Luca Turilli's Rhapsody - Prometheus, Symphonia Ignis Divinus (2015)

Een degelijke opvolger, maar niet het spektakelstuk waarop ik hoopte. Door de albumtitel, die een overload van epiek is (en waarop overigens nog onterechte grammaticale kritiek was), en hoe Luca Turilli over het album sprak met de vette onderwerpen en het orkest, stijgden mijn verwachtingen exponentieel. Het is echter niet een absoluut topalbum geworden, maar wel een van een prima niveau. Ik had ook verwacht dat dit album afstand zou doen van de originele Rhapsody, maar de overeenkomsten zijn nog behoorlijk prominent aanwezig. Turilli is echter Turilli niet als hij niet een paar wereldnummers op het album schrijft.

Zo is er het vette Anahata met zijn geniale riff en in drie octaven door Alessandro Conti gezongen refrein; King Solomon and the 72 Names of God, die het van zo'n beetje alle Oriëntaals klinkende metalnummers wint. Het orkestrale intro vind ik moddervet en de whoa's die door respectievelijk een heren- en een dameskoor gebracht wordt, is een heerlijke hook. Dan is er de machtige Lord of the Rings-ode One Ring to Rule Them All. Het pre-refrein in volgens mij elventaal (maar in ieder geval een taal uit dat verhaal) werkt uitstekend en het instrumentale gedeelte met een operatische gitaarsolo en een keltische passage is grandioos.

Zo’n nummer als het laatstgenoemde zou zo op de eerste paar platen had kunnen staan en dat geldt ook voor een nummer als Yggdrasil. Ook dat nummer is echter van een prima kwaliteit, net als Rosenkreuz en Il Tempo degli Dei. Prima compacte nummers die melodieus soepel lopen. Het intro is net zo vet als op het vorige album en de pathetische en in samenwerking met een onbekende sopraan gezongen ballade Notturno is ook sterk en nog Italiaanser dan pesto met parmezaan en basilicum.

Een groot deel van het album is goed tot uitstekend, maar bij de mindere broeders blijft wat mij betreft ook de schade beperkt. Il Cigno Nero blijft niet helemaal hangen, maar weet ik vanaf luisterbeurt vier of vijf wel te waarderen; Prometheus heeft wel een geinige verstopte code in zich, maar is het melodieus niet helemaal en het vervolg van Michael en Lucifer is hoewel niet onaardig geen topepos doordat het melodieus wat moeilijk bij te houden is en ik wat meer instrumentaal geweld zou willen ten koste van Latijnse spreuken en dikke orkestlagen. Er zit wel een vet loopje in met een break aan het begin en de bridge (het gedeelte ‘You cannot fly’...’My Genesis’...’Your Nemesis’) vind ik erg spannend.

Het album is dus eigenlijk gewoon Rhapsody en een logische opvolger van Ascending to Infinity. Opvallend vaak wordt wel de doublebasspolka ingezet, waardoor de sfeer soms zelfs naar Helloween en Stratovarius gaat. Net als de voorganger doet Luca Turilli hier alleen afstand van de originele Rhapsody door de teksten, en er wordt dan iets meer elektronica geïncorporeerd in het geluid ten opzichte van de voorganger en al helemaal ten opzichte van Rhapsody (of Fire). Het orkest klinkt wel fenomenaler en rijker dan ooit; de intro’s op King Solomon en Anahata klinken hierdoor adembenemend. Verder is het album wat aan de conservatieve, maar zeker ook degelijke kant.