Charlie Barnes - More Stately Mansions (2015)

Om naar uit te kijken. In september persoonlijk kennis gemaakt met Charlie en ik was zwaar onder de indruk van zijn performances.
Ook zijn vorige albums zijn erg sterk.

Ben ook wel benieuwd. Vorige plaat was een beetje aan de lange kant en soms wat gezapig. Hij probeerde te veel en kwam door productie/beschikbaarheid aan materiaal niet helemaal lekker uit.

Hier lijkt hij de goede weg te kiezen. Ben benieuwd. Vriendelijke knaap inderdaad.
Als Revere maar een tijdje weg blijft, die ben ik toch een partijtje zat...

Hij heeft zijn eigen band

En zoveel heb je toch niet gedronken met Revere?!

Op dit album Sing to God (was al in akoestische en live versie te horen op een oude EP): "CHARLIE BARNES - Sing To God by SuperballMusic - Hear the world?s sounds" - soundcloud.com

Nee, maar zo vervelend vaak als die overal opdaken Heb alle Cds die ze toen aan me verkochten nog staan.. geen kip voor helaas. Zelfs met gratis DVD niet. Charlie Barnes overigens ook nog. Maar dat had ik niet anders verwacht eigenlijk.

De video behorend bij de single Sing to God. Revere liefhebbers kennen vast de visuals van die band tijdens hun optredens wel. De maker daarvan, Ryan, is verantwoordelijk voor deze clip:

CHARLIE BARNES - Sing To God (OFFICIAL VIDEO) - YouTube

Overigens is Charlie geen bandlid voor alle duidelijkheid. Heel af en toe valt hij in wanneer nodig.

zo charles gaat rocken? leuk! jeff buckley gehalte wel weer aanwezig, een gehalte waar ik niet vies cvan ben....

Muse ook

Geekk lijkt een beetje genegeerd als zijnde debuutalbum, waardoor More Stately Mansions vaak omschreven wordt als het debuut van Charlie Barnes.

Daar kun je over twisten natuurlijk, feit is dat More Stately Mansions groots uitkomt via label Superball Music en dat het te koop is bij alle bekende verkoopkanalen (ook in Nederland), wat niet opgaat voor Geekk. Het levert hem in elk geval meer promo op dan voorheen. En koop je het op vinyl, dan zit er een cd bij. Wat wil je nog meer?!

Namen als Muse, Jeff Buckley en Freddie Mercury worden her en der genoemd. Niet de minsten en daardoor extra gevaarlijk, want dat schept hoge verwachtingen. Moeten we misschien ook maar niet doen.
Ja, Charlie kan net als genoemde heren vrij hoog zingen zonder aan kracht in te boeten. Piano speelt een belangrijk rol en als er dan af toe flinke rock-uitbarstingen te horen zijn is het allemaal niet geheel vreemd.

Laten we de nummers van Barnes vooral expressief noemen, voorzien van een nodige portie dramatiek her en der, maar dan wel binnen de perken gehouden. De meeste nummers bevinden zich dan ook in redelijk rustig vaarwater.
Wat me opvalt als je het vergelijkt met ouder materiaal is dat Charlie wat beheerster overkomt, iets minder gekte wellicht (dat bewaart hij ongetwijfeld voor zijn live-optredens) waardoor deze nieuwe nummers beter zouden kunnen aanslaan bij een groter publiek.
Daarmee zeg ik niet dat hij hier de top 40 mee kan gaan bestormen want daarvoor is het allemaal toch iets minder toegankelijk dan in dat geval zou moeten.

Op More Stately Mansions weet Charlie Barnes een perfecte balans te vinden tussen episch en persoonlijk, tussen toegankelijk en ontoegankelijk, melancholie en nuchterheid, pop en rock.
Mede dankzij de hulp van producer Steve Durose (voormalig gitarist van Oceansize) is More Stately Mansions een zeer boeiend album geworden voor mensen die houden van melancholiek, afgewisseld met rock-bombast.
Dat is niet voor iedereen weggelegd, maar als een zanger en zijn band er hoorbaar hun ziel en zaligheid in weten te leggen dan kan ik dat alleen maar toejuichen.

Laat Charlie en zijn mannen maar snel richting Nederland komen voor wat optredens want deze nummers schreeuwen om een live-vertolking.

Sorry, Eric. Ik kan jou enthousiasme niet delen, had graag wat in de trant van jou score gegeven,, maar dat is niet gelukt. De vorige plaat duurde wat lang, mede omdat de EP daar aan toe was gevoegd waardoor deze extra speeltijd kreeg. Die kon ik toch nog wel uitzitten door het lo-fi randje aan de muziek. De nummers waren relatief klein en niet zo bombastisch als op deze plaat.

Ik weet niet wat er is gebeurt en hoe ik deze muziek moet omschrijven. Maar Editors, Muse, Coldplay, Revere, Kasabian.. het zit er allemaal wel in, maar dan met de dramatische stem van Charlie Barnes. Ik trek dit echt niet en voor mij is het voor eens en vooraltijd klaar met Charlie Barnes en Revere.

Toch wel stoer om Charlie nu met Bastille te zien optreden in de grote zalen en op de festivals. In November staat ie met ze in Ziggo Dome. Toch best een beetje trots op hem