Ram Jam - Portrait of the Artist as a Young Ram (1978)

Persoonlijke top 30 heavy rock 1978:

1. Ram Jam Portrait of the artist as a young ram
2. Styx Pieces of eight
3. Rush Hemispheres
4. Van Halen Van Halen
5. Journey Infinity
6. Cheap Trick Heaven tonight
7. REO Speedwagon You can tune a piano but you can't tuna fish
8. AC/DC Powerage
9. Toto Toto
10. Nazareth No mean city
11. Wishbone Ash No smoke without fire
12. Boston Don't look back
13. Judas Priest Stained Class
14. Rainbow Long live rock 'n roll
15. Trillion Trillion
16. Heart Dog & butterfly
17. Foreigner Double vision
18. Judas Priest Killing machine
19. UFO Obsession
20. Molly Hatchet Molly Hatchet
21. Trevor Rabin Trevor Rabin
22. Detective It takes one to know one
23. Saga Saga
24. Striker Striker
25. 1994 1994
26. Starz Coliseum rock
27. BTO Street action
28. Trigger Trigger
29. Angel On earth as it is in heaven
30. Paul Stanley Paul Stanley

Het bericht hierboven is inmiddels meer dan 2,5 jaar oud en niemand die op Arjan Huts lijst heeft gereageerd? Terwijl hij dit Portrait of the Artist as a Young Ram boven het debuut van Van Halen en werk van onder meer Rush, Styx, Journey, AC/DC, Boston, UFO en Angel zet?

Ik heb de plaat in de kast staan en nadat Satriani/vai me vandaag een pm stuurde (reactie volgt!) waarin hij Ram Jam noemde, heb ik deze daaruit geplukt. Hoe moet ik 'm waarderen?

Het debuut van Ram Jam ken ik niet op Die Ene Single na, deze opvolger kocht ik in het najaar van 2020 op vinyl bij Wim's Muziekkelder in Doetinchem. Amerikaanse hardrock op z'n hardst, de wortels duidelijk in de blues en die tevens vér voorbij.

Uitschieters zijn op kant 1 Turnpike, waar deze rauwe gitaar-bas-drumsgroep toetsen inhuurde die bijzonder goed werken in een prog-rock/aor-achtig intro, de snelle opener van kant 2 Just Like Me met (weer eens) knallende gitaarwerk van Jimmy Santoro, waarna er met Hurrican Ride nog een schepje bovenop wordt gedaan.
Het resultaat doet enigszins denken aan de fameuze derde van Y&T van drie jaar later Earthshaker, een groep die overigens in '78 Struck Down uitbracht.

Niet alles is even massief: Saturday Night is melodieuzer, maar alleen al het gitaarintro van Runway Runaway doet de speakers vervolgens trillen.

Heerlijk robuust album dus en hopelijk kan Arjan t.z.t. uitleggen waarom de plaat zijn #1 van 1978 werd. Een eerste plek verdient een mooie beschrijving, toch?!