Blue October - Foiled (2006)

Ik heb dit album ooit eens lukraak gedownload, omdat ik de hoes zo mooi vond. Dan zal de muziek ook wel bijzonder zijn, dacht ik. Dat blijkt inderdaad zo te zijn.

Als ik deze plaat in één woord moet typeren, dan komt steevast het woord "robuust" naar boven. Dat is vooral te danken aan de zanger van dit gezelschap, dat naar ik heb begrepen uit Texas afkomstig is. De zanger heeft een dijk van een stem met veel dynamiek en een groot bereik, soepel, krachtig, overtuigend en zelfverzekerd. Daarmee raakt hij bij mij een zeldzame snaar, want in muzikaal opzicht is het verder niet zo schokkend.

Toch is het leuk om op te merken dat je, ook zonder de achtergrond van de band te kennen, kunt horen dat Blue October geen Engelse band is. Op een bepaalde manier hebben de nummers op dit album een, hoe moet ik het noemen, typische Southern Americana feel in zich. Zoals R.E.M. ook door en door Amerikaans klinkt, maar dan net weer even anders.

In essentie praten we hier over muziek in het pop/rock genre met af en toe een stevig sausje als in de refreinen de registers worden open getrokken. De opbouw van de nummers bevalt mij erg goed, het contrast en verschil in dynamiek. Vaak rustig en subtiel in de coupletten en dan weer even een muur van geluid in de refreinen. Tel daarbij de eigenwijze accenten die hier en daar worden gelegd, zoals de massieve drums die voorin het geluidsbeeld zijn gemixt (Into The Ocean, Drilled A Wire Through My Cheek), het vervreemdende intro en outro van Hate Me en het aanzwellende gejuich (uit een volgepakt Texaans baseball stadium, is de associatie die dit bij mij oproept) dat door X-Amount of Words is gemixt en we hebben een plaat die mij bijzonder intrigeert. Het gevoelige 18th Floor Balcony mag ten slotte ook niet onvermeld blijven. Zo behoor je een plaat af te sluiten. Top!

Ik ga naar een dikverdiende 4*.