David Thomas Broughton - The Complete Guide to Insufficiency (2005)

The Complete Guide to Insufficiency is een heel bijzonder album. Bij de eerste luisterbeurten dacht ik te maken te hebben met een absolute winnaar, dit veranderde echter toen ik de nummers aandachtig beluisterde. Grootste probleem met de vijf nummers op het album is dat ze vrijwel allemaal te lang doorgaan. Dit lijkt een directe verwijzing naar de albumtitel.

Op het ene nummer (Ambiguity) is het echter een stuk minder storend dan op een ander nummer (Execution). Sowieso vind ik de tekst van Execution iets te expliciet en niet bepaald subtiel. Het is nogal spijtig, aangezien dit album in potentie zeker een meesterwerk is. De wijze hoe de prachtige echo klinkt, het unieke stemgeluid van Broughton en de wijze hoe hij zijn gitaar bespeelt is niets minder dan verbluffend.

David Thomas Broughton is de ultieme man-met-gitaar, ookal is het een man-met-gitaar-en-loop-pedaal. Het is de man op het feestje die in je de hoek zet en een beetje aankloot. Maar let wel: niemand kloot zo mooi aan als deze man. Iedereen die hem live heeft gezien of filmpjes ervan op YouTube weet wat ik bedoel. De muziek valt constant uit elkaar, hij is geen begaafd technicus, hij loopt zijn gitaarspel en er sluipen fouten in, dan loopt hij de loops en stropen de fouten zich als een olievlek uit over het muzikale spectrum. Soms gaat dit door tot er enkel nog een kakofonie overblijft, een ondoordringbare brei geluid, als haar in een doucheputje.

Maar dan - maar dan! - laat ie ineens alles wegvallen behalve één gitaarlijntje, of één vocaal lijntje, en breekt de zon - nee, de hemel - door: met zijn fantastische stem die ineens wel één enkele heldere boodschap kan brengen. Dit gebeurt bijvoorbeeld na Execution, wat in statisch geruis uitmond om ineens plaats te maken voor het hartverscheurende Unmarked Grave, een laatste levensschreew van een soldaat aan zijn geliefde, tragischer gemaakt door het feit dat het nooit zal aankomen en dat de soldaat weet dat het nooit zal aankomen. We horen ineens dat het hier toch gewoon om muziek en emotie gaat, muziek die je bijna aan je moeder zou laten horen, ware het niet dat we ook weten dat het, onherroepelijk, enkel een kwestie van tijd is tot het weer "misgaat". De vocaallijnen schuiver over elkaar heen, tot je op een gegeven moment enkel nog een soort woordloos gejammer hoort, met ergens daarin vaag de woorden Forever en Weeping, schimmig als de zwarte plekken op je netvlies nadat je in de zon kijkt. De klokken van de kerk die pal naast de studio staat gaan af, en worden opgeslokt in het loop-pedaal. En de klokken verdubbelen, multipliceren zich in de eindeloze herhaling. Alles verwordt weer tot de onvermijdelijke chaos.

En opeens snap je het: dit is de singer-songwriter van de entropie. Muziek die zichzelf kapot maakt, kapot moét maken, om te kunnen bestaan.