Alan Parsons - On Air (1996)

Nadat The Alan Parsons Project ophield te bestaan gingen Alan Parsons en Eric Woolfson hun eigen muzikale weg. Alan Parson bleef het dichtst bij APP en werkte op verschillende albums samen met bekende muzikanten. Zo ook op 'On Air'. Dit album staat op nr. 7 in mijn persoonlijke top 10 aller tijden.

'On Air' vereist vaker luisteren en dan ontdek je de schoonheid ervan. Alan Parsons zelf schreef aan 4 nummers mee, maar de belangrijkste songwriters van dit album waren gitarist Ian Bairnson en drummer Stuart Elliot. De eenvoud van de songs maken deze juist zo sterk zoals het mooie 'Blue Blue Sky', 'Too Close To The Sun', het wonderschone 'One Day to Fly' en het meer rockachtige 'Can't Look Down'. Alle nummers hebben betrekking op luchtvaart, ruimtevaart, lucht of hemel. 'Fall Free' werd geïnspireerd door Rob Harris, voormalig wereldkampioen sky-surfen. Het meeste emotionele nummer is 'Brother up in Heaven', dat Biarnson schreef ter nagedachtenis van een jong overleden familielid. Als men zegt dat Alan Parsons en co geen emotionele muziek kunnen maken, luister hier dan naar. Kippenvel.

Ook staat er het m.i. mooiste instrumentale ProgRock-nummer ooit gemaakt op dit album: Apollo. Cloudbreak is eveneens een schitterend instrumentaal nummer.

Gast-leadvocals op 'On Air zijn: Eric Stewart, Neil Lockwood, Steve Overland, Graham Dye en - op het nummer ' So Far Away' - Christopher Cross.

Bij 'On Air' zit meestal ook nog een cd-rom met prachtige luchtvaartplaatjes. Alleen op de Japanse release staat de bonustrack (Apollo Ambient mix van Solar Quest). Mijn tip is echter om de dts/dvd-audio versie van 'On Air' aan te schaffen, dan kun je pas ten volle genieten van de muzikale genialiteit en geluidskwaliteit van dit album (die je van Alan Parsons mag verwachten).

Uit het forum cd's die aandacht verdienen. Ik kende cd al van vroeger. Volgens mij heeft mijn neef (MontyBruce) deze cd in de kast staan. Het is inderdaad een mooie cd, alleen het is wel een typisch alan parsons (project) cd. Met standaard een nummer gezongen door christopher cross (ten minste in mijn beleving). Dit alles resulteert in een standaard bonothecat stem. 3*

Ik hoef aan de woorden van Dynamo D weinig toe te voegen. Ik heb "On Air" sinds donderdag geleend uit de Centrale Discotheek te R'dam. Het album is werkelijk schitterend. Een nummer dat mij direct bij de strot greep was: "Brother up in heaven (please wait up for me)". Van zo'n song met zo'n tekst krijg ik echt kippevel!!
5 heel dik verdiende sterren voor dit werkelijk fantastisch mooie album.

Hans, het nummer Brother up in Heaven is geschreven door de gitarist (van Alan Parsons) Ian Bairnson en refereert aan zijn neef Erik Mounsey (een helikopter piloot), die is neergeschoten tijdens een vredesmissie in Irak in 1994. Brother up in Heaven is ook op single uitgebracht en bevat ook een bijzondere versie van Blue Blue Sky. Niet makkelijk verkrijgbaar maar ook zeer de moeite waard.

p.s.
Stemmengemiddelde voor dit album is natuurlijk wel idioot laag.

In ieder geval vaste plek in mijn top 10!

Brother Up In Heaven
(Dedicated to Erik Mounsey 1965-1994)

A boy flies for freedom
But dies for the peace
In the clouds, he waits for an answer
But there's no release

It's strange here without you
And it's so hard to see
So brother up in heaven
Please wait up for me

Oh brother up in heaven
Please wait up for me

I still see his shadow
His laugh lingers on
When I dream, we're all back together
When I wake, he's gone
It's strange here without you

This was not ment to be
So brother up in heaven
Please wait up for me

And though we try to change the world
A flower when it's cut will surely die
So why do men with so much hate
Destroy what they cannot create
While we all stand by

We will look back in anger
But you helped us to see
So brother up in heaven
Please wait up for me

Oh brother up in heaven
Please wait up for me

Maar Hans om nou gelijk na een paar dagen 5 sterrren te geven vind ik zwaar overdreven...
Een album krijgt bij mij pas 5 sterren indien het jaren blijft boeien ....

Ik heb de DTS versie en ooit eens 2 keer gedraaid, echter het kon mij niet zo boeien ...

Dat vind ik nou vreemd. Iemand bekritiseren omdat hij "al" na een paar dagen 5 sterren aan dit (schitterende) album geeft terwijl jij "al" na 2 keer draaien vindt dat het je niet zo kan boeien. Als je jouw eigen lijn zou volgen, dan zou je ook jaren dit album moeten beluisteren om tot deze conclusie te komen.
Iedereen is nu eenmaal anders, ook in de oordeelsvorming.

Hoezo zwaar overdreven . Meestal valt bij mij het kwartje al na één keer draaien. Zo dus ook bij "On Air".
Er zijn ook cd's waar het kwartje nooit is gevallen . Welke Bekijk mijn stemgedrag en lees mijn berichten .

Ik heb deze eens ontleend van de bieb, beluisterd en teleurgesteld teruggedragen. De grandeur van de grote dagen van weleer was weg, ik hoorde een uitgebluste artiest zonder ideeën, geen memorabele songs, kortom : vlug vergeten deze flauwe hap; dis is kleurloze en zoutloze zooi, ik heb er niet veel andere woorden voor.
Geef mij maar I Robot bijvoorbeeld. Hele andere koek.

**

En ook "Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe", volgens mijn inschatting zijn beste plaat.

Ja, Harald, zeker ook Tales of Mystery and Imagination EAP, die zeker ook, zonder twijfel.
Onvergelijkbaar met dit slap aftreksel hier.

Nou Marcello, nu zo'n jaar na het eerder geplaatste bericht kan ik je melden dat "On Air (1996)" mij nog steeds mateloos boeit. Ik heb 'm vandaag maar weer eens gedraaid en ik kan maar tot één conclusie komen: die vijf sterren die ik vorig jaar aan dit album toebedeelde zijn volkomen terecht. En van zo'n nummer als "Brother Up in Heaven" krijg ik nog steeds zwaar kippevel.

Ik heb dit werkstukje ook... en ik moet zeggen, na verwend geweest te zijn door zovéél kwaliteit, en superknappe composities, was dit toch wel een zware tegenvaller.... is het 'metaalmoeheid'? of de routine die toeslaat? Ik weet het niet... Maar - sorry dynamo d - echt boeien kan het me niet....

En tot mijn spijt kende ik dit album dan ook een schamel 2,0 toe...
Want het is slechts een schim van de juweeltjes die Alan Parsons (Project) ons al geschonken heeft....

...

Geeft niet c-moon/Mark. Volgens mij zit het 'm erin dat dit album in surround sound zoveel mooier is dan in stereo. Pas dan komen nummers als Apollo, Too Close to the Sun, Cloudbreak en Fall Free erg goed tot hun recht. En vandaar ook dat-ie wel in mijn top 10 staat. Ik ga 'm maar weer eens keihard in 5.1 opzetten. Overigens vind ik van the Alan Parsons Project The Turn of a Friendly Card en Tales of Mystery and Imagination Edgar Allan Poe nog mooier. Wat niet bij iedereen bekend is dat in the Alan Parsons Project vooral Eric Woolfson de grote componist was en Alan Parsons meer de technicus erachter. Na Freudiana scheiden hun wegen. Op On Air werkt Woolfson dus niet meer mee, maar zijn vooral gitarist Ian Bairnsson en drummer Stuart Elliot de componisten en de instrumentale nummers hebben zij samen met Alan Parsons gecomponeerd. Ik vermoed dat c-moon dit wel weet. Maar voor de anderen: er zit dus wel degelijk een behoorlijk verschil tussen The Alan Parsons Project aan de ene kant en Alan Parsons aan de andere kant.

Brother up in heaven is een van mijn favoriete nummers uit m'n hele collectie

En bij Blue blue sky bij 1:17 even de visite laten schrikken met die straaljager (briljant)

Ik vind dit zeer zeker geen slechte CD van Alan Parsons. Okee, Try Anything Once was misschien beter, en hierna zou het alleen maar bergaf gaan, maar ik vind dat de kwaliteit hier toch nog als een paal boven water staat. Ik vind zelfs dat er geen enkel slecht nummer op staat.

Aardige Parsons plaat die mij in ieder geval meer doet dan het gros wat er na Eye In The Sky werd uitgebracht .
De rek was er uit en het opzichtig herhalen begonnen ,
Dit in zekere zin thematische album (yep het vliegen ) is wat frisser en afwisselender .
Eric Steward (10 CC ) en Christopher Cross doen vocaal een aardige duit in het zakje , en de liedjes lijken wat meer te sprankelen .
Wel herkenbaar , maar net even wat sterker en frisser sinds lange tijd .
Favoriete songs : Blown By The Wind , I Can't Look Down , So Far Away en Blue Blue Sky .

Nog in de oorspronkelijke dubbelversie met cd-rom in bezit. Prima album met een voor mij interessant thema al klinkt het hier en daar wat plastic en sterieletjes maar de songs zijn uitstekend te pruimen. Ook enige prachtinstrumentals getiteld Apollo en Cloudbreak met scheurend gitaarwerk.

Album is inderdaad wat gladjes geproduceerd . Er zijn prima songs , maar ik heb bij Alan Parsons altijd het idee dat het binnen de lijntjes moet . '' Geef 's gas '' weet je wel .
Maar On Air is een heel aardige plaat . Tevens de laatste studioplaat die ik beluistert heb .

"vlug vergeten deze flauwe hap; dit is kleurloze en zoutloze zooi"?
"slap aftreksel"?

Helemaal niet mee eens, ik vind het een sterk album met geweldige songs!
"Brother up in heaven" vind ik prachtig maar ook "blue blue sky" klinkt geweldig uit mijn speakers!

Dat gehakketak is zo jammer, laat iedereen lekker zijn eigen smaak hebben en schrijf niet in de term van dit is......... maar heb het dan over ik vind...... dan laat je iedereen in zijn waarde! Dit is geen egosite maar een site om je mening te delen en dat mag zijn wat het is!

Ik vind het in ieder geval een goeie plaat die ik af en toe weer eens uit de kast trek en keihard draai en genieten is dat(of moet ik nu zeggen, genieten vind ik dat ).

De persoon die dat heeft beweerd heeft zich al jaren uitgeschreven. Iemand die wel vaker tegenstrijdige en onbegrijpelijke uitspraken heeft gedaan overigens. Neemt niet weg dat met wat hij 'vond' de ander daar altijd mee in zijn waarde heeft gelaten. Vind ik dan.

OT: Alan Parsons is nou eenmaal een technisch perfectionist wat voor sommigen wel eens ten koste gaat van de spontaniteit en de directheid in zijn werk. Maar voor wie er van houdt levert hij altijd gewoon prachtprodukten die je zelden teleurstellen. En soms kan het wel eens even duren voor het kwartje gaat vallen. Soms wel jaren.

Ja, Bluebird heeft wel een punt. Voor mijzelf sprekend heb ik aan een cd't je of 4 wel genoeg.
Deze kocht ik voor een habbekras + Cd Rom.
Ben nog altijd lyrisch over het debuut en I Robot. Daarna wordt het voor mij allemaal wat minder.
De technische perfectie straalt er van af. Goed uitgewerkt, maar ook wel eens zielloos. Daarbij valt Parsons wel eens in herhalingen.
Neem nu Ammonia Avenue, waar wel heel erg de indruk gewekt wordt het maar zo veel mogelijk op Eye In The Sky te laten lijken.

Maar On Air is best aardig. Staan een aantal genietbare songs op.

Fijne plaat . Zonder verwachtingen eigenlijk gekocht toen en eigenlijk een beetje in de vergetelheid geraakt en in de schaduw van de bekendere werken. Maar er is niks mis mee , de productie is soms wat steriel maar op welke AP(P) is dat niet het geval ? Brother Up In Heaven is een parel hier en ook de opener mag er meer dan zijn. 4 sterren voor deze .

net gevonden op een tweedehands marktje; ik ben benieuwd...

Heb al jaren het gangbare werk van Alan Parsons en 't hele project in de kast staan. Fan van 't eerste uur maar om de een of andere reden toen nooit de solo albums aangeschaft. Pas veel later.

Dit is toch een heel fijn album, allemaal weer netjes binnen de lijntjes zoals we gewend zijn. Maar prachtige nummers met veel afwisseling. Zeer de moeite waard.

m.i. een van de mindere werken ( zet er I Robot eens tegenover bijvoorbeeld)

Nu weer eens opegzet. Ik vind het echt geen slechte cd zoals sommigen hier beweren. Apollo en Brother up in Heaven zijn mijn favoriete nummers van deze CD. Kortom voor mij geen "hoogvlieger" maar toch best lekker om op een thuiswerkdag op de achtergrond te hebben draaien.

Mwoah dit is toch niet zo geweldig. Helaas. Alan Parsons hoort niet op de achtergrond aan zoals H hierboven stelt. Dan weet je het wel.Geen urgentie en nergens meer in het songmateriaal de magie of klasse van eerder werk, zelfs vergeleken met Try Anything Once. Downhill from hier.

Best aardig album
Ze doen het rustig aan maar er valt genoeg te genieten
Prima productie maar dan zijn we wel gewend