Starving Insect - The Great Nothing (2015)

Alexander Kassberg, een Zweed die eerder ook wel bekend stond onder het pseudoniem Despairful Tomorrow, met de toenmalige hit in Hardcoreland ''And Hell Followed'. Je zou wellicht verwachten dat dit weer zo'n typische eendagsvlieg was die na één release niets meer van zich weer zou laten horen. Nee, Kassberg, inmiddels ontpopt tot Starving Insect niet.

Sinds 2012 zijn er verscheidene EP'tjes door Kassberg uitgebracht op Dark. Descent., met als hoogtepunt deze. Van zijn oude stijl is niets meer te bekennen. Het voornamelijk op de dansvloer georiënteerde 'in your face' werk is omgedoopt tot een lugubere, minimalistische stijl die meer als luistermuziek dient. Een jaar later, in 2013 kwam er een nieuw nummer uit op deze labelverzamelaar. Toen zat ik al vol smart op een nieuwe, eigen release te wachten van Starving Insect. Wat ik niet wist, is dat dit een compleet album zou worden. Slechts acht nummers telt het, maar de speelduur van de tracks is gemiddeld toch wel zo'n 7 minuten. Vooralsnog weten alle nummers stuk voor stuk de aandacht lang genoeg vast te houden zonder de neiging te krijgen om te skippen. Iets wat ik vaak vrij snel heb, dus dat wil toch wel iets zeggen.

De opener, die ook op het verzamelalbum stond, is nog altijd enorm sterk. Beknellende geluiden en op zeer traag tempo klinken lome bassen vergezeld met kerkklokken en grillige synths. De melodie die er halverwege de track bijkomt past hier perfect bij.
'Breeding the Threnodies', geproduceerd met de ook al zo getalenteerde Omnicide, bekend van onder andere deze release is degelijk, maar 'Sleep Is Death' is nog veel meer dan dat. Track is de personificatie van een goeie horrorfilm in audio. 'There Are No Doors' heeft een simpele melodie bestaande uit slechts een handvol toonhoogtes, en toch werkt het als een trein. 'IDDQD' kende ik al even van Soundcloud. De melodie (afkomstig uit Doom) is hier wat meer aanwezig dan bij de voorgaande tracks, waardoor het allemaal iets minder spookachtig wordt, maar echt jolig wordt het gelukkig niet.
Bij 'Dormant Storm' is het melodieuze aspect ook duidelijk aanwezig, maar qua tempo blijft het erg laag. 'Visions of the Blind Dead' gaat juist een stuk sneller en is ook niet meer zo duister als veel van de andere tracks. Als afsluiter nog een samenwerking met Omnicide. Het tempo gaat weer omlaag en de melodieën blijven achterwege. In plaats daarvan krijgen we subtiele, echoënde ratels en langzame, weeïge geluiden voorgeschoteld. Perfecte afsluiter, perfecte track.

Kwalitatief (weer) een hoogvlieger op Dark. Descent..

4,0 wat na veel luisterbeurten opgehoogd wordt naar een 4,5*.