veel een mengelmoes van verschillende stijlen die mij niet echt aansprak. Na vele luisterbeurten blijkt dat ieder nummer wel iets te bieden heeft. Sowieso vond ik het openingstrio al erg sterk, Roaring Waters is door het riffwerk ook een heerlijke song. En wat te denken van Mighty Wings, met afstand mijn favoriete track. Heerlijk zwaar en onheilspellend. Enkel Conquerors doet me nog niet zoveel.

Ik heb de limited edition met alle bonustracks. I am Santa is weer een leuk kerstnummer, million dollar strong is erg lekker, de andere twee vind bonustracks vind ik dan weer iets minder. Al met al toch een tof album en ik kijk ernaar uit om ze weer in februari te aanschouwen!