Hot Tuna - Hot Tuna (1970)

Briljant live-debuut van deze akoestische bluesgroep, bestaande uit bassist Jack Casady en gitarist/zanger Jorma Kaukonen (allebei van Jefferson Airplane). Schandalig ondergewaardeerd hier (zoals zo veel andere platen...)

Ik vind dit ook een prima album, een fijn laidback zondagochtend-plaatje. Zoals zoveel bluesplaten lijdt deze wel een beetje aan het euvel dat veel tracks nogal op elkaar lijken, maar het uitstekende samenspel tussen akoestische fingerstyle gitaar en elektrische bas zorgt ervoor dat het toch ook nergens echt verveelt.

Inderdaad een leuk plaatje, maar na een tijdje begint mijn aandacht af en toe te verslappen. Het heeft natuurlijk ook niet de authenticiteit van bijvoorbeeld Mississippi John Hurt. Toch is het al met al een goede poging tot ''zwarte blues''

Inderdaad raar dat deze plaat zo ondergewaardeerd wordt. Ik vind dit veel beter dan bv John Mayall, dit is wel wat meer getint op de Amerikaanse blues wat op zich natuurlijk logisch is met Amerikaanse muzikanten,
Heb de laatste tijd de blues wat meer ontdekt, had wel het een en ander.
Ik had het een paar jaar geleden meteen weer verkocht maar deze blijft thuis.
Die gasten spelen ook zo makkelijk, bijna losjes, lekker laidback, ik hou persoonlijk niet van bluesrock,
Nooit verwacht dat ik dit zo fijn zou vinden.

Tof project van Kaukonen en Casady, waarmee ze destijds ook als voorprogramma fungeerden voor Jefferson Airplane (waar zij ook beiden deel van uitmaakten). Zij begonnen Hot Tuna vooral als uitlaatklep, om eens wat anders te doen, en hun liefde voor de blues vormde daarvoor de basis. Dit debuutalbum is in feite een live-plaat, en hoewel de gezapigheid regelmatig zijn intrede doet (je zou het ook, zoals hierboven, laidback kunnen noemen) hoor je de liefde voor de blues wel terug in de uitvoeringen (voor het merendeel traditionals en oude songs van kerels als Jelly Roll Morton en Rev. Gary Davis - enkel de laatste twee songs zijn van Kaukonen zelf).

3,5 sterren