Cranes - Loved (1994)

Net iets luchtiger, maar ook iets beter dan voorganger Loved. Vooral Paris and Rome is hartverscheurend mooi. 4,5*

De muziek is geniaal bij vlagen.. ik ben alleen nooit aan die stem gaan wennen Toch een 4.0

mijn favoriete cranes-cd met mijn favoriete nummer ook: lilies. Hier slagen ze voor mij het best om hun typische elementen (ijle stem, zweverige muziek vs hardere gothische muziek, ...) het best te combineren.

Mja, echt niet slecht dit....niet in het minst omdat je niet verwacht dat een band als deze nog zo sterk zou evolueren, afgaand op hun eerste 2 laten.

Meer dan verdienstelijk.... 3.5

Ook ik vind dit duidelijk hun hoogtepunt muzikaal gezien, Paris & Rome is van een andere wereld welhaast! Maar om nu te zeggen, dit draai ik dagelijks.. neuh. Iets wat ik desalniettemin altijd wel zal blijven koesteren. Zoveel mensen kenden dit tenslotte niet (en nog steeds zo te zien).

Best gepolijst album van Cranes, ik mis de ruwe randjes wel. Dit album is voor mij hun omkeer van lekker naar kwalitatief beter geproduceerd.

Best lekkere cd en beter vind ik dan Forever. Maar het haalt 't niet bij de eerste voor mij. Hierna vind ik ze opnieuw weer beter worden. Maar desalniettemin is dit zeker geen dieptepunt. Voor mij is dit gewoon lekkere Cranes, net wat minder charismatisch dan bijv. wings of Joy.
Mijn hoogtepunt is het het moment dat je in niemandsland terecht komt als omgeven door de schijnbare eeuwigheid van intense leegte: Are You gone? Driekommavijfster.

Hangt net zoals Cocteau Twins tussen Shoegazer en Gothic in.
Live zijn ze indrukwekkend.
Deze is een stuk chaotischer dan Wings Of Joy.
Muzikaal neigt het ook naar Julee Cruise.

Twin Peaks muziek gezien in de gedachten van de manicale moordenaar van Laura Palmer.
Al weet ik niet meer wie die moordenaar was.

Luchtiger dan het debuut dat ik ook erg goed vind en misschien daarom wel stiekem nog leuker voor mij?!
'Anders', kun je ook zeggen, 'anders' maar erg lekker!

Stem is apart Paris and Rome briljant.

Spijker op de kop denk ik nu..
Gek dat je soms iets pakt om te draaien en denkt wat is het raar je het niet vaker op zet.
Allison Blijft een intrigerende stem hebben.

Als ik me niet steeds zo in de zeik genomen zou voelen vanwege die stem zou ik hier 4,5* aangeven. Staat muzikaal, wat mij betreft, als een huis. Nu voorlopig 3.5*

Met dit album volgde een nieuwe tour en in december 1994 was ik er bij in de Melkweg. In eeh geweldige sfeer werden dit album maar ook wat nummers van de twee voorgangers ten gehore gebracht. Met name de bijdrage van Allisson zal ik nooit vergeten. Een wat kleinere zaal maakt het al snel intiem en dat matcht natuurlijk goed bij deze muziek.
De twee slotnummers zijn wat mij betreft het prettigst. Ik doe er een halfje bij naar 4*.