Earl Sweatshirt - I Don't Like Shit, I Don't Go Outside (2015)

Hij opent de track en dat is harder dan wat Earl laat horen.

Ik vond Doris maar een matig album, ik denk dat ik deze in de loop van de week eens vluchtig ga checken. Ligt het me niet dan ga ik mezelf niet forceren om het al te vaak te luisteren en dan weer een 3tje te geven maar stem ik gewoon niet. Ben nog wel even zoet met Kendrick en moet ook The Ecology en Ghostface nog wat spins geven

Qua teksten en donkere sfeer lijkt het meer op Doris, qua uitvoering heeft het wat van een strakkere variant van EARL in de zin dat het gewoon een kort maar krachtige opeenvolging is van rauwe beats met toffe raps, die nu dus een stuk persoonlijker en beter zijn, zonder verdere poespas. Ik mag die losse aanpak wel, maar denk dat ik dat ik Doris uiteindelijk beter vind: dat zat beter in elkaar, had betere beats en ook veel meer echt memorabele nummers.

Grief blijft echter een absolute topper.

Nu weet ik trouwens waar die beat van Grief me aan doet denken, het ambient werk van William Basinksi, the disintegration loops. Echt uniek (of ik moet iets over het hoofd hebben gezien).

Ik heb ook al dat idee gehad.
Het lijkt er erg goed op.

Good Grief _0_

Earl heeft overigens de gehele plaat zelf geproduceerd, op Off Top en Grown Ups na, die geproduceerd zijn door Left Brain (Earl is wel co-producer op Off Top).

Zelfde ervaring hier, goed nummer ook, met naast dus die fantastische beat echt een hele goede tekst.

Niet meer normaal toch, je vraagt er ook om als je een guest verse van Vince wilt

Nu in totaal twee keer geluisterd en bevalt prima hoor, maar net zoals ik veel recensies tegen kwam, lijkt qua geluid veel op elkaar (heb nog moeite met tracks te onderscheiden)

Wat ziet men toch in die Vince Staples? De zoveelste enorm matige, doorsnee rapper met piepstem. Earl vind ik ook geen briljante rapper, maar wel duidelijk beter dan het zogenaamde grote talent Staples. Tot zover dit bericht.

Mensen houden gewoon van Vince Staples...

ik wil hierbij nog even zeggen dat ik het deels wel met de titel eens ben; i dont like shit, maar ik wil wel even meedelen dat ik wel naar buiten ga.....

Wat een jaar voor hiphop is het toch: Drake, Lupe, Earl, Joey, Kanye, Kendrick en zelfs Big Sean leveren allemaal prachtige albums af. Voor mij echt uitzonderlijk dat ik zoveel goede scores uitdeel aan hiphop albums in één jaar. Deze blijft bij een krappe 4,5, met name dankzij Grief.

Ik vind het wat teveel hetzelfde allemaal. Het trage tempo en de donkere sfeer versterken dat eentonig gevoel. De stijl van Earl vond ik op Doris beter uitgewerkt en nu lijkt het originele er wat af te zijn. Hij is een leuke rapper om naar te luisteren, maar ik ben af en toe wel blij als er een gastartiest voorbij komt!

Earl maakt mij echt boos op die 1e track! die beat is echt schan-dalig lekker!! serieus Earl 1:52?! zo'n beat hoor je minstens 4 minuten gebruik van te maken!!!

Dan zou je bij Madvillainly (2004) denk ik de kamer slopen.

alleen bij Accordion is de kamer al niet meer veilig! 1:58 aaargh!! ben het album nu aan het checken is denk ik aan mij voorbij gegaan met die vele releases in Amerika. ben nu bij track 3 en ik bedank je nu alvast voor deze masterpiece

Iemand enige suggesties over wat de ondertitel (An Album By Earl Sweatshirt) betekenen kan? Ik neem aan dat Earl hem niet voor niets gekozen heeft.

Overigens, Tha)Sven, bedankt voor die Basinski-Grief vergelijking, maakt het nummer conceptueel gezien nog vele malen beter!

Hij heeft al aangegeven in interviews dat dit een product van hem is waar hij volledig achter staat op elke mogelijke wijze. Bij Doris was het wat minder omdat de liedjes wat minder in elkaar overgingen (volgens hem doordat hij ze in de tijdsspanne van een aantal jaren heeft gemaakt). Ik denk dat hij daarom die titel erbij heeft gezet, en daarnaast is het natuurlijk een album van Erik Zweetshirt

Ik hoor echt niet wat iedereen zo tof vindt aan dit album. Earl is best een aardige rapper, heeft een lekkere stem / flow maar daar blijft het wat mij betreft wel bij. De lo-fi beats vind ik gewoonweg slecht klinken en tekstueel vind ik het allemaal ook niet hoogstaand. Ik laat deze na 3 luisterbeurten lekker links liggen.

Dat verklaart waarschijnlijk ook zijn woede-uitbarsting na het verkeerd aankondigen van het album.
Op zich wel vreemd trouwens, dat die ondertitel dus best een positieve noot blijkt te zijn, terwijl het album niet bepaald eenhoorns en regenbogen is. Sowieso vind ik het opvallend hoe 'zeker' Earl over zijn onzekerheden rapt - alsof hij ze al overwonnen heeft. Maar dat ligt misschien aan mij. Dat maakt het album trouwens ook niet minder sterk hoor, ik vraag me alleen af waarom Earl ervoor kiest het op deze manier aan te pakken.

Heeft Kanye een album gedropt? Nee toch?

Die moet nog komen.

En A$AP Rocky zijn plaat gaat ook nog komen dit jaar.

Het zal misschien vooral een kwestie van smaak zijn aangezien dit album thematisch zo verschilt van Doris, maar naar mijn mening is dit kwalitatief ook weer een kleine vooruitgang. Wel jammer dat het niveau nog steeds zo wisselvallig is; de betere nummers staan allemaal op het begin en de latere tracks zijn een stuk minder boeiend. Dit komt met name door de zwakke gastbijdragen, waarvan die van Na'kel Smith het dieptepunt is. Instrumentaal vind ik het ook nog steeds vrij zwak, kaal en ongeïnspireerd, maar als je de beats op Doris prima vond zal je hier geen problemen mee hebben.

Zeker een luisterbeurt waard als zijn eerdere werk je wel kon bekoren. Als je Doris echter niets vond kun je deze beter overslaan.

Het is wel een groeiertje.

Earls beste werk? Ik denk het wel. Het is een erg donkere plaat geworden, maar dat Earl goed is in het maken van zwartgallige muziek wisten we al. Deze plaat heeft als voordeel zo heerlijk compact te zijn. Daardoor ben ik al geneigd deze cd met vaste regelmaat op te zetten. Ook voor tussendoor ideaal dus. De beats zijn net als de raps heerlijk duister en (bijvoorbeeld) sinister pianogeschal of zware bassen vormen de perfecte onderlaag voor een MC die steeds weer aantoont nog (al is het soms minimaal) te groeien. Earl maakt me altijd nieuwsgierig, wat heeft hij uiteindelijk in zijn mars? Een van de weinige rappers die nog blijft groeien terwijl hij de lat al zo hoog legt voor zichzelf.

Punt van kritiek: op Doris waren de gastartiesten verrassender én beter.

Tyler the creater zijn nieuwe album komt volgende week genaamd cherry bomb!

Geen idee hoe je dit soort vragen moet beantwoorden, maargoed. Sinistere stem, zijn flow klinkt zo natuurlijk en moeiteloos als wat, lyricaal geen wonder maar brengt zijn boodschap over en klinkt heel overtuigend (Prodigy circa The Infamous achtig), wordt met ieder project dat hij uitbrengt weer een stukje beter en tenslotte enorm sterke gastverses.

Vooral dat beter worden met ieder project trekt mij persoonlijk aan. Ik ben geen groot fan van zijn solo werk (behalve z'n laatste, Hell Can Wait), maar hij stagneert niet zoals bijvoorbeeld een Joey Badass wel doet. Geeft je hoop dat ie ooit een geweldig album uitbrengt.

EDIT: Z'n verse op Hive is trouwens een classic, f*** what you heard!

Amen.

Ontopic: Groot fan van Earl maar ik kan m'n weg (NOG) niet heel erg vinden met dit album. De timing is wat mij betreft ook niet ideaal. Niet bepaald een mooi weer album...