0
geplaatst: 28 juli 2007, 19:07 uur
(nieuwe Banhart en Espers' II)
''THE RECORD IS DONE!'' zo vermeld de myspace-pagina van folk singer/songwriter Devendra Banhart sinds een paar dagen. We hebben even moeten wachten op de opvolger van de in 2005 verschenen Cripple Crow. De vreugde was dan ook des te groter toen ik dit vrolijke bericht ontdekte. De laatste paar weken kwamen er de gekste namen door, zowel van de nummers zelf als van de nog onbekende albumtitel. Die namen zullen voor een groot deel de toon zetten, al moeten we nog even wachten op het uiteindelijke album. In ieder geval kunnen we ook uit kijken naar een hele vernieuwde website, gezien het domein devendrabanhart.com onlangs is geregistreerd. Heel veel om naar uit te kijken dus, maar dat is natuurlijk niet de essentie van mijn bericht.
Om het wachten van dit nieuwe album nog even te verzachten ging ik eens snuffelen tussen de vrienden van Devendra Banhart op zijn myspace. Uiteindelijk vielen Bert Jansch en Espers in het oog. Ik ging voor Espers. Deze Amerikaanse psych folk groep heeft al een aardig reputatie op kunnen bouwen in de indiefolk scène. Niet geheel verrassend, want de muziek van Espers klinkt vertrouwd. Het heeft veel weg van de late Britse jaren '60 folkmuziek, vergelijkbaar met groepen als Six Organs of Admittance en Whysp. Espers begon als een trio, maar groeide later uit tot een sextet, een keuze die veel invloed had op de muziek van deze groep. Zo zijn we beland bij het laatste album van Espers, II. Hoewel de titel anders doet vermoeden is dit het derde album van de band - waarschijnlijk zo genoemd omdat dit hun tweede album is met eigen materiaal. II klinkt episch met haar droevige strijkerpartijen die de drijfveer vormen op dit prachtige folkalbum. Deze cd moet het vooral hebben van haar instrumentale interludes, maar ook de vocale partijen van Greg Weeks en de engelenstem van Meg Baird mogen zeker niet worden vergeten. Het album bevat zeven prachtig uitgewerkte nummers die ieder gemiddeld zo'n zes minuten duren. Nooit wordt het ook maar iets te saai zodat je geen nummers hoeft te skippen - iets wat je sowieso bij dit soort albums nooit moet doen. Je moet dit album altijd in een keer uit beluisteren, keer op keer, als een verhaal die pas eindigt op het einde. Een filosofische gedachte die de boventoon blijft voeren op Espers' II. Zeker een prachtplaatje en het doet zeker de lust naar het nieuwe Banhart album iets stillen.
Ik begin steeds meer waardering te krijgen voor de -''hippy''- folk cultuur. Geef mij Vetiver, Banhart en Antony And The Johnsons en ik ben weer helemaal in mijn nopjes. Sinds kort mag je ook Espers toevoegen aan dat lijstje nu ik hun laatste album II erg kan apprecieren. Prachtige instrumentale stukken afgewisseld met, toch wel, vocale hoogstandjes en dat allemaal in 8 minuten durende obades aan de folk-cultuur zoals ik die ken. Voor nu misschien een magere 3,5* - ik weet het, ik ben zuinig op mijn sterren - maar dat zal ongetwijfeld gaan stijgen naar 4* of wie weet naar wat nog meer.
''THE RECORD IS DONE!'' zo vermeld de myspace-pagina van folk singer/songwriter Devendra Banhart sinds een paar dagen. We hebben even moeten wachten op de opvolger van de in 2005 verschenen Cripple Crow. De vreugde was dan ook des te groter toen ik dit vrolijke bericht ontdekte. De laatste paar weken kwamen er de gekste namen door, zowel van de nummers zelf als van de nog onbekende albumtitel. Die namen zullen voor een groot deel de toon zetten, al moeten we nog even wachten op het uiteindelijke album. In ieder geval kunnen we ook uit kijken naar een hele vernieuwde website, gezien het domein devendrabanhart.com onlangs is geregistreerd. Heel veel om naar uit te kijken dus, maar dat is natuurlijk niet de essentie van mijn bericht.
Om het wachten van dit nieuwe album nog even te verzachten ging ik eens snuffelen tussen de vrienden van Devendra Banhart op zijn myspace. Uiteindelijk vielen Bert Jansch en Espers in het oog. Ik ging voor Espers. Deze Amerikaanse psych folk groep heeft al een aardig reputatie op kunnen bouwen in de indiefolk scène. Niet geheel verrassend, want de muziek van Espers klinkt vertrouwd. Het heeft veel weg van de late Britse jaren '60 folkmuziek, vergelijkbaar met groepen als Six Organs of Admittance en Whysp. Espers begon als een trio, maar groeide later uit tot een sextet, een keuze die veel invloed had op de muziek van deze groep. Zo zijn we beland bij het laatste album van Espers, II. Hoewel de titel anders doet vermoeden is dit het derde album van de band - waarschijnlijk zo genoemd omdat dit hun tweede album is met eigen materiaal. II klinkt episch met haar droevige strijkerpartijen die de drijfveer vormen op dit prachtige folkalbum. Deze cd moet het vooral hebben van haar instrumentale interludes, maar ook de vocale partijen van Greg Weeks en de engelenstem van Meg Baird mogen zeker niet worden vergeten. Het album bevat zeven prachtig uitgewerkte nummers die ieder gemiddeld zo'n zes minuten duren. Nooit wordt het ook maar iets te saai zodat je geen nummers hoeft te skippen - iets wat je sowieso bij dit soort albums nooit moet doen. Je moet dit album altijd in een keer uit beluisteren, keer op keer, als een verhaal die pas eindigt op het einde. Een filosofische gedachte die de boventoon blijft voeren op Espers' II. Zeker een prachtplaatje en het doet zeker de lust naar het nieuwe Banhart album iets stillen.
Ik begin steeds meer waardering te krijgen voor de -''hippy''- folk cultuur. Geef mij Vetiver, Banhart en Antony And The Johnsons en ik ben weer helemaal in mijn nopjes. Sinds kort mag je ook Espers toevoegen aan dat lijstje nu ik hun laatste album II erg kan apprecieren. Prachtige instrumentale stukken afgewisseld met, toch wel, vocale hoogstandjes en dat allemaal in 8 minuten durende obades aan de folk-cultuur zoals ik die ken. Voor nu misschien een magere 3,5* - ik weet het, ik ben zuinig op mijn sterren - maar dat zal ongetwijfeld gaan stijgen naar 4* of wie weet naar wat nog meer.
* denotes required fields.
* denotes required fields.