August Burns Red - Found in Far Away Places (2015)

Het lukt de band maar niet om het meesterlijke Constellations uit 2009 te overtreffen. De twee albums die de band daarna maakte waren prima, maar kwamen toch niet in de buurt. Helaas moet geconcludeerd worden dat dit nieuwe album nog een tikkeltje minder is. De woeste opener The Wake laat de band in topvorm horen en belooft veel voor de rest van de plaat, maar helaas gaat het direct bij track twee al mis. Vanaf dat punt dienen allerlei jazzy intermezzo's en flauwe breakdowns zich aan, die de vaart behoorlijk uit de nummers halen. De cleane vocalen die af en toe worden ingezet zijn ook niet bepaald indrukwekkend. Sporadisch brandt het heilige vuur nog, zoals tijdens het brute Broken Promises, maar al met al is dit album te wisselvallig.

Grotendeels akkoord, ik vind de intermezzo's altijd een welkome afwisseling tussen al dat geweld.
Zeker geen bijzonder of vernieuwend album voor de band, maar ook niet slecht. Er staan net als op de vorige CD ook niet echt uitspringers op en het nodigt niet meteen uit om opnieuw te beluisteren.
De cleane zang van gastzanger Jeremy McKinnon (A Day to Remember) tijdens Ghost doet me echt niets, geen positieve bijdrage aan de song wat mij betreft.
Tijdens elke song apart is er wel afwisseling, maar de songs zijn in feite allemaal inwisselbaar. Mocht gerust een korter album zijn.

Kleine 3.5*

Gek genoeg ben ik helemaal weg van deze plaat.
Ik heb me nooit echt verdiept in August Burns Red totdat ik deze plaat voor mijn kiezen kreeg. Dit smaakt voor mij in ieder geval naar meer.
De intermezzo's en breakdowns zoals hierboven worden benoemd bevallen mijn uiterst prima en ook de gitaarsolo's tussen de tracks door vormen een welkome afwisseling.
Ik ben dus niet bekend met het oude materiaal en kan daar dus die vergelijking niet mee maken, maar daar zal ik snel naar opzoek gaan.