Rats on Rafts - Tape Hiss (2015)

In 2011 maakte het Rotterdamse Rats On Rafts een gedroomd debuut met The Moon Is Big. Een plaat waarmee het donkere kwartet veel lof oogstte en precies de juiste doelgroep van muzikale fijnproevers wist te bereiken. Zeker op het podium ontpopte de band zich tot één van Nederlands fijnzinnigste bands. Obscuur was Rats On Rafts al, zowel qua looks als qua muziek en dat is tijdens het ruim drie jaar durende opnameproces gewoon gebleven. Tape Hiss - een titel ontsprongen aan de gedeelde liefde van de band voor het analoge opnameproces - heet de langverwachte tweede plaat. De furieuze postpunk en new-wave van weleer is gebleven, maar dan in scherpere variant. In acht nummers wordt een gestroomlijnde en meeslepende jam neergezet waarin de sfeer overwegend donker is. Tape Hiss begint nog relatief gemoedelijk, met creatief hoogtepunt 'Sleep Little Child', dat dankzij de karakteristiek monotone verveelzang van frontman David Fagan en meerdere onverwachte, Deerhunter-achtige wendingen meteen een topper van jewelste is. Langzaam word je vervolgens een claustrofobisch diepte ingezogen die tijdens afsluitend vierluik 'Seaside Tape Hiss', 'Zebradelic', 'Last Day On Earth' en het compleet overrompelende '(Machine) 1-6-8' haar hoogtepunt beleeft. Het zijn explosieve nummers die meermaals tot genadeloze ontploffingen komen. Soms onnavolgbaar, maar zeker in de tweede helft bijzonder intens. Tape Hiss mag dan misschien te obscuur zijn voor het grote publiek, deze meedogenloze zegetocht mag gelden als de spannendste Nederlandse plaat in lange, lange tijd.

Van: Daans Muziek Blog

De eerste van Rats On Raft vond ik erg sterk, ik ben benieuwd hoe de opvolger klinkt.
Het begin van Sleep Little Child klinkt alsof het in een badkamer is opgenomen.
Vroeger ging ik nog wel eens met een goede vriend zwemmen bij Center Parcs, toen het nog gewoon Sporthuis Centrum heette, en je gratis naar binnen kon op de vrijdagavond met kaartjes van bezoekers die al naar huis waren.
Geweldige tijd.
Maar daar zongen we om de beurt een lied onder water, en de ander mocht raden welk nummer het was.
Onmogelijke opgave.
En zo klinkt hier David Fagan dus.
Gelukkig blijven we niet in het The Horrors of The Jesus and Mary Chain sfeertje hangen, na de drie minuten krijg je de heerlijke onverschillige zang, en wordt er wat vaker boven water naar adem gehapt.
Al eindigt het wel wat rommelig.
Gewaagd om een album zo te beginnen, dit is namelijk meer een afsluiter.
The Stone Roses flikten het ook op hun tweede, en die werd stukken minder ontvangen als het debuut.
Echt veel beter wordt het er niet op bij het volgende Composition.
Zou de gitarist heel nodig moeten pissen, en daardoor gehaast zijn partijen inspelen?
Ik zit te wachten op de ontlading, die uiteindelijk ook komt, al vraag ik mij af of hij het toilet op tijd kon vinden.
Die gejaagdheid past echter wel weer goed bij het sterkere Powder Monkey.
Verbeeld je een zangeres in, en het zou prima op een van de eerste albums van Siouxsie and the Banshees passen.
Rat Poison Face sluit hier wel op aan, maar ik ga mij nu echt storen aan het hoge speeltempo.
De creativiteit wordt hierdoor als het ware steeds meer onderdrukt, en waarschijnlijk is het een soort van camouflagenet, waar nog een paar goede ideeën door heen sijpelen.
Altijd leuk als decoratie, ik had er vroeger ook een aan het plafond hangen, met daarop de verzameling singles van mijn ouders.
Maar ik ben nu niet toe aan sentiment, maar ik wil eigenlijk nu toch wel een echt liedje horen.
En warempel, daar heb je Seaside Tape Hiss, welke als een oceaan die puberkamer overspoelt, en waarin je mag blijven drijven; al volgen al snel weer die onderwatergeluiden van Zebradelic, en lig je alweer met je rubberen eendje weg te dromen in die te kleine badkuip.
Last Day On Earth begint bijna Sonic Youth achtig, om er vervolgens hard in te hakken als een opgevoerde Sabre Dance .
(Machine) 1-6-8 is net als Sleep Little Child een afsluiter, maar dat gepraat in het begin had voor mij niet zo gehoeven, dan liever gelijk over schakelen naar het naar Greg Sage (Wipers) klinkende hak werk op gitaar.
Wel mooi hoe hier wel alles in evenwicht is.
Voor mij een stuk minder dan het debuut, al ben ik er van overtuigd dat hier zeker een publiek voor te vinden is.
Muzikaal gezien doet het mij ook wel denken aan Exploding Head van A Place to Bury Strangers.
Live lijkt het mij wel een belevenis, een soort van trip van ruim een half uur.
Veel langer hoort een concert van Rats On Rafts niet te duren, sommige bands hebben gewoon genoeg aan een half uur om de energie over te brengen.

Net nog gezien tijdens Recordstoreday in Rotterdam: lekker bandje.

Ik krijg er een beetje nostalgische jaren '80 gevoelens bij wat niet verkeerd is. Dat ze uit Rotterdam komen maakt het dan alleen maar leuker.

Vol gas en gaan, dat Rotterdamse 'niet lullen' passen ze live ook aardig toe. Geen praatjes tussendoor en door-door-door; dat hoor je terug op Tape Hiss die klinkt alsof je in een donkere kelder op bezoek bent bij de heren die zich tijdens een sessie voor de volle 100% geven.

Eenmaal buiten knipper je met je ogen tegen het felle licht en vraag je je verdwaasd af hoe je toch aan die enorme brok energie komt.
Het lukt nog maar weinig bands om dit bij mij voor elkaar te krijgen, om mij nog echt volop te laten genieten van een lekkere bak met herrie. Dit is veel meer dan dit.

Goed dat ze zich met dit album aardig in de schijnwerpers weten te spelen.

Hier een opname van de cover Some Velvet Morning (alleen het hoesje van de single al!) tijdens RSD in Rotterdam: Rats On Rafts - Some Velvet Morning, Live at Record Store Day 2015 in Rotterdam bij Plaatboef - YouTube (en dan zelf ook nog af en toe vaag in beeld verschijnen ook.....).