James Taylor - Before This World (2015)

Ouderwets goede Taylor, lijkt me. Teaser en Today Today Today

Nog geen stemmen.... Op de Steve Hoffman-forums ook al weinig animo (?) voor dit album. Een eerste luisterindruk: als James nog íets bezadigder wordt gaat het de kant op van een easy-listening album. Alles tikt en klinkt aangenaam weg door een puike begeleidingsband en zoete backing-vocalen, maar het wil maar niet knallen en zelfs niet echt ontroeren. Wegens het ''aangename'' 3 sterren eerst maar eens.....

“Before This World” zou heel goed wel eens het laatste levensteken van James kunnen zijn. Wederom een prettige plaat met Angels of Fenway en Far Afghanistan als –voorlopige- hoogtepunten. Bij elk nummer denk ik: “Hee, dit lijkt op Only a Dream In Rio, dit is het intro van Like Everyone She Knows en dat andere nummer is precies Runaway Boy…”
James kan als geen ander de keuken ingaan, alle kliekjes en het oude brood bij elkaar mikken en er dan toch weer met een goed te verteren gerecht uitkomen. Na vier keer draaien is mijn mening: een redelijke JT, geen opvallend goede songs, ook geen miskleunen, maar ik ben blij dat-ie er eindelijk is.

Ook binnengekregen, niets opmerkelijks maar gewoon aangename luistermuziek, de stem van James veranderd niet veel, de instrumentatie blijft ,zoals altijd, op een hoog niveau, dat samen bij elkaar opgeteld tilt het album net een tikkie boven de grijze middenmoot. Gewoon een plaat van een aimabel mens.

Far Afghanistan als hoogtepunt en Wild mountain thyme als overbodig extraatje(ik ken dit nummer van de live cd van Glenn Frey, alhoewel daar de naam Bert Jansch als componist bij staat en James vindt dat Francis McPeake die eer toekomt, het zij zo).Na enig zoekwerk heeft James gelijk, een oud folkliedje uit Noord Ierland, idd geschreven door FmP.

Maar eerlijk is eerlijk, als niet de naam James Taylor boven de plaat stond, had ik de cd niet gekocht.

Wat een oorverdovende stilte op Musicmeter. Dat kan geen goed teken zijn... Al ruim een maand voelt niemand zich geroepen iets over de nieuwe James Taylor cd te schrijven.

Begint te groeien, dit album en ik kan nu mijn stem bepalen. Zit toch meer in dan ik dacht.

Weinig laaiend enthousiasme bij dit album. Het is een vakman hoor, die James Taylor en zijn stem kan nog aardig meekomen, maar we hebben het allemaal al eens eerder gehoord, en dan beter. En dat was ook mijn eerste indruk bij kennismaking.

Recensenten geven magere amper-3-sterren beoordelingen, hun bedenkingen in overweging gevend. In contrast daarmee staat de waardering van een vaste groep liefhebbers. Al na de eerste week van verschijnen prijkte het album in de VS bovenaan de Billboard 200. Het eerste nummer-één succes voor Taylor. Even relativeren: daarvoor hoefde hij in de hele VS nog geen 100.000 platen te slijten, zo weinig albums worden er nog verkocht, maar toch: de liefhebbers weten hem nog te vinden, en hebben de dertien jaar kerst- en andere covers weten te doorstaan. Een trouwe schare, zou ik denken.

Wat maakt hem groot? Ik denk: zichzelf blijven, doen waar hij goed in is en nalaten wat hij niet kan. Stem geven aan het menselijke verhaal, het ware vrijheidslievende van 'Democratisch Amerika' Er is toch ook nog een andere kant van Amerika die wij hier minder vaak zien. De mensen die zich niet laten roeptoeteren houden van een zanger als James Taylor.

Jezelf blijven is natuurlijk niet genoeg. Taylor is muzikaal steeds actief gebleven, heeft een meer dan uitstekende band om zich heen en kan het zich veroorloven de beste sessie-muzikanten uit te nodigen. Zijn stem doet het nog en ook tekstschrijven gaat hem nog goed af. Wat je wel kunt zeggen, is dat er nauwelijks nog een nieuwe melodie te horen is op dit album. Het zijn variaties op eerdere thema's, goed uitgewerkt, maar verre van nieuw.

Als ik een album als That's Why I'm Here (1985) ernaast leg valt het op hoe weinig er in feite veranderd is in die 30 jaar. Ook toen al de retrospectieve sfeer van een door het leven wijzer en rijper geworden artiest die nog wat mee te delen heeft. De begripvolle ervaringsdeskundige. Daarin is hij geen spat veranderd. Misschien nog wat rijper en ook wel gelukkiger geworden, denk ik.

Mooi blokje vind ik de nummers 3,4 en 5: Angels of Fenway, Stretch of the Highway en Montana. Verder weinig mis met dit album, behalve dan dat je vergeefs wacht op een sprankje vernieuwing. Dat is er niet. Taylor blijft zijn handelsmerk uitdragen en is daarin oerconservatief. Zo kan hij nog wel even doorgaan. Tegelijk ben ik het met AdrieMeijer eens dat dit wel eens zijn laatste zou kunnen zijn. De tijd van lopende-band-werk is voorbij.

Ik sluit aan bij de mooie, positieve review van Thomas Erlewine op Allmusic:

Mooie review, Fedde! Het nadeel voor ''class acts'' als James Taylor is dat men altijd iets méér verwacht, terwijl er prima albums worden afgeleverd. En natuurlijk is Taylor al jarenlang in een soort 'retrospectieve' sfeer bezig.

Prachtig gezegd, Fedde. Wat ik het meest waardeer aan James is dat hij zo naturel blijft. Hij wordt ouder en ouder en doet daar niet moeilijk over.

uit Valentine's Day
In tegenstelling tot Paul McCartney of Mick Jagger heeft hij niet de eeuwige jeugd. En de fans groeien met hem mee, tijdens de puberjaren, tijdens het ouderschap, bij het afscheid van geliefden, James weet alles perfect voor mij te verwoorden.

Inderdaad, Taylor gaat met je mee, als een soort oudere broer, maar ook in zijn jonge jaren al een bedachtzame man die meer de diepte zocht dan het snelle leven. Daarin is hij door de jaren niet zo veel veranderd. Ja, toch: een gelukkiger mens geworden.

Sting schijnt mee te doen op track 8, maar hij staat wel erg achter in de mix.

Mooi album, voorlopig springt SnowTime er voor mij uit, in de afsluiter Wild Mountain Thyme klinkt het net alsof James af en toe net iets tekort komt.

In de linernotes schrijft Taylor dat hij vereerd is door de bijdrage van Sting, die tijdens zijn theatertournee tijd vrijmaakte even in de studio langs te komen. Eervol wellicht, maar inderdaad weinig bijdragend. Het is een signaal van wederzijdse erkenning, meer niet.

Ik heb een beetje een gemixt gevoel bij James Taylor.

Ik bezit de verzamelaars Greatest Hits (1976) en Greatest Hits 2 (2000) en steeds als ik die draai kan ik de man zeer waarderen. Toch kom ik er maar niet toe de rest van zijn euvre uit te spitten.

Misschien toch net iets te saai naar mijn smaak. Maar wel een absolute vakman.

Je vat het goed samen en ik herken er veel in. Ik ben ook ooit begonnen met die twee verzamelaars. En eerlijk gezegd bevatten die ook wel het beste wat je van de man kan vinden; ze zijn goed samengesteld.

In de loop der jaren heb ik er per saldo nog aardig wat albums van hem bij gekocht, met name omdat ik zijn stijl wel kan waarderen: het is muzikaal vakmanschap, met doorgaans de beste studiomuzikanten en een puike, heldere productie. En zijn stem vind ik ook ronduit aangenaam.
Dat maakt het tot zeer aangename luistermuziek, die ik dan ook met enige regelmaat opzet. Maar ook ik ontkom dan niet aan een bezadigd gevoel: niet kleurloos, maar wel ietwat risicoloos en vooral ook: veel van hetzelfde.

Volgens mij heeft het alleen maar zin om je verder in JT te verdiepen als zijn laidback stijl en zijn zangstem je echt heel erg aanspreekt. Dan ga je de individuele pareltjes op de verschillende albums ook waarderen. Vind je het allemaal 'wel aardig', dan zou ik het bij die twee verzamelaars laten.

Ik heb deze nog niet gehoord overigens. Was dat eerlijk gezegd ook niet direct van plan, maar wie weet...

.

In dat geval laat ik het bij de verzamelaars. Bedankt voor je reactie.

James Taylor wordt ook wel 1 van de peetvaders van het singer/songwriter genre genoemd. misschien een boude uitspraak, maar hij stond begin 70's samen met artiesten als o.a. Bob Dylan, Joni Mitchell en Paul Simon aan de bakermat van dit genre. zijn album "Sweet Baby James" (1970) staat bekend als een klassieker.

45 jaar later verschijnt "Before This World" 13 jaar na het sterke "October Road" met voor het eerst weer nieuw materiaal ofwel 9 eigen nieuwe nummers plus een fraaie cover van het bekende, melancholische Schots/Ierse folkliedje "Wild Mountain Thyme" dat oneindig vaak gecoverd is, o.a. als "Purple Heather" op het Van Morrison album "Hard Nose the Highway".

de man met de fluwelen zangstem hoeft van mij niet te vernieuwen en dat doet hij ook niet op dit album met merendeels prachtige melodieuze luisterliedjes als "Today Today Today", de piano ballad "You and I Again" met Yo-Yo Ma op cello, dat hij schreef voor zijn vrouw Kim met simpele, alles zeggende regels als "And so although I know we're only small, In the time we have here, This time we have it all, You and I again".

de individuele pareltjes waar men hierboven over schreef zijn verder "Angels of Fenway", de prachtige tekst en melodie van het weemoedige "Before This World" waarop hij de zang met Sting deelt en met name het 2e deel het folky "Jolly Springtime" met fraaie, meerstemmige zang en het geëngageerde "Far Afghanistan" over het lot van Amerikaanse soldaten met o.a. de tekstregels "And after 9/11 here comes your Uncle Sam, another painful lesson in the far Afghanistan".

zoals wel vaker bij James Taylor staan er ook "mindere" nummers, zoals "Watchin' Over Me" en "Snowtime" op dit album, maar over de hele linie is BTW een fijn luisteralbum. wellicht saai en risicoloos voor sommigen, maar groot respect voor de kwaliteit van dit album van de destijds 67-jarige James Taylor. benieuwd of gaucho dit album inmiddels heeft beluisterd.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich de van hem vertrouwde grootheden Steve Gadd (drums), Jimmy Johnson (bass), Michael Landau (electric & nylon string guitars), Larry Goldings (diverse toetsen), Luis Conte (percussion) en Andrea Zonn (fiddle). zijn vrouw Caroline "Kim" Taylor en hun zoon Henry zingen mee op "Angels of Fenway" en "Wild Mountain Thyme".

tenslotte als ik zie hoe makkelijk hier op MuMe met 4 en 4,5 sterren wordt rond gestrooid voor allerlei albums van debuterende singer/songwriters of hun 2e of derde album, kan ik dit album moeilijk anders dan met 4 sterren waarderen. sommigen zullen dat oude l.llenpraat vinden. het zij zo.

Album werd geproduceerd door Dave O'Donnell