Lianne La Havas - Blood (2015)

In 2012 bracht Lianne La Havas haar debuutalbum uit. Toen zei ik over dat album: “Het album is van een constant goed niveau, soms wat te braaf, maar altijd interessant. Geen enkel nummer is slecht, vaak erg mooi of lekker energiek. Lianne La Havas laat horen veel aan te kunnen en van goede huize te komen. De eigen identiteit lijkt in elk nummer gewaarborgd, de productie neemt het nooit over van Lianne. De zangeres heeft altijd zelf de leiding, wat de eigenzinnigheid en interesse alleen maar bekrachtigd.”

In de tussentijd is haar livereputatie haar vooruit gesneld en hebben wij met smart op deze plaat gewacht. Met singles als Unstoppable en What You Don’t Do werden we al aardig warm gemaakt. Mijn interesse in de andere acht songs was in ieder geval gewekt door deze twee singles.
Dit nieuwe album van Lianne is wel wat anders dan de voorganger. Zo liggen de producties er wat dikker op en is er wellicht wat minder ruimte voor het breekbare in haar stem. Wel krijg je een album dat bijna volledig in de zelfde sfeer huishoudt. Dat zorgt er natuurlijk automatisch voor dat het album echt wegluisterd als één geheel. Buiten dat is de aanstekelijkheid van de nummers erg groot. Neem opener Unstoppable, of die andere single What You Don’t Do die zo in hoofd blijft hangen. Al net zo aanstekelijk is het leuke Tokyo of het ritmische Green & Gold.
Daarnaast is het ook een plaat geworden met heel veel energie. Persoonlijke favoriete Midnight is daar een voorbeeld van. Hier krijg toch iedereen glimlach van op het gezicht? Of anders wel van Grow met zijn energieke beats en het feit dat er vol overgave gezongen wordt.
Het kleine zit er ook nog in, wees maar niet bang. Zo is het prachtige Wonderful, met zijn goede intensiteit in de zang. Of het kale Ghost, net als afsluiter Good Goodbye een rustig, mooi en ontspannen nummer.
Eigenlijk is er maar één track echt afwijkend. Een nummer dat echt even als een verrassing binnenvalt. Ik heb het over Never Get Enough. Opeens is de muziek van La Havas gedreven door gitaren en heeft het rockinvloeden. Persoonlijk weet ik niet zo goed of het Lianne past, maar verrassend is het zeker.

Ik kan Blood met recht een geslaagde opvolger van Is Your Love Big Enough? noemen. Anders, maar wel net zo fijn. Lianne La Havas is gewoon een hele leuke zangeres met hele leuke muziek. Alles ligt goed in het gehoor en haar stem heeft iets eigens. Een sfeer neerzetten is voor deze dame geen enkel probleem, dat bewijst ze wel met het feit dat deze plaat als één geheel klinkt. Dit album ga ik nog vaak draaien.

(bron: Opus de Soul)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lianne La Havas - Blood - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Het precies drie jaar geleden verschenen debuut van de Britse zangeres Lianne La Havas was ik eerlijk gezegd al lang weer vergeten, zodat ik niet direct opveerde toen haar nieuwe plaat op de mat viel.

Ik vergeleek Lianne La Havas drie jaar geleden vooral met Corinne Bailey Rae, van wie ik de afgelopen drie jaar helaas niets meer heb gehoord, en roemde haar vermogen om zich continu buiten de gebaande van de soul te bewegen maar toch een goede en ontspannen soulplaat af te leveren.

De jonge Britse zangeres timmerde de afgelopen jaren met behoorlijk veel succes aan de weg, maar daarvan is niets te merken op Blood, de altijd lastige tweede plaat na een succesvol debuut.

De Britse zangeres met Grieks en Jamaicaans bloed bezocht vlak voor de opnamen van haar nieuwe plaat Jamaica, wat naar verluid veel invloed heeft gehad op haar tweede plaat. Ik hoor er persoonlijk niet zo heel veel van terug. Op Blood is wel wat reggae te horen, maar veel minder dan op de laatste plaat van Joss Stone.

Net als Joss Stone flirt Lianne La Havas op haar nieuwe plaat met uiteenlopende genres, maar vormt soul vaak de basis van haar muziek. Lianne La Havas gaat in dat flirten overigens nog veel verder dan Joss Stone, wat op Blood een veelkleurige lappendeken aan stijlen oplevert.

Dankzij het succes van haar debuut kon Lianne La Havas voor Blood een beroep doen aan een heel leger topproducers, maar gelukkig is de Britse zichzelf gebleven en klinkt Blood net zo puur en ontspannen als haar debuut.

Blood is dus net als zijn voorganger een lekker ontspannen soulplaat vol invloeden. In tegenstelling tot de meeste van haar soortgenoten kan Lianne La Havas niet alleen uithalen maar ook heerlijk laid back zingen, wat haar muziek heerlijk dromerig en broeierig maakt. In vocaal opzicht is het smullen geblazen, maar ook de instrumentatie op en de productie van Blood zijn van een opvallend hoog niveau.

Wanneer de tweede plaat van Lianne La Havas vervolgens ook nog eens niet alleen grenzeloos vermaakt, maar ook verrast en intrigeert, weet je dat Lianne La Havas de belofte van haar debuut meer dan waar heeft gemaakt. Erwin Zijleman

Mooi vervolg van Lianne La Havas. Het album is gevarieerder en ik mis soms wel de authentieke zangeres die wat verloren lijkt te gaan in de productie. Maar dan popt er weer een nummer op waarin ze haar hart bloot geeft. Ze gaat in zee met producer Stephen McGregor, maar het zijn de nummers waar Matt Hales aan meewerkte die het mooiste uit de verf komen. Een wisselend album dus, maar de variatie laat wel horen dat La Havas veel genres aan kan.