Ram Jam - Portrait of the Artist as a Young Ram (1978)

Vreemd genoeg ken ik niet hun debuutalbum (met de monsterklassieker Black Betty) maar wel deze. Dit is een erg goed rockalbum met goede composities. Hij zal wel nergens meer te krijgen zijn, maar het is zeker een aanrader mocht je hem goedkoop tegenkomen.

Fantastische plaat inderdaad, verreweg beter dan hun debuut, jammer dat ze in deze stijl niet nog een paar lp's hebben gemaakt. Ik heb overigens ooit voor een habbekras een duitse cd gekocht "the best of ram jam" met daarop allebei de cd's kompleet, waarbij van deze de eerste nummers de laatste zijn geworden. Het is maar dat je het weet.

Deze plaat is inderdaad geweldig! Ik blij blij dat ik de CD in mn bezit heb (van mn pa gekregen, ghehe). Ik zou dit album namelijk voor geen goud willen missen! Ook ik ken hun debuut niet, maar het lijkt me sterk dat die nog beter is dan dit album, haha. Vraag me af waarom ze nooit bekend zijn geworden met deze plaat, maar alleen maar door Black Betty? Achja, de muziek industrie is nou eenmaal raar.....

Deze LP ergens in een kringloopwinkel opgescharreld ooit eind jaren 90.
Met dank aan Wim van Ballekom.
Waar de eerste LP met Black Betty vooral wel leuk en wel aardig was, is dit een heel wat dikker blokje hout, waar driftig planken van gezaagd worden.
Snoeiharde hardrock met een alsmaar doorsolerende gitarist (Jimmy Santoro) en die helemaal niet op de partyrock van het debuutalbum lijkt.
Voeg daarbij een aantal sterke songs die er lekker in hakken en nog blijven hangen ook en je hebt een heerlijk eind jaren 70 hardrock-album te pakken.
Fijnste nummers zijn Gone Wild, Turnpike, Just Like Me, Hurricane Ride en Runway Runaway.

Wim van Ballekom was iets minder zuinig op zijn LP's dan ik ben, dus ik moet toch maar eens naar die The Best Of-CD op zoek.

Deze klinkt heel anders dan het debuut. Alleen Saterday Night klinkt nog als de boogie rock van het debuut. Dit album bevat geen kraker als Black Betty.

Inderdaad stukken beter als hun debuut maar wel zonder de onverwoestbare cover Black Betty (wat een heerlijk dynamisch nummer blijft dat toch).Dat probleem wordt simpel opgelost door de cd aan te schaffen (zoals Freakey al zei) waar ze beide opstaan.

Het intro van Turnpike doet me wel erg denken aan Love to Love van UFO.....

Ken dit album helemaal niet maar wordt wel nieuwsgierig als je het allemaal zo leest. Toch maar eens in de gaten houden, in de tweedehandsbakken.

Vele malen beter dan het debuutalbum.

Wow!

Persoonlijke top 30 heavy rock 1978:

1. Ram Jam Portrait of the artist as a young ram
2. Styx Pieces of eight
3. Rush Hemispheres
4. Van Halen Van Halen
5. Journey Infinity
6. Cheap Trick Heaven tonight
7. REO Speedwagon You can tune a piano but you can't tuna fish
8. AC/DC Powerage
9. Toto Toto
10. Nazareth No mean city
11. Wishbone Ash No smoke without fire
12. Boston Don't look back
13. Judas Priest Stained Class
14. Rainbow Long live rock 'n roll
15. Trillion Trillion
16. Heart Dog & butterfly
17. Foreigner Double vision
18. Judas Priest Killing machine
19. UFO Obsession
20. Molly Hatchet Molly Hatchet
21. Trevor Rabin Trevor Rabin
22. Detective It takes one to know one
23. Saga Saga
24. Striker Striker
25. 1994 1994
26. Starz Coliseum rock
27. BTO Street action
28. Trigger Trigger
29. Angel On earth as it is in heaven
30. Paul Stanley Paul Stanley

Het bericht hierboven is inmiddels meer dan 2,5 jaar oud en niemand die op Arjan Huts lijst heeft gereageerd? Terwijl hij dit Portrait of the Artist as a Young Ram boven het debuut van Van Halen en werk van onder meer Rush, Styx, Journey, AC/DC, Boston, UFO en Angel zet?

Ik heb de plaat in de kast staan en nadat Satriani/vai me vandaag een pm stuurde (reactie volgt!) waarin hij Ram Jam noemde, heb ik deze daaruit geplukt. Hoe moet ik 'm waarderen?

Het debuut van Ram Jam ken ik niet op Die Ene Single na, deze opvolger kocht ik in het najaar van 2020 op vinyl bij Wim's Muziekkelder in Doetinchem. Amerikaanse hardrock op z'n hardst, de wortels duidelijk in de blues en die tevens vér voorbij.

Uitschieters zijn op kant 1 Turnpike, waar deze rauwe gitaar-bas-drumsgroep toetsen inhuurde die bijzonder goed werken in een prog-rock/aor-achtig intro, de snelle opener van kant 2 Just Like Me met (weer eens) knallende gitaarwerk van Jimmy Santoro, waarna er met Hurrican Ride nog een schepje bovenop wordt gedaan.
Het resultaat doet enigszins denken aan de fameuze derde van Y&T van drie jaar later Earthshaker, een groep die overigens in '78 Struck Down uitbracht.

Niet alles is even massief: Saturday Night is melodieuzer, maar alleen al het gitaarintro van Runway Runaway doet de speakers vervolgens trillen.

Heerlijk robuust album dus en hopelijk kan Arjan t.z.t. uitleggen waarom de plaat zijn #1 van 1978 werd. Een eerste plek verdient een mooie beschrijving, toch?!

Waarom niemand erop reageert ??? Ram Jam was een one hit wonder cq ééndagsvlieg en viel daardoor nagenoeg niet op. Sinds kort heb ik de very best of Ram Jam in bezit . Ik noem het 2 albums op 1 cd, heb ik het tweede album voor de tweede keer beluisterd. En het boeide van A tot Z en andersom GENIETEN!!!!! dus. Het eerste album moet ik wat vaker beluisteren. Maar volgens mij hebben ze bij het tweede album een zanger aangetrokken. Waarbij de voormalige zanger/gitarist zich volledig op zijn gitaar kan concentreren. En dat heeft goed uitgepakt, Helloween heeft dat overigens ook ooit gedaan. Michael Kiske werd aangetrokken. Zodat Voormalig zanger/gitarist Kai Hansen zich volledig op zijn gitaar kan concentreren, de gevolgen zijn bekend, dit terzijde. Een top 30 uit -in dit geval- 1978 is natuurlijk persoonlijk. Ik ga een heel eind mee waarom Arjan dit album van Ram Jam op 1 heeft gezet : nagenoeg geen inzinking. Maar dat geldt voor meer albums in de lijst. Van Halen I, Power Age van AC/DC, Stained Class & Killing Machine van Judas Priest zijn ook megakrakers. Kortom de concurrentie in 1978 is moordend. Er staan ook bands in die ik helemaal niet ken, of alleen maar van naam. Ook ontbreken er een aantal bands, waarom geen Genesis met And then there were three, Yes met Tormato en waarom staat Ace frehley er niet in dat solo album vind ik beter dan die van Paul Stanley ????? en Street action van BTO is een wat minder album dan z'n voorgangers. Anyway er valt altijd wel wat op aan te merken. Maar er staan ook albums in die mij nieuwsgierig maken : Trevor Rabin, Double vision van Foreigner, Reo Speedwagon met You can tune a piano but you can't tune fish maar dit terzijde. Het tweede album van Ram Jam kan je vergelijken met Power Age van AC/DC. Alleen is Ram Jam wat harder. Een voorlopig cijfer 4.0

Een puur persoonlijke keuze, misschien zet ik hem ook boven die andere topplaten om deze Ram Jam een beetje te promoten!

Heb de plaat de afgelopen dagen maar weer eens beluisterd. Een hardrockfeestje met de ene lekkere riff na de andere. De band haalde een extra gitarist binnen (Jimmy Santoro) die ook voor een groot deel van de songs tekent. Bijna elke track voelt als een wildwaterbaan van gitaaruitspattingen, lekkere hooks en energieke ritmes. Hurricane Ride heeft een NWOBHM-achtige energie en verder hoor je knipogen naar vooral Amerikaanse grootheden als Kiss (Gone Wild), Blue Öyster Cult (Pretty Poison) of Aerosmith, maar ook de funky groovy kant van Mahogany Rush en wat Robert Plant-achtige gilletjes. Met Saturday Night wordt er eventjes een versnelling teruggeschakeld, doet me aan Outlaws denken, wel een fraaie dubbele gitaarlead. Heb het mooi opgebouwde Turnpike en Runway Runaway als favoriet aangevinkt, maar had net zo goed elke andere titel kunnen kiezen.

Ik heb gekozen uit albums die ik goed ken (dus zelf in de kast heb staan), en die binnen het heavy genre vallen. Yes staat/stond ook wel in de Aardschok, maar op de albums met Trevor Rabin na reken ik ze niet meteen tot de harde rock. Toevallig ben ik wel enorm verzot op Tormato, en ook het album van Genesis luister ik graag. De plaat van Frehley heb ik niet. Ik bestel niet vaak platen, ik moet er echt tegenaanlopen op een platenbeurs of in een platenzaak, zo kom ik aan die van Paul Stanley. Vorig jaar trouwens wel het debuut van Morning Star besteld, bij Rock Candy. Heerlijke plaat, ook uit '78.)