Klone - Here Comes the Sun (2015)

Gisteren aardig overdonderd na het vluchtig beluisteren van een aantal nummers van deze plaat. Kan er weinig meer over zeggen dan dat het erg pakkend klonk. De link met bands als Tool en Soundgarden wat ik in andere commentaren hier lees hoorde ik echter (nog) niet terug. Ga er straks eens goed voor zitten.

Hele sterke plaat dit hoor. Ik heb de indruk dat deze heren een stuk melodieuzer voor de dag komen als op de vorige platen als ik het zo een beetje lees. Dit zijn hele relaxte nummers waarbij de zang me naast aan Katatonia vooral regelmatig aan Sting doen denken. Ik zet hem nog eens op.

Het is even slikken. De meeslepende, lekker zwaar groovende songs van de vorige albums hebben hier plaats gemaakt voor grotendeels ingetogen, dromerige liedjes die slechts sporadisch nog tot uitbarsting komen. Het geluid doet vaak denken aan een band als Katatonia, met dat verschil dat Klone hier minder memorabele liedjes tevoorschijn tovert dan die band doorgaans doet. Hier en daar best mooi, maar het album als geheel is toch flink minder indrukwekkend dan gehoopt.

Erg fijne plaat. Dromerige rock met een progressief randje. Heerlijk om te luisteren in een luie stoel of in bed voor het slapen gaan, zonder dat je systeem op de kop staat. (Ervaringsdeskundige dus;-) Vooral erg melodieus met een geweldige zanger. Wordt veel gedraaid momenteel.

Hoewel me dit beter bevalt dan het oudere materiaal van Klone, kan ik hier ook niet heel veel enthousiasme voor opbrengen. Ze lijken zich in de progressieve hoek te willen profileren? Ik hoor veel meer een Alice in Chains aanpak. Lekker is wel de relaxte sfeer waar de zanger zich duidelijk in thuis voelt, qua band heb ik het niet zo met Klone.

Sinds een tijdje draait deze plaat weer zijn rondjes. Het is met recht een groeiplaat. De al aangehaalde dromerige sfeer, maar vooral de goede (zang)melodieën en gitaarpartijen zijn een streling voor het oor. De muziek zit bovendien vaak verdomd vernuftig in elkaar. Knap!
Mijn favorieten zijn opener Immersion, Gone Up in Flames en de geweldige melancholie van Nebulous (die nergens afwezig is by the way), maar opveren doe ik ook bij het einde van Grim Dance en het machtige The Last Experience. Hulde.

Wat heeft Porcupine tree wel, en deze band niet? Veel aandacht en veel fans! jammer.

Le Grand Voyage draait nog steeds af en toe zijn rondjes in huis. Hoewel ik er destijds nog vanuit ging dat de plaat een vaste plek in mijn top 10 zou gaan veroveren, is dat niet gelukt. Het blijft echter een zeer fraai plaatje. Grote blikvanger is en blijft zanger Yann Ligner, die een groot bereik heeft en de wat mysterieuze sfeer op de plaat van extra cachet voorziet. Here Comes the Sun, de voorganger van Le Grand Voyage had ik nog niet zo intensief beluisterd, maar inmiddels is de schade ingehaald. De plaat ademt dezelfde sfeer als de laatste worp en in stilistische zin verschillen beide schijven maar weinig van elkaar. Here Comes the Sun klink echter bij vlagen wat afwisselender en door een enkele keer een fluitinstrument toe te voegen of een versnelling te plaatsen, kiezen de heren voor een minder zwaar format. Waar echter op Le Grand Voyage elke song minimaal het predikaat voldoende krijgt geldt dat niet voor deze plaat. Fog moddert veel te lang aan en klinkt te vluchtig en hoewel The Last Experience een spannende opbouw kent zit je te wachten op wat komen gaat, maar wordt de belofte niet helemaal ingelost. Gleaming is een aardig instrumentaal nummer maar komt ook nooit tot volle wasdom. Gelukkig staat er wel genoeg fraais tegenover, de lichte maar o zo fraaie percussie in The Drifter is zeer mooi, het kamerbrede Grim Dance, de versie van George Gershwin aria Summertime wordt in een onherkenbaar jasje gestoken. Come Undone gaat er echter met de prijs vandoor als beste compositie. Hier is de kracht van de band goed terug te horen, een haast emotioneel refrein, een dwingende ritmesectie en een wenende gitaarsolo, wat wil je nog meer. Conclusie; wisselvalliger in vergelijking met de laatste plaat maar wel bij vlagen afwisselender en enkele nummers die de plaat naar een hoger niveau tillen. Klone is en blijft een zeer interessant collectief die wat mij betreft wel op wat meer erkenning mag rekenen voor het gebodene.

Bands als Porcupine Tree en Katatonia worden aangehaald als referentiepunten en daar zit wel een kern van waarheid in. Hoewel deze bands wellicht wat gevarieerder en talentvoller voor dag kunnen komen ontbeert het hen aan een geweldige zanger. Wilson vind ik vanuit vocaal oogpunt een mispeer en Renkse ontwikkeld zich wel maar is ook geen zangwonder. Ligner is dat wel. Wat een power, wat een voordracht en de beste man kan ook nog afwisselend voor de dag komen. Het grote publiek wil er echter maar niet aan, dat zou te maken kunnen hebben met het zwaar op de maag liggende materiaal. Maar lekker is het wel.

Deze heb ik heel lang onder mijn favorieten staan op Tidal, maar wat blijkt: nog geen rating gegeven. Dus bij deze 4,5*. Ik vind een heel fijn album.

Je moet duidelijk aan geen enkele muzikant op dit album komen vertellen hoe ze hun instrument moeten bespelen, maar die bassist springt er toch nog wat bovenuit. Over de hele lijn weet de man te boeien, maar in het bijzonder op "Fog" is het geweldig wat hij uit zijn snaren weet te puren, alsook hoe hij op "The Drifter" de boel voortstuwt. Je zou de ritmesectie kunnen isoleren, en de plaat blijft nog overeind.