Marlon Williams - Marlon Williams (2015)

Wat een ongewaarschijnlijk talent is dit zeg. Zeer bijzondere country/soul/folk, de gelijkenissen vertoont met Mickey Newbury, Townes van Zandt en zelfs Elvis. Hij wordt ondersteund door Aldous Harding op sommige tracks ook al zo'n geweldig talent.
De single Dark Child doet mij erg aan Nick Cave denken, het daarop volgende nummer is weer een soort Elvis-pastiche.
Heel bijzonder dat dit korte album zoveel facetten van het talent van deze man laat zien zonder dat het een rommeltje wordt.
Zal mij zeer verrassen als dit geen grote meneer wordt.

Marlon Williams maakte vroeger noir country met Delaney Davidson. Pasgeleden ontdekt en ook niet te versmaden. Stem lijkt bij vlagen trouwens erg op die van Taylor Kirk (Timber Timbre).

Op mijn blog is een recensie over het album te lezen : Music that needs attention: Marlon Williams - Marlon Williams - musicthatneedsattention.blogspot.nl

Prachtig album en recensie bedankt

Bedank Rein van den Berg maar, Maarten, het is zijn recensie.

Haha laat in het zo zeggen Theo, bedankt voor de link naar de recentie.

Zo, nu ook in Europe available. Dit ga ik eens op mijn gemak beluisteren. Ik heb het gevoel dat ik dit erg mooi ga vinden. Dark Child bevalt me uitermate goed!

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Marlon Williams - Marlon Williams - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Nieuw Zeeland levert de afgelopen jaren met enige regelmaat zeer interessante jonge singer-songwriters op.

Zo haalde Nadia Reid vorig jaar mijn jaarlijstje met het fraaie Listen To Formation, Look For The Signs en was het een jaar eerder Aldous Harding die me wist te verrassen met haar nog wat indrukwekkendere titelloze debuut.

Aldous Harding is te horen op het eveneens titelloze debuut van de uit het Nieuw-Zeelandse Lyttelton afkomstige, maar tegenwoordig vanuit Christchurch opererende Marlon Williams.

Deze Marlon Williams nam zijn debuut al in 2014 op, maar nu mogen we dan eindelijk ook in Nederland genieten van deze toch wel bijzondere plaat.

Het debuut van Marlon Williams is een plaat die zich niet heel makkelijk in een hokje laat stoppen en flink wat muziekgeschiedenis met zich mee sleept. Een aantal tracks op de plaat neemt je mee terug naar de rock ’n roll van Elvis, maar Marlon Williams citeert op zijn debuut ook uit het oeuvre van onder andere The Beach Boys, The Byrds, Townes van Zandt, Jeff Buckley, Nick Drake, Roy Orbison en Nick Cave, om maar eens wat namen te noemen, en smeedt op bijzondere wijze rock ’n roll, folk en country aan elkaar.

Als ik zoveel en zulke uiteenlopende namen nodig heb om de muziek van een jonge singer-songwriter te omschrijven is meestal sprake van een uniek eigen geluid en dat is ook bij Marlon Williams het geval. De songs van de jonge Nieuw-Zeelander laten volop invloeden uit een heel ver verleden horen, maar zijn in de meeste gevallen tijdloos of eigentijds.

Marlon Williams is op zijn best als hij kiest voor een wat donkerder of melancholisch geluid met emotievolle vocalen en dat doet hij gelukkig vaak. Het geeft zijn songs een bijzondere lading en de nodige impact. Het zijn ook nog eens beeldende songs, die het uitstekend zouden doen als soundtrack bij een duistere serie als True Detective.

Het debuut van Marlon Williams bevat een aantal eigen songs, maar minstens even knap zijn de vertolkingen van songs van anderen, met de versie van Silent Passage van Bob Carpenter als onbetwist hoogtepunt.

In het begin is het even wennen aan de veelheid aan invloeden, maar al snel openbaart zich de grote schoonheid van deze bijzondere plaat. Erwin Zijleman

Dank voor de tip erwinz.
Ik kwam een bio tegen op zijn site. Interessante gast met rijk scala aan invloeden: maori, klassiek, rock, country en.... talent en ambitie.
Marlon Williams – Bio - marlonwilliams.co.nz

Erg mooi album, springt nog wel wat tussen stijlen, ik begin met **** met kans op groei.
Prachtige stem, de hoes doet mij wel aan aan de hoes van The Feelis -The Good Earth denken.

Voor ABC's Radio National's The Music Show speelde MW in augustus vorig jaar een live set. De moeite van het kijken / luisteren meer dan waard.

Ik begin met een 3,5. Voor een 4 weet hij mij net te weinig te boeien, terwijl ik de variatie juist een pluspunt vind.

Ik wil hem wel graag zien op Motel Mozaique binnenkort. Heb het idee dat dit live prachtig moet zijn, zonder dat ik bovenstaande link van VV heb geprobeerd.

wel mooi ja dit afgezien van de eerste 2 tracks die ik gelijk oversla. gaat een beetje ver om dit te vergelijken met Newbury maar ik twijfel of dit nou oprecht is of een goed afgekeken truukje. Valt mij op dat er wel heel erg gekopieerd wordt uit de muziekgeschiedenis de laatste tijd. En pakje even een iets andere richting dan gemiddeld en je bent interessant. Maar meerdere luisterbeurten geven voor mij altijd de doorslag

zag dat hij op komende motel mozaique staat

Marlon Williams is afkomstig uit Lyttelton een stadje aan een baai vlakbij Christchurch op het zuidelijke eiland van Nieuw Zeeland. Hij werd geïnspireerd door de albums die zijn vader dikwijls meebracht. Vooral de albums van Gram Parsons maakten enorme indruk. Verder zat hij in zijn jeugd elke zondag in de kerk, niet omdat hij nou zo gelovig was, maar daar hielden de gelovigen zich erg veel bezig met het maken van muziek en dat vond Marlon niet verkeerd. Een stukje ouder en wijzer geworden wilde Williams wel eens verder kijken om zijn muzikale horizon te verbreden. Hij kreeg een extra zetje toen zijn hele omgeving wereldnieuws werd bij een verwoestende aardbeving. Hij kwam in Melbourne terecht, waarvan hij had gehoord dat het daar te doen was voor jonge artiesten. Maar uiteindelijk kon hij niet zonder zijn vaderland en keerde hij terug.

Met dit album wil Williams direct veelzijdigheid aantonen. Dat doet hij door vele stijlen te gebruiken en zijn liefde voor bepaalde artiesten niet onder stoelen of banken te schuiven. Vooral Jeff Buckley wordt nogal veel geeerd op dit album. When I Was Young Girl is daar nog het beste voorbeeld van. Maar ook Chris Isaak, Mickey Newbury en Nick Drake komen in me op. Het album bevat 9 songs die samen een dik half uur duren. De eerste 2 nummers stellen helaas niets voor en dan zijn de resterende 28 minuten wel wat te weinig voor een hoge beoordeling. Maar dan volgen er met nummers 3 tot en met 5 toch een paar wonderschone songs, waarvan I'm lost without you en Lonely side of her mijn favorieten zijn. I'm Lost Without You had zo van Newbury kunnen zijn. De nummers 6 en 7 vallen dan toch weer wat tegen, vooral door de enorme Jeff Buckley connectie op When I Was A Young Girl. En met Jeff Buckley heb ik minder dan niks. Het afsluitende nummer Everyone's got something to say is wel weer heel vrij.

Aan het eind moet ik concluderen dat het een zeer wisselvallig album is, maar het prachtige middengedeelte bewijst dat deze pas 24 jarige singer/songwriter een heel eind kan komen. Als hij op het volgende album wat constanter wordt en zich iets minder laat leiden door zijn vroegere helden en meer een eigen stijl kiest, dan komt het helemaal goed.

Poeh, mooie plaat hoor, deze mix van verschillende stijlen en manier van vertolken. Light rockend a la Neil Young in 'After All'; croonend en zwierend in het Scott Walker achtige en prachtige 'I'm Lost Without You'; authentieke singer-songwriter ('Lonely Side Of Her') of prachtige Americana-samenzang (Parsons & Harris, iemand?) in het wonderschone 'Silent Passage' of het met Jeff Buckley-referenties omgeven 'When I Was A Young Girl'. Bovenop de mooie melodieën en arrangementen, komt die prachtige stem, die mij regelmatig kippenvel bezorgt. Mooi, mooi, mooi. De 4,5**** lonkt.

Helemaal mee eens, die associatie had ik ook meteen toen ik het nummer voor de eerste keer hoorde. Wel jammer dat je de eerste twee nummers niks voor vind stellen, ik kan juist wel genieten van de energie in het openingsnummer.

Dit is er weer eentje: een authentieke songwriter die oprecht en vol overgave zijn eigen ding doet. Mooi hoe folk, country, soul en zelfs een beetje gospel samenkomen. Nog niet alle nummers zijn even sterk, maar dit is er zeker eentje om te blijven volgen. 'Silent Passage' en 'Everyone's Got Something to Say' zijn om in te lijsten, wat een hartstocht!

Door alle referenties in de recensies (b.v. naar Jeff Buckley) nieuwsgierig geworden naar deze plaat. Heb hem inmiddels gedraaid en dit is inderdaad een opmerkelijke werkje. Door het country geluid, de soms wat dramatische toonzetting en de snik in de stem, moest ik in ieder geval denken aan Chris Isaak (en dat is bedoeld als een compliment).

halfje erbij vanwege weergaloos optreden gister in Rotown. man wat een stem! Maar gedoseerd en elke keer een daverend applaus tijdens een nummer als hij even zijn register goed open trekt. afsluiter Portet of a man van screamin' jay hawkins was de kers op de taart!

Zeker een goed optreden gisteren in Rotown. Helaas alleen de laatste 25 minuten gezien en vooral buiten in de rij gestaan. Mijn waardering voor hem als artiest is zeker gestegen en wil hem dan ook weer zien als hij nog eens in de buurt is.

Het album zal ik nog een paar keer moeten beluisteren voor eventuele herwaardering.

Edit: zie nu net een oud bericht van mij, maar dat heb ik goed aangevoeld:

Wellicht hadden ze er beter aan gedaan dit in de schouwburg te programmeren. Had er bijvoorbeeld ook niet aan moeten denken Damien Jurado in Rotown te moeten zien.

Nee, juist niet! Een donker hol als Rotown was perfect voor dit optreden. In zo'n grote schouwburg had dit nooit de impact gehad die het afgelopen zaterdag had.
Ook voor mij een halfje erbij, wat een optreden! Het beste dat ik in lange tijd zag.

De originaliteitsprijs gaat ie niet winnen, maar wat een mooie plaat. Nummers met prachtige melodieën en daar bovenop een geweldige stem.

Toch echt wel 4,5 **** waard. Wat een mooi album is dit!

Afgelopen weekend op itgwo. Wat een geweldige stem

Ik zag hem zaterdag op Tuckerville en was ook behoorlijk onder de indruk. Prima optreden, prima stem, sympathieke vent. Zijn nieuwe album komt in februari volgend jaar uit. Ik weet de precieze titel niet meer helemaal zeker, maar volgens mij wordt het iets van "Love is coming to get you".

Nieuwe single is fijn:

Marlon Williams - Vampire Again (Official Video) - YouTube

Prima debuutalbum van deze extreem muzikale man. Het haalt het niet bij zijn nieuwe album, die ik dit jaar helemaal grijs heb gedraaid, maar er staat toch een hoop moois op. En dat terwijl country mij over het algemeen niet zo goed ligt. De eerste 5 nummers zijn allemaal raak bij mij. Daarna wordt het helaas wat minder, de laatste 2 nummers vind ik zelfs storend. Wellicht groeit dit album nog, maar voor nu 3,5* (maar dichter tegen 4* dan 3* aan).