Mark Stewart + the Maffia - Learning to Cope with Cowardice (1983)

mijn stem
4,09
17 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde / Electronic
Label: On-U

  1. Learning to Cope with Cowardice (6:13)
  2. Liberty City (5:37)
  3. Blessed Are Those Who Struggle (5:13)
  4. None Dare Call It Conspiracy (5:41)
  5. Don't You Ever Lay Down Your Arms (4:58)
  6. The Paranoia of Power (5:38)
  7. To Have a Vision (3:35)
  8. Jerusalem (3:46)
  9. The Wrong Name and the Wrong Number (DJ Battle) * (5:04)
  10. High Ideals and Crazy Dreams * (3:08)
  11. High Ideals Live * (4:22)
  12. Live Paranoia * (6:47)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:41
3 BERICHTEN 1 MENING
zoeken in:
avatar van korenbloem
4,0
1
Mark Stewart zei ooit eens:
"It was not punk. Punk had already happened. We were a year or two younger than the punk bands. And I'd always loved black music. I'd always gone to funk clubs… so I wanted to play funk. We really thought we were funky, but we couldn't play very well and we played out of time, so people thought we were avant-garde. All these old journalists would come up to you and start talking about Captain Beefheart. I couldn't stand Captain Beefheart. We thought we were like Bootsy Collins or something

Op Learning to Cope with Cowardice, creëert Stewart een extreem paranoïde sfeer, waarin de leden van de mafia hun radicale muzikale experimenten weten los te laten. Een tijd waarin de koude oorlog nog bestond. "Het grote gevaar" heeft een centrale rol in veel mensen levens en bepaalde het wereldbeeld. De wereld leefde in een soort isolement.
Deze ongrijpbare angst, lijkt centraal te staan in dit album.
Het album heeft een angstig en paranoïde sfeer van wanhoop, chaos en isolatie.

Stewart en the mafia hebben zich laten inspireren door verschillende stijlen van muziek. Hierdoor ontstaat er een mengeling van aritmische funk met een on dansbaar technobeat. Afrikaanse ritmes worden omgevormd tot abstracte elektronisch grooves.
Op het album wordt (zoals we misschien gewent zijn van stewart) wordt met elektro omgegaan alsof het freejazz is. Een grote variatie aan sterke baslijnen, drones, scatches strake aritmische electrodrums als gevolg.

Stewart + the mafia doen (ondanks de input van verschillende muziekstromingen) geen concencies. Ze weten een eigen sound te maken. Toch is de muziek van Stewart zelf zeer herkenbaar. De agressieve funk ritmes van The Pop Group zijn duidelijk terug te horen. Maar dat is goed. Ze weten heel duidelijk hun eigen weg te vinden met deze invloeden.
Wat mij betreft een erg goed en strak album, wat zeker meer stemmen verdient dan 7.

4,5
0
Mijn eerste kennismaking was het titelnr. ergens op de radio, waanzinnig al die echo's met die weirde stem. Was al wat jamaicaanse dub gewend maar nu met distorted vocals. Dit heb ik ook nog op een flexi single ergens. Liberty City is bijna pure dub. Een ander hoogtepunt is Jerusalem, heb ik ook nog een 12" van die nog beter is. Die samples zijn briljant.
Absolute topplaat.
De opvolger "Veneer" is nog extremer en veel politieker, wat wel logisch was in de tijd van Thatcher waar Mark op zijn zachtst gezegd not amused mee was.

avatar van Cellulord
4,5
0
korenbloem schreef:
Stewart + the mafia doen (ondanks de input van verschillende muziekstromingen) geen concencies. Ze weten een eigen sound te maken. Toch is de muziek van Stewart zelf zeer herkenbaar. De agressieve funk ritmes van The Pop Group zijn duidelijk terug te horen. Maar dat is goed. Ze weten heel duidelijk hun eigen weg te vinden met deze invloeden.


ja, heerlijke plaat.
En leuk die uitspraak van Mark Stewart

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.