Wilderun - Olden Tales & Deathly Trails (2012)

De laatste twee geweldige albums van deze band ken ik van haver tot gort en inmiddels zijn de vinylexemplaren van het debuut en tweede album ook aan mijn collectie toegevoegd. Net op tijd om te luisteren in aanloop naar het concert aankomende zondag. Dan staat deze band in het voorprogramma van Soilwork en Kataklysm in Enschede.

De muziek op het debuut is zeker nog niet zo verfijnd als op Veil Of Imagination en Epigone, maar klinkt minstens zo ambitieus. De combinatie van folk, polka, prog en deathmetal klinkt nog wat fragmentarisch en de verschillende elementen zijn nog niet zo nauw verweven met elkaar maar dit debuut laat al wel horen dat het met de creatieve ideeën wel snor zit. Soms klinkt het allemaal wat melig, maar dubbel zo vaak komen er erg indrukwekkende passages voorbij. Voor nu een dikke 3,5*

Het mooie aan deze duo-marathon is dat er zowel sprake is van iemand die aardig thuis is in de discografie van de band als van iemand die de muzikale paden van Wilderun voor het eerst bewandeld. Zo kan een zo genuanceerd als mogelijk beeld worden gecreëerd van de muzikale beleving van het oeuvre van deze jonge, uit Boston afkomstige band. Ik zal dan ook meermaals proberen dit debuut in te bedden in de bredere discografie van de band en hoop zo ook de juiste verwachtingen te scheppen voor de albums die komen.

Wanneer ik denk aan Wilderun of zin heb om naar de band te luisteren, dan grijp ik eigenlijk altijd terug op de twee meest recente albums. Voor mij zijn die twee albums het meest representatief voor de artistieke en creatieve visie die de band nastreeft. De eerste twee albums - en zeker dit debuut - zijn in mijn herinnering toch behoorlijk weggezakt. Daarom is deze marathon ook een goede casus belli om mijn oordeel over die beide albums eens te herzien en van opfrissing te voorzien.

Wat me meteen opvalt aan dit debuut is dat Wilderun eigenlijk al ontzettend volwassen klinkt als collectief. De eerste kinderziekten die vaak inherent zijn aan een debuut hoor ik hier absoluut niet in terug (uitzonderingen daargelaten, daar kom ik straks op terug). Sterker nog, de composities op Olden Tales & Deathly Trails getuigen van een enorme vernuftigheid, veelzijdigheid en complexiteit, die hun geheimen pas na meerdere luisterbeurten prijsgeven.

Ik blijf me erover verwonderen hoezeer deze band meteen vanaf het begin zichzelf een geluid heeft weten aan te meten dat zo karakteristiek en herkenbaar. Het 'typische' Wilderun-geluid is hier namelijk al prominent aanwezig: een combinatie die primair bestaat uit symfonisch-orkestrale elementen en death-metal, doorspekt met allerhande folkinvloeden en aangekleed in grandioze, epische en progressieve songstructuren. De ogenschijnlijk moeiteloz inéénvloeing van metal en folk-symfonie is op Olden Tales & Deathly Trails al van een torenhoog niveau, maar wordt op de volgende albums nog verfijnder en smaakvoller uitgevoerd. Het meest opvallende van deze plaat is in mijn optiek dan ook het gegeven hoezeer Wilderun hier al als Wilderun klinkt in termen van stijl van componeren en schrijven van melodieën.

De band klinkt dus ontzettend volwassen op zijn debuut en beschikt over de gave om overtuigende en complexe composities neer te zetten die - althans in mijn beleving - nergens geforceerd aanvoelen of gaan vervelen. Maar ik beschouw Olden Tales & Deathly Trails als een soort nul-meting, ook omdat ik weet wat er nog gaat komen. En dan moet ik concluderen dat sommige muzikale overgangen binnen de nummers íets te geknutseld en gemaakt aanvoelen. Het natuurlijk laten ontwikkelen van composities, zonder daarbij overigens maar een moment de kern van de song uit het oog te verliezen, komt pas echt volledig tot wasdom op Veil of Imagination en Epigone. Dat neemt niet weg dat de composities ontegenzeggelijk van een erg hoog niveau zijn. Bovenstaande is daarom meer een 'aandachtspunt voor verdere verfijning' dan een kritiekpunt.

Olden Tales & Deathly Trails is echter niet alleen maar rozengeur en maneschijn. Twee kritiekpunten mogen niet onbenoemd worden gelaten: het piraten-element en de daarmee samenhande tekstuele oppervlakkigheid. Reflecterende op de rest van de discografie die nog komen gaat, ben ik erg blij met het feit dat deze beide kritiekpunten alleen van toepassing zijn op dit album. Aan de 'piratenvibe' ben zo langzamerhand aardig gewend geraakt na talloze luisterbeurten, maar het is simpelweg niet mijn ding. Op die momenten is het mij een tikkeltje te flauw en te jolig. Gelukkig weet de band daar wel briljante composities en melodieën tegenover te zetten, wat maakt dat ik toch mee wordt genomen in de overkoepelende thematiek.

De jolige en flauwe tekstuele inhoud van de plaat hangt hiermee samen, omdat die logischerwijs is toegespitst op het piratenthema. Die teksten zijn wat mij betreft erg oppervlakkig en bieden weinig diepzinnige / inhoudelijke reflectie. Hier maakt de band gelukkig echt enorme sprongen in: ik kijk ontzettend uit naar de dichterlijke, poëtische en diepzinnige lyrics van Veil of Imagination bijvoorbeeld. Mocht het op instrumentaal / compositioneel terrein onduidelijk zijn dat we hier te maken hebben met een debuut, dan is dat tekstueel gezien wel duidelijk te merken.

Het debuut van Wilderun had ik op 3,5* staan, maar er staat genoeg bruikbaars op deze plaat waardoor ik hier met gemak 4,0* aan kwijt kan. Wilderun levert hier een ijzersterk debuutalbum af waarbij alle ingrediënten voor de toekomstige succesformule al volop aanwezig zijn. Het is opvallend dat dit een band is die kennelijk geen moment heeft hoeven zoeken naar een definitieve eigen sound die karakteristiek en representatief is voor hetgeen zij aristiek en creatief willen bewerkstelligen. Dat is denk ik de belangrijkste les die uit Olden Tales & Deathly Trails kan worden getrokken. Vooruitblikkend op de rest van de discografie - ik heb dat al meermaals laten doorschemeren - wordt het mijns inziens alleen nog maar beter.

In relatie tot de rest van de discografie denk ik dat de ultieme kracht van Olden Tales & Deathly Trails de relatieve simpelheid is ten opzichte van de rest van de platen. Op de andere werken wordt het allemaal nóg gelaagder, complexer, verfijnder en expressiever dan dat het op dit debuut al is. Naar mijn mening is dat in een notendop ook de reden waarom de toekomstige platen beter zijn, maar er schuilt mijns inziens ook iets aantrekkelijks in deze wat gestroomlijndere, puntigere versie van Wilderun (hetgeen vanzelfsprekend allemaal is!). Olden Tales & Deathly Trails is wat mij betreft in ieder geval een ontzettend gave plaat die ik in de toekomst absoluut met veel plezier nog eens ga draaien.

Tussenstand:
1. Olden Tales & Deathly Trails (4,0*)