Giorgio Moroder - Deja-Vu (2015)

Heerlijke album om te luisteren op zo'n zomerse dag als vandaag

Nou het is inderdaad een heel zomers album, niet vernieuwend ofzo maar wel lekker

Right Here, Right Now met Kylie is mijn favoriet en dan zijn twee eigen tracks 74 is the new 24 en La Disco en I Do This for You (met Marlene ??) charmeert ook.

Inderdaad niet vernieuwend en hier en daar heel herkenbaar van zijn werk in de 70s en vroege 80s.

74 Is the New 24 vorige maand al opgepikt. Klinkt nog steeds lekker. Ben toch benieuwd naar de rest.

Oh dat klinkt lekker zeg! Vigil zei het al; erg vernieuwend kunnen we het niet noemen (gedateerd wél hier en daar), maar dit is een prima zomerplaat.

Hoe vernieuwend verwacht je dat een 74-jarige nog is?

Dit album verdient het om gehoord te worden. Giorgio Moroder zit 50 jaar in het vak in 2015 en de man bezit een zeer indrukwekkende CV. Volgens Discogs heeft hij meer dan 3000 credits op zijn naam, is betrokken bij bijna 800 albums en heeft aan meer dan 2000 nummers meegeschreven of arrangement verzorgt. Vooral bekend van Donna Summer maar werkte ooit ook samen met Sparks, Blondie, David Bowie, Japan, Cher, Roger Daltrey, Nina Hagen, Elton John, Janet Jackson, Janis Ian, The Three Degrees, Philip Oakey, Daft Punk en Gene Simmons! (van KISS). Plus nog heel veel soundtracks in de 80s. Er was een tijd, zo tussen 1975 en 1985 dat het leek of iedereen hem (en zijn team) wilde hebben en alles wat hij aanraakte van succes was gegarandeerd.

25 jaar(?) na zijn laatste album is er dan nu Deja-Vu (don't call it a comeback om LL Cool J te quoten). Waarschijnlijk gemotiveerd door het plotselinge overlijden van Donna Summer dat nagenoeg precies 3 jaar geleden gebeurde ten tijde van de release. Hij heeft sindsdien de draad weer opgepakt. Ooit kocht ik bijna alles waar zijn naam op stond maar ook dat stopte in de 80s. Maar deze zomerse plaat is het luisteren meer dan waard ook al zal deze niet heel erg veel indruk maken bij het grote publiek. Zelfs het ijzersterke nummer Right Here, Right Now met Kylie Minogue kan dan weinig aan veranderen, vrees is. Bekende namen genoeg; Sia, Britney Spears, Kelis, Charli XCX, Mikkey Ekko en Matthew Koma, maar betwijfel of die dit album bij de (dans) massa bekend kunnen maken. Met populaire DJs was dat misschien wel gelukt maar dan is het de vraag of je nog wel naar Giorgio Moroder luistert of een samenwerking.

Echte Disco stampers staan er niet op, het is één en al synthesizer dat wel, wellicht dans pop of electro pop te noemen. De stem van Giorgio, die als zanger zijn carrière in 1965 begon, is nergens echt goed te horen, alleen via de vocoder / vervormd. Dat is dan wel een beetje jammer ook als hij geen super stem heeft/had maar het accent had wel wat. Maar als dit het laatste album is dat hij maakt dan heeft hij wel iets waar hij trots op kan zijn, na die 4e Grammy in 2014 voor de medewerking op het nummer over hemzelf van Daft Punk op Random Access Memory. Behalve het nummer met Kylie is het nagenoeg instrumentale 74 is the new 24 ook heerlijk, naast het titelnummer met Sia, de cover Tom's Dinner van Suzanne Vega klinkt goed uit de keel van Britney Spears. Ook de nummers Tempted (met Matthew Koma) en I Do This For You (met Marlene) zijn prima, laat die zomer maar komen.

Had wel meer verwacht van deze comebackplaat. Als grondlegger van de disco een plaat vol slappe zielloze EDM maken is toch echt te makkelijk. Vraag me eigenlijk ook af wat de ouwe baas hier daadwerkelijk in de melk te brokkelen heeft gehad en waar hij nog toe in staat is......

Zijn samenwerking met Daft Punk vond erg leuk, maar hier wordt ik niet echt warm van. Enerzijds klinkt het gedateerd, anderzijds lijkt Giorgio in te willen haken op de popmuziek van tegenwoordig. Het is wel catchy, dus in dat opzicht is zijn mix geslaagd, maar het is totaal niet vernieuwend of grensverleggend. Iets wat je toch van een naam als Giorgio Moroder en zijn staat van dienst mag verwachten. Niet dat ik dit vooraf verwachtte, maar goed...

Bij deze hebben we tegelijk een nadeel gevonden van Random Access Memories (wat verder een meesterwerk is): Daft Punk heeft Moroder opnieuw in de schijnwerpers gezet, die vervolgens dit gedrocht gebaard heeft.

Hoe deze plaat überhaupt nog positieve reviews krijgt, daar kan ik echt niet bij. Ronduit verschrikkelijk.
De tijd dat Moroder vernieuwende elektronische muziek maakte, is duidelijk ver achter ons. Er zijn zó veel manieren om de sound van dit album te beschrijven. Cliché. Zielloze EDM. Eurosong kitsch. Het soort muziek dat op de gratis variant van Spotify onder de reclameboodschappen zit. Wat je hoort in kledingwinkels vooral gericht op 14-jarigen. Wat bakvissen op hun Facebook account posten #friends4evah #YOLO #summer #nofilter.

Als dit zomerse muziek moet voorstellen, dan weet ik toch wel betere platen die als soundtrack van de aankomende zomer kunnen dienen.

Is er dan werkelijk alles verkeerd aan dit album? Welnee, de titel is best geslaagd want die dekt de lading perfect: Déjà-vu.

Zo, dit gezegd zijnde, ga opnieuw wat naar de Midnight Express soundtrack luisteren en proberen dit samenraapsel van herkauwde eurotrash te vergeten.

Vorig jaar stond hij in Doornroosje en afgaande op wat ik daarvan gelezen heb draaide hij daar zelf dit soort slappe brol.

Hmf. Wat is dit nou weer. brrr..
Alleen de instrumentale tracks zijn enigszins te pruimen.