Bell Witch - Four Phantoms (2015)

Een minder toegankelijk album dan het prachtige Longing zo op het eerste gehoor. Iets extremer in opzet. Maar wel vol met prachtig opgebouwde stukken. Wel iets om flink je tanden in te zetten.

Inderdaad een behoorlijk intense plaat. Valt het beste te omschrijven als instrumentale Doom Metal. Loodzware muziek om naar te luisteren. Niet voor iedereen weggelegd en ook niet geschikt voor ieder moment, maar voor zij die ervoor open staan kan het een erg fijne ervaring zijn.

Instrumentale doom maar dan wel met zang......

Hier en daar wel wat ja, maar voor het grootste gedeelte instrumentaal.

De zang heeft toch wel een belangrijke rol in het geheel. Er wordt minder gezongen dan op een Michael Jackson-plaat maar ik zou dit niet instrumentaal noemen.

Ja, de vocalen zijn heel erg belangrijk. De melancholische cleane vocalen in Suffocation, A Drowning: II – Somniloquy (The Distance of Forever) tillen de track echt naar een hoger niveau. Nog steeds verbaasd over het feit dat een bassist en drummer samen zulke magistrale funeral doom kunnen maken. De melodieën van de bassist zitten vol met gevoel en gaan door merg en been, deze plaat raakt mij echt. De vier composities vloeien ongelofelijk mooi en zijn extreem meeslepend. Plaat van het jaar tot nu toe, op de lange termijn misschien zelfs wel de volle mep.

Zover ben ik niet maar het is wel een album dat per luisterbeurt groeit. Eerste keer viel wat tegen. Nu vallen steeds meer passages op hun plek.

Blijkbaar funeral doom album of the year (wat een genrenaam...) volgens deze jongens: Funeral Doom Friday: And the Funeral Doom Album of the Year is..? - Metal Injection - metalinjection.net

Niet meer dan terecht.

Neen, dat moet het album van Shape of Despair zijn.