Tyler, the Creator - Cherry Bomb (2015)

Apart en zeker niet wat ik had verwacht, maar toch super vet!

Zeer teleurstellend na de eerste luisterbeurt.

Op de vreselijk mislukte titeltrack na een geweldige plaat. Tyler zijn rap is gemaakt voor de Pharrellesque deuntjes. Dit komt ontzettend relaxt over, daarom snap ik het valse en veel te harde Cherry Bomb zelf ook niet. Ach ja, van de overige nummers geniet ik wel dus dat is mij meer waard.

Gastartiesten komen ook hard.

Moet even wennen. Smuckers mag wat mij betreft genomineerd worden voor nummer van het jaar though. Heerlijke beat, en ouderwets goede Yeezy a la Graduation en zelfs Lil Wayne komt hard

Wat een fantastische plaat zeg! Ik weet niet of ik dit beter vind dan Wolf, maar het is anders en hard. Smuckers, Find Your Wings, The Brown Stains, Fucking Young, Pilot, Run, Blow my load, alles is gewoon super. Het slechte gemix doet iets goeds met de plaat, en dat kan ik niet goed beschrijven...

in de download!

Dat slechte afmixen kan juist echt niet en is ook nog een flinke smet op deze plaat. De sound past zo goed bij Tyler, maar hij verpest het zo met Pilot, Cherry Bomb en het slechte afmixen. Daardoor is dit toch een van zijn slechtste projecten.

Klopt.

Ben ik het ook wel mee eens ja. Staan wat mooie momenten op maar net als met andere Tyler projecten gaat het meeste weer de prullenbak in.

Ik snap niet waarom iedereen in Hip Hop plots met vreemde projecten afkomt? Iedereen probeert heel origineel te zijn maar het werkt gewoon niet bij iedereen

Kan helaas ook niet volledig van dit album genieten, maar Smuckers, The Brown Stains, Buffalo en Deathcamp zijn wel geweldige nummers zeg!

zijn alle tracks niet in hoofdletters?

Klopt.

Het eerste smetje op een tot nu toe geweldig jaar voor hiphop. Ik had nog hoop voor Tyler na Wolf wat ik best een vermakelijk album vond, maar dit heeft me echt teleurgesteld. Ik heb altijd begrip en respect voor de meningen van andere mensen, maar wie dit een topplaat vind kan ik niet begrijpen.... de volgende misser uit het OF kamp na het teleurstellende tweede album van Earl.

Ik snap het ook niet helemaal. Er staan echt genoeg mooie momenten op dit album, zoals het rustige deel van Pilot, Kali Uchis op Perfect, Smuckers en de outro van Blowmyload. Maar het is zo extreem slecht afgemixt, en de goede momenten vallen zo in het niet bij de grote hoeveelheid mislukkingen. Ik vond Tyler nooit een spectaculaire artiest, maar af en toe maakte hij toch extreem catchy nummers. Maar wie heeft ooit tegen hem gezegd: "Zo, Tyler, dat Cherry Bomb is wel een lekker nummertje hoor."

Dit album zorgt bij mij voor heel veel vragen. Waar zijn de Odd Future features gebleven? Is het verhaallijn zo de prullenbak ingegooid? Wie heeft die afschuwelijke cover gemaakt? Ook al had ik weinig verwachtingen hiervan, ben ik nog teleurgesteld.

De cover is echt lelijk.

Ga dit niet luisteren.

Tegenover een paar geweldige nummers als Death Camp, Find Your Wings, Fucking Young/Perfect en Smuckers staan een paar ongelooflijke missers. De rustigere weg die hij hier af en toe inslaat vind ik stukken beter dan de gewelddadige, slecht afgemixte nummers. Cherry Bomb zou tijdens een concert misschien nog leuk zijn, maar dit kan niet op een album...

Ik vermoed dat hij precies om al deze reacties, alles op deze manier heeft gedaan. Vooral als je de alternatieve covers ziet.

Ik vind het ergens wel leuk en gewaagd. Goed... (nog) niet.

Laat EarlWolf nu maar eens komen.

Ik snap niet dat mensen over die cover vallen. OFWGKTA heeft altijd vreemde covers gehad.

Ik weet niet of je nu specifiek op mij doelde maar ik vind juist de hoes wederom geweldig

Nee hoor, maar lees veel negatieve comments erover.

Ik vind eigenlijk ook alle alternatieve covers een stuk toffer.

Tyler en slecht afgemixt? Ik sta te popelen.

Ik vind het eigenlijk allemaal zo slecht nog niet... gaat zowizo voor sfeer zorgen op zomerfestivals, stel je die moshpit voor op cherry bomb

Ik vind cherry bomb juist een enorm vet nummer, wat een beat, die bulderende synth! Dat de raps amper te verstaan zijn is geen probleem, het past prima bij het nummer. Ik voel me in ieder geval geneigd meteen de rest van het album te gaan luisteren

Altijd een interessant figuur gevonden die typerende teen emo angst op een creatieve manier verwerkt in zijn muziek. Beetje hiphop's Kurt Cobain (kijk maar naar de trouwe fanbase), maar dan een stuk minder consistent en met wat scherpere kantjes. Naast uitstekende tracks bevatten al zijn voorgaande platen namelijk ook een aantal vervelend infantiele momenten (die hele OFWGKTA crew kan mij op Earl na ook niet bekoren). Zelfde geldt voor zijn media optredens; ik begrijp natuurlijk heel goed dat hij hiermee de media bespeelt en een soort personage opvoert, maar dat maakt dat personage niet minder vervelend. Kurt kwam dikwijls ietwat melodramatisch over en leek weleens tegenstrijdig te willen zijn om maar tegenstrijdig te kunnen zijn, maar Tyler komt vaak over als het type persoon dat denkt rebels te zijn door een prullenbak om te schoppen, rare koppen voor een camera te trekken en dagelijks een sixpack Red Bull achterover te slaan.

Na de wat serieuzere toon en wat betere instrumentatie op Wolf ten opzichte van de eerste twee platen uit die trilogie, hoopte ik op een begin van een wat meer volwassen periode en dat hij het kinderlijke een beetje achter zich zou laten, zoals Earl Sweatshirt en Frank Ocean eerder deden. Talent heeft hij zeker, en ergens denk ik ook dat er mogelijk een meesterwerkje in het verschiet ligt mits hij zich meer concentreert op het maken van tracks als Yonkers ten opzichte van tracks als Bitch Suck Dick, die gericht lijken te zijn op de YOLO generatie.

Met deze plaat lijkt hij een groot risico te nemen door een andere richting op te gaan en tevens zelf voor de productie te zorgen. Het resultaat is helaas, om het maar zacht uit te drukken, niet best. Cherry Bomb is een cocktail van Death Grips (vooral Jenny Death), N*E*R*D en soul, maar helaas ontbreken van deze inspiratiebronnen vrijwel alle sterktepunten. De instrumentatie is soms aardig met wat goede concepten hier en daar, maar is over het algemeen zwakker dan ooit en belachelijk slecht afgemixt. De vocalen staan véél te zacht en zijn vaak verscholen achter een afgrijselijke digitale noise-muur, vaak tot het punt dat zelfs wanneer je er met jouw volledige aandacht naar luistert het amper te verstaan is. Er is niets mis met noise gebruiken in een mix, en vaker dan niet voegt het ook wat toe aan muziek, maar de muziek verwringen tot het punt dat er amper een beat of een vorm van muzikaliteit meer in terug valt te herkennen is natuurlijk niet de bedoeling. Met name de titeltrack is hier een schoolvoorbeeld van. De noise is ook nergens echt hard (komt amper in de buurt van Death Grips bijvoorbeeld), maar is vooral veel te aanwezig. De soul-tracks tussendoor zijn gelukkig een stuk beter te pruimen, al matchen deze twee stijlen totaal niet met elkaar waardoor het soms lijkt alsof je per ongeluk een andere plaat hebt opgezet. Het komt dus over alsof Tyler zowel geen industrial hiphopplaat als een soulvolle hiphop durfde te maken. Maak dan gewoon een plaat met soulelementen en/of een plaat met noise-elementen, in plaats van deze twee wild verschillende stijlen zo krampachtig met elkaar te combineren.

Tekstueel is het meestal ook niet al te best, en ook de tiener rebellie is meer dan ooit aanwezig. Zo wijdt hij op de opener bijna een heel vers toe aan hoe vervelend hij het vindt dat hij in sommige situaties geen pet mag dragen, en moet hij ons constant eraan herinneren hoe non-conformistisch hij wel niet is. Natuurlijk doet hij dit wederom expres om de draak met ons te steken, maar dat maakt zijn shtick alleen maar kinderlijk en flauw. Na vier releases heb ik dat wel gezien en is het inmiddels overduidelijk dat hij wél serieus wilt worden genomen als artiest, maar daar eigenlijk te bang en onzeker voor is en daar op deze manier voor probeert de compenseren. Hij werkt zichzelf er alleen maar mee tegen, en dat is erg zonde.

Na dit album moet ik grootse verhalen horen om Tyler nog een kans te geven. Als dit zijn nieuwe stijl is in plaats van een experimentje, en hij wilt zelf zijn muziek blijven produceren, moet hij nog heel goed gaan luisteren naar artiesten als dälek, Death Grips, clipping en Kanye West om te horen hoe je wel industriële noise mixt met hiphop. Tof dat hij eens iets anders probeert (al is het gewoon de trend volgen), maar hij kan er in het vervolg beter écht voor gaan of het bij zijn leest moeten houden.

Interessant betoog dat me enkel nog benieuwder maakt naar de plaat. Een meningsverschil zullen we sowieso hebben, maar in ieder geval: Kanye West hoort niet in het rijtje thuis van artiesten die wel industriële noise kunnen mixen met hiphop. Kanye deed zelf verwoede pogingen om het mee te sleuren in zijn muziek, maar het voelde veel te geforceerd en te braafjes aan.

Dat vind ik ook hoor (1,5*), maar als Kanye iets kan is het een goed geproduceerde en afgewerkte plaat afleveren. Yeezus is zwak doordat het stilistisch een enorme mismatch is met de artiest in kwestie, maar luistert desondanks als geheel een stuk beter weg. Dit album is daarentegen een aardig concept wat best goed bij Tyler past, maar wat enorm zwak is uitgewerkt en als los zand in elkaar zit. Vandaar dat ik ook niet zeg dat hij vooral niet in deze richting verder zou moeten gaan (wat voor Kanye absoluut wel geld), maar dat hij vooral wat professioneler en met meer overgave te werk zou moeten gaan.

Als je Yeezus trouwens geforceerd en braafjes vind, kan ik het mij moeilijk voorstellen dat je dit spannend of opzwepend vind. Dit is minstens zo voorzichtig en pretentieus naar mijn mening.

Wat een herrie zeg, had hem na track #4 alweer afgezet..... Terwijl ik toch enorm dol op Wolf ben, jammer.