Peter Koelewijn - Het Beste in Mij Is Niet Goed Genoeg voor Jou (1977)

Er is iets vreemds aan de hand met Nederland. Wij Mogen onszelf graag gidsland noemen voor hetgeen er toe doet en ook buitenlandse bands komen graag in Paradiso spelen. Als het echter gaat om muziekproducten van eigen bodem treedt er een vreemde blinde vlek op. Niet voor niets kennen wij de uitdrukking "on-Nederlands goed"; als het goed is zal het wel uit het buitenland komen en omgekeerd als het uit ons land komt zal het wel niets zijn. Het is ook niet vreemd dat vele Nederlandse bands (Herman Brood, Kane, Anouk, Kensington) proberen alle sporen van ons vlakke landje uit hun muziek te wissen. Dientengevolge heeft Nederland ook geen eigen "Classic rock-catalogus". Als dat wel zo zou zijn zou "Het beste in mij...." naast 'Rumours' in veel meer platenkasten staan. Want dit is een in alle opzichten doorleefd en geïnspireerd werk van iemand die inderdaad niet altijd aan kwaliteitsproducten wordt gerelateerd.

Hoewel ik in 1977 een flinke hekel had aan Nederlandstalige muziek ben ik naar aanleiding van de lovende Oor-recensie naar dit album gaan luisteren. En werd aangenaam verrast, zodat mij scepsis ruimschoots overwonnen werd. Ik vond het in de jaren een mijlpaal in de Nederlandse rockgeschiedenis.

En nu ik het - 45 jaar later - weer opnieuw beluister blijkt dit nog altijd het geval te zijn. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het nu wat tuttig en gedateerd zou klinken, maar dat is dus niet het geval.

"Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou" is namelijk een echte echtscheidingselpee: verreweg de meeste nummers gaan over afscheid en verwerking van een verloren liefde. Nu ben ik gek op echtscheidingselpees. Veel van die albums vormen mijlpalen in de geschiedenis van de populaire muziek. Er zijn er namelijk heel veel, dus beperk ik me tot enkele voorbeelden: Rumours (Fleetwood Mac), Blood on the Tracks (Bob Dylan), In The Wee Small Hours (Frank Sinatra), Here my Dear (Marvin Gaye), Shoot Out the Lights (Richard & Linda Thompson), Over (Peter Hammill), Face Value (Phil Collins) en Grace & Danger (John Martyn).
Bij de laatste twee was het zelfs zo dat beide heren destijds tegelijkertijd door hetzelfde proces gingen en hebben zelfs een tijdje in hetzelfde huis gewoond: Collins produceerde het album van Martyn en werkte tegelijkertijd aan het materiaal voor zijn solo-debuut.

Maar weer on topic: alle genoemde voorbeelden zijn autobiografisch. De kunstenaar die zijn pijn om weet te zetten in iets moois. Maar bij Peter Koelewijn is dit niet zo: hij was bijna 50 jaar getrouwd, totdat zijn partner overleed. Des te knapper dat hij het 'echtscheidingsgevoel' toch heel realistisch op dit album heeft weergegeven.