The Tremeloes - The Golden Era of Pop Music (1972)

Vrolijke en ongecompliceerde popmuziek met gave close-harmonie-zang waarmee the Tremeloes veel hits scoorden in de jaren '60 en begin jaren '70.
"Silence Is Golden" werd hun grootste en bekendste hit, "Suddenly You Love Me", "My Little Lady", "Even the Bad Times Are Good" en "Here Comes My Baby" zijn vrolijke meezingers die nu nog regelmatig gedraaid worden, het minder bekende "Right Wheel, Left Hammer, Sham" is mijn favoriete nummer van the Tremeloes.

I Shall Be Released is mierzoet maar wel erg mooi gedaan.
Ook de rest is heel braaf en zoetjes.
Maar toch niets op aan te merken, daar het allemaal zeer degelijk klinkt.
De vocalen zijn uitstekend.

Ik kwam de term 'good time music' eens tegen bij Monkees en besloot eens te gaan bedenken welke bands daar nou nog meer onder zouden kunnen vallen. Vandaag deze dubbelaar en een plaat van Lovin' Spoonful op de kop getikt.

Tremeloes is best banaal maar toch zo aanstekelijk. Good time music dus.

Banaal is een rake typering. Ik vond/vind ze niet te pruimen. Middle of the road van het ergste soort. Vervelend bovendien want hun top 40 radiodeuntjes bleven destijds tegen mijn zin verdomd lang in mijn kop dwarrelen. De Lovin' Spoonful is een heel ander verhaal. Daar lustte ik wél pap van. En nog steeds. Ik vind John Sebastian een begaafde songwriter. Vandaar. Ik ben benieuwd of die band je ook bevalt.

The Lovin' Spoonful - Greatest Hits (2000) - MusicMeter.nl

Ik had al wat video's gezien, hij speelt een soort harp ipv gitaar. Ik heb deze vandaag gekocht: Just a moment... - discogs.com

Tremeloes is gewoon mijn 'foute' band. Ik heb er niet zoveel. Ja, ook Alphaville.

Mssr Renard. Iedere muziekfan(aat) heeft (stiekem?) zijn of haar 'foute' band/muzikant. Je zou er op MuMe een apart topic mee kunnen vullen. Wie zonder zonde is werpe de eerste steen. Geinig dat het bij jou de Tremoloes zijn. Dat hun liedjes bij mij zijn blijven hangen geeft aan dat het gehaaide jongens waren. Daarvoor applaus. Mijn keuze is de Mamas and Papas. Fijn om luidkeels mee te zingen onder de douche.

Jongens, jongens, wat krijgen we nou? Alphaville, The Lovin' Spoonful en The Mamas & The Papas zijn toch geen 'foute' bands? Het mankeert er nog maar aan dat hier straks iemand komt melden dat Abba zijn of haar favoriete 'guilty pleasure' is. Het maken van goed gecomponeerde, meezingbare popliedjes is een kunstvorm op zich. Dat het vervolgens een brede laag van de bevolking aanspreekt is nu eenmaal een uitvloeisel van die kunstvorm. En dat een deel van de zgn. serieuze popliefhebbers vervolgens besmuikt toegeeft het stiekem toch wel leuk te vinden, is dat ook.

Niet alles in de popmuziek hoeft toch de diepgang te hebben van een Japanse duikboot? Muziek kan veel doelstellingen hebben: ontroeren, aanzetten tot nadenken en contemplatie, maar ook bijdragen aan vreugde, genot en ontspanning. En soms gaan die zaken zelfs samen. Maar het maakt de ene uiting niet per definitie minder dan de andere. In zijn genre, en met de beoogde doelstelling, ook al is die oppervlakkig, kan iets heel goed gemaakt zijn.

Okee, ik draaf een beetje door. Want de muziek The Tremeloes vind ik dan inderdaad wel een beetje banaal. Platte joligheid, gemaakt om snel te scoren. Maar sommige van die liedjes blijven lang in je hoofd rondzingen, wat zowel aangenaam als stomvervelend kan zijn.

The Tremeloes scoorden hits in de tijd dat ik me als puberjochie net een beetje voor muziek op de radio begon te interesseren. Muziek uit een ver verleden, want ik geloof niet dat ik daarna nog vaak een nummer van hen gehoord heb. Dat zegt iets over de vergankelijkheid van hun muziek. My little lady en Even the bad times are good staan me nog vaag bij, en Silence is golden is de enige echte evergreen uit hun repertoire. Maar dat was dan ook een cover.

Lovin' Spoonful is verre van banaal en 'fout', maar Tremeloes toch wel een beetje wel. Het is feestmuziek, en de band heeft maar weinig echt serieuze nummers. Als je hun 'live'-video's van de jaren 80 en 90 erbij haalt zie je ook wel hoe weinig diepgang ze hebben, en dat ze met gemak een totaal andere line-up kunnen hebben, zonder dat het opvalt.

Tremeloes schreven ook amper eigen nummers. Alphaville wel, maar het is ook wel een beetje fout hoor, dat hele synthpop-gebeuren. Een hele band vervangen door wat synthesizers. Zo gaat er heel veel authenticiteit en soul verloren. Reden ook, dat ik juist Breathtaking Blue hun leukste plaat vind, maar het ontbreekt aan zeggengskracht, solo's, improvisaties en diepgang.

Ja, soms wil ik zeker pretentieloze muziek luisteren, maar zelfs als ik die late wat lager leg, is er wel een grens. Tremeloes geraakt soms wel erg onder die grens (Lion Sleeps Tonight, Helule Helule). En toch is het mijn lievelings-foute band.

Maar Lovin' Spoonful vind ik veel meer diepgang hebben, en het zijn ontzettend goede en uitgekiende composities die bovendien erg vernuftig in elkaar steken en goed zijn ingespeeld.

Tegenwoordig wordt blijkbaar alles wat populair was fout bestempeld.
Zoals ik eerder zei, het is pretentieloze, vrolijke pop wat ik af en toe graag wil beluisteren (niet te vaak) maar het pretendeert ook niet meer te zijn. Veel liever dit soort pretentieloze pop dan rock die meer pretendeert dan het is (Kane, Nickelback bv.) of in de dance Milk Inc of die geautotunede 'sterren' (Rihanna bv.).
Alphaville heeft enkele leuke hits gehad maar vind ik niet beter dan Tremeloes. Mama's & Papa's en Lovin' Spoonful sla ik ook hoger aan.

Ik bestempel helemaal niets als fout omdat het populair is of was.

Ik weet niet of ik Tremeloes hoger aansla dan Kan of Nickelback, wat beide bands heb ik nog nooit gehoord. Ik weet wel dat als ik Tremeloes afzet tegen de tijd waarin het gemaakt werd, ik bijvoorbeeld Moody Blues (om maar wat te noemen) een wereld van verschil vind (ook populaire muziek).

Ik ken sixties-muziek redelijk goed, omdat dat het enige was wat er bij mij thuis werd gedraaid toen ik onder de 12 jaar oud was (éénoudergezin, met weinig platen, maar wel veel Back to Sixties-verzamelaars). Zo ben ik bijvoorbeeld al vroeg op het spoor gekomen van Tremeloes, en ik kan ze maar niet loslaten.

Maar ik blijf het wel erg simpele en nogal banale muziek vinden. Zo nu en dan hebben ze echt een goede song (My Litlle Lady, Right Wheel Left Hammer Sham, Hello World, I Shall Be Released), maar het zijn meestal covers, en als ik dan het origineel hoor, vind ik die weer beter. Maar dat neemt niet weg dat ik heerlijk kan genieten van de vrolijke feestmuziek van Tremeloes.

Mamas & Papas heb ik niet zo veel mee. Lovin' Spoonful (maar dat zei ik al) sla ik ook veel hoger aan.

Tremeloes werden destijds ondergebracht onder bubblegum, een lichtere variant van de beat (net als The Monkees of The Equals). Moody Blues, Lovin' Spoonful en zeker The Beatles sla ik ook hoger aan dan Tremeloes en de originaliteitsprijs zullen ze van mij nooit winnen maar vergeleken met die vele (hoempapa- en carnaval)schlagers waarmee wij vooral in de jaren '70 werden overspoeld is dat een verademing. Vele schlagers hebben nog minder diepgang, zijn matig gezongen en klinken door de arrangementen nu hopeloos gedateerd (bv. Heikrekels of Heintje) wat je niet kunt zeggen van Tremeloes die tevens prima vocalen en samenzang hebben. Je kunt ook niet beweren dat dit gelikt of overgeproduceerd klinkt wat met vele huidige hits wel het geval is.

Van Tremeloes volstaat een hitcompilatie voor mij en ik verkies nog steeds de ongecompliceerde sixtiespop boven pretentieuze maar oersaaie muziek of overgeproduceerde muziek.

Mssr Renard schreef:



Autoharp - Wikipedia - nl.m.wikipedia.org.

Wat is dit nou weer voor onzin? Ik heb er echt nogal moeite mee om bandmuziek en 'echte instrumenten' als authentieker te zien dan synthesizermuziek. Ik zou toch hopen dat we in 2023 inmiddels wel wat verder zijn. Het is een andere aanpak, een andere toenadering van muziek, en het kan natuurlijk dat het niet je voorkeur heeft, maar dat is wat anders.

Het zijn natuurlijk vage termen, want wat is authenticiteit en wat is ziel? Maar jouw stelling vind ik het veel te makkelijk en kort door de bocht.

Synthmuziek is ook gaaf. Misschien had ik even niet het goede voorbeeld in mijn hoofd zitten, want niet álle synthmuziek is gaaf.

Het mooie aan Tremeloes (daarom ook mijn eeuwig verklaarde liefde) zijn de harmonieën. Het is vaak erg goed gezongen. Én bovendien hebben ze een zingende drummer.

Ja, eigenlijk had je toen ook veel meer fraaie harmoniezang, ook bijv Mamas & Papas. Ik vind het typisch muziek van z'n tijd, lekker klinkende hits zonder eeuwgheidswaarde. Maar toch wel met nostalgiewaarde.

Ik was vergeten dat Silence Is Golden een cover was maar dat is wel een fraaie evergreen.

Rihanna vind ik trouwens ook onterecht genoemd worden maar dat is ook een andere discussie.

Het zijn de vocalen en meer bepaald de fraaie harmoniezang die mij over de streep trekken (vooral de evergreen Silence Is Golden) maar vernieuwend of origineel waren Tremeloes niet (maar daarom nog niet plat). Er waren die tijd nog meer bands met fraaie harmoniezang zoals Mama's & Papa's, Beach Boys, The Hollies en Bee Gees maar die hadden meer inhoud.

Grappig dat (Brian Poole &) The Tremeloes werden gecontracteerd door Decca-baas Dick Rowe nadat hij The Beatles afwees maar zij konden geen potten breken (itt. The Beatles). Pas in 1967 na het vertrek van Brian Poole braken zij door.

Ook nu zijn er nog bands met fraaie harmoniezang zoals Fleet Foxes, Beach House, The Deep Dark Woods. Al kwam dit inderdaad vooral in de jaren '60 voor.

Voor sommige elektronische muziek of synthipopbands heb ik ook een zwak zoals Orchestral Manoeuvres in the Dark, Depeche Mode, Ultravox en zelfs Pet Shop Boys maar Alphaville hoort bij mij tot de tweede divisie.

Overtuigende opmerking. Het componeren van een (meezingbare) popsong vind ook ik kunst van de bovenste plank. Als bescheiden liefhebber heb ik menig popalbum in huis. Costello, Squeeze, Joe Jackson, XTC, Aimee Mann, Beatles, Beach Boys, Lovin' Spoonful etc. De Tremoloes horen bij mij niet thuis in dat rijtje. Goed gemaakt, vocaal in orde maar te nietszeggend, De Mamas & Papas is een ander verhaal. Mijn meisje was er dol op. Ik als toenmalige soulknakker en rockfan voor geen meter. Maar het kwaad was geschied: de songs hadden zich al genesteld in mijn brein. Als herinnering aan dat lieve meisje trek ik die door mij bedoelde 'foute' plaat met hits nog heel af en toe uit mijn kast. Pure nostalgie. Ben ik daarom (nogal badinerend) een besmuikte zogenaamde serieuze popliefhebber? Jij mag het zeggen.

Muziek moet van mij niet persé diepgang hebben, het mag vrolijk en ongecompliceerd zijn als het maar goed gemaakt is en dat is met The Tremeloes wel het geval vooral vanwege de vocalen en de ongedwongen sfeer. De meeste nummers hierop vind ik aardig tot prima met Right Wheel, Left Hammer, Sham en Silence Is Golden als uitschieters.

Wel zijn er volledigere compilaties zoals The Tremeloes - Good Times (2002) en The Tremeloes - Gold (2020). Van typische hitgroepen moet ik enkel een compilatie hebben (ik koop steeds die met het meeste daarop). Zoals ik eerder zei, er kwam die tijd veel betere muziek uit maar ook veel slechtere zoals The Shaggs - Philosophy of the World (1969).