Peter Frampton - Now (2003)

Lekker rockende plaat van deze ex-tieneridool.
Lekker volwassen en lekker fris.

Frampton's stem is een beetje ge-evolueerd richting Collins/Gabriel.

Ik ken van deze plaat alleen zijn Beatles cover.

Het is sowieso al behoorlijk cliché om dat nummer te coveren, maar wat is het nut er van als je het arrangement rechtstreeks overneemt? Het intro is ook volledig overbodig.

Frampton's stem is ook een stuk minder dan die van George op het origineel.

De rest is eigen werk zag ik, al zijn de beoordelingen her en der op het net niet meteen heel uitnodigend.

Ik vind dat iedereen nogal laatdunkend doet over deze meesterlijke gitarist. Goed, je vind While My Guitar... niet geslaagd, maar je zou de rest van de plaat eens moeten luisteren.

Hij rockt en ronkt. Frampton is één van de beste zangers die ik ken, die al 30 jaar lang een goede stem heeft. En zijn gitaarspel is ook ondergewaardeerd. Hij is echt heel erg goed.

Al zijn de zoete liedjes wel erg zoet (Love Stands Alone, Not Forgotten)...

De instrumentaal Greens laat ook maar even horen wat een waanzinnig goed gitarist Peter Frampton is. Een soort fusion/blues met een jankende leadgitaar. Erg mooi.

Op een gegeven moment kreeg Peter Frampton kennelijk in de gaten dat hij niet langer een tieneridool was, de man van Frampton comes Alive. De pruik ging af en Peter verscheen met een kale kop op het toneel. Eerlijk gezegd vind ik zijn muziek sindsdien beter. Het duurde negen jaar na Peter Frampton (1994) voordat er weer een studio album verscheen. Now is een prima cd, zonder veel poespas. De band bestaande uit Bob Mayo (overleed 2004) keyboard, John Regan bas en Chad Cromwell drums is goed op dreef. De cover When my guitar gently weeps had voor mij niet had gehoeven. Het origineel valt niet te overtreffen, wellicht bedoeld als hommage aan de in 2001 overleden George Harrison.