Simply Red - Big Love (2015)

En ze gaan weer door...

Shine On klinkt alvast prima, niet van het niveau van Picture Book, maar had niet al teveel meer verwacht.

Luister bijna nooit meer naar Simply Red, eigenlijk vind ik alleen het début album ijzersterk, de twee opvolgers waren ook nog te pruimen maar daarna ben ik afgehaakt. Niet omdat het slechte albums waren maar wel te zoetsappig voor mijn smaak.

Ook dit album heeft weer veel van dat, met vleugjes disco/funk/soul uit de late 60s en 70s violen. Die mooie rauwe uithalen met zijn stem die op het eerste album te horen waren komt nergens meer voor en dat is jammer maar begrijpelijk gezien dat we 30 jaar verder zijn. Die herkenbare stem klinkt ook al wat ouder. WORU (Which One Are You) klinkt erg 70s maar wel goed gedaan. Love Wonders voorlopig het beste op het album voor mij.

Picture Book (1985) en Home (2003) zijn mijn favoriete Simply Red albums. Big Love moet ik even doorheen.

Solo wilde het niet echt vlotten, dan maar weer onder de naam Simply Red.
Ik vind het debuut nog steeds erg goed, heb ook het idee dat er toen nog echt sprake was van een band.

Tja. Het is maar wat je solo noemt. Mick toert met een vaste band onder de naam simply red, maar in feite is hij simply red. Van de band uit de 80s is al niks meer over. Wel typisch dat t onder de naam Mick niks wordt en met simply red wel aandacht krijgt.

Home is toch ook nog best een goede plaat uit de latere periode. Deze moet ik nog beluisteren, maar als de hoes representatief is voor de inhoud vrees ik het ergste.

De single vond ik eerst niks, maar begint wat leuker te worden. Uiteraard een makkelijk niemanddalletje wat leuk op de radio scoort.

Live is de man fantastisch, en daar zou ik niet aan twijfelen.. maar ik weet niet of ik dit album nog wil gaan proberen.. ik wacht de reacties hier nog wel even af.

30 jaar na het fantastische Picture Book dit nieuwe album. Picture Book heb ik ooit 4,5 punten gegeven wat voor mijn doen er hoog is. Shine On opent het album en jazzie. Daydreaming zou zo geraaid kunnen worden tijdens een aflevering van The Love Boat . Big Love is echt simply Red op zijn zoetst. Met The Ghost of Love kabbelt de muziek door om met Dad er een sentimentele tekst in te gooien (Waar natuurlijk niets mis mee is). Love Wonders is prima. Met Love Gave Me More komt er weer iets tempo in de muziek. Tight Tones gaat ongemerkt voorbij om met Woru weer bij de les gehaald te worden. Coming Home begint lekker met blazers. De laatste twee nummers sluiten het album rustig af. Shine On krijg ik nog in een andere mix als bonus en dit is eigenlijk een van de weinige uptempo nummers van dit album. Ik kan niet zeggen dat ik het een slecht album vindt maar in mijn optiek is het allemaal een beetje saai. Prima om tijdens een etentje als achtergrond te draaien. Kijken of ik er over een paar weken nog zo over denk.

Opvallend; een nieuw album terwijl de groep zo stellig was in de definitieve punt achter Simply Red.
De stem van Mick blijft mij nog altijd intrigeren: op slechte of goede nummers, in de groep of solo. Deze dan toch maar eens gaan beluisteren...

Simply Red scoorde hit na hit in de jaren ’80. Van die band is niet veel meer over. Zanger
Mick Hucknall
probeerde het daarna een paar keer solo, maar dat wilde ook niet heel erg vlotten. Dan maar weer de oude vertrouwde naam afstoffen en gebruiken voor een nieuwe plaat. In deze tijd kan je makkelijk zeggen dat Hucknall en Simply Red één is. Nu was hij natuurlijk altijd al de bekendste van het stel, zoals wel vaker met de leadzangers gebeurd. Kan het na vele jaren nog steeds van een hoge kwaliteit zijn?

Opener Shine On staat twee keer op dit album. Aan het einde staat een remix die iets meer swingt. In de basis is het een vrolijk nummer met discobeats en discogitaren. Dit nummer swingt van zichzelf al en had daar niet per sé een remix voor nodig. Daydreaming gaat in die discovibe verder, alleen dan rustiger qua tempo. Een stuk rustiger en daarmee ook een stuk meer ontspannen.
Big Love als titeltrack is een ontspannen popballad. Teder en romantisch, daarbij muzikaal rijk. Ook is er ruimte voor een zomerse inslag. Die zomerse inslag wordt verder opgepakt bij het zomerse The Ghosts of Love. Liefde is wat tekstueel de klok slaat, op muzikaal vlak is dat de ontspanning.
Met Dad brengt Simply Red een ode aan alle papa’s. Een prima popsong die opgevolgd wordt door de ontspannen ballad Love Wonders. Anders is dan toch wel even Love Gave Me More. Dit nummer swingt meer door het gitaartje, als blijft de sfeer evenzo ontspannen. Tight Tones is weer lekker vrolijk en swingt licht. Echt een goed nummer vind ik WORU. A little bit of funkyness around here. Dit nummer swingt aardig en zit vol gepropt met discosounds.
Hierna pakt de bekende ontspanning het weer op. Coming Home is prima, The Old Man and a Bear heeft een mooi trompetje en Each Day is relaxed. De toon van dit album moge duidelijk zijn.

Simply Red? Of is het nu Micke Hucknall? Wat maakt het ook eigenlijk uit? Het is een goede zanger die hier een bijzonder ontspannen album brengt. Dit zal goed werken in de zon, als achtergrondmuziek tijdens het eten. Veel verrassingen moet je niet verwacht, maar tot rust komen kan je zeker.

(bron: Opus de Soul)

Komt Simple Minds dit jaar nog met een album genaamd Dikke Muziek.

Simply Red zien we bij deze dus een terugkeer maken met deze Dikke Liefde.

Originaliteit gaat het geen onderscheidingen voor krijgen, alleen al glurend naar terugkerende woordkeuzes op de tracklist, maar hoe dan ook een erg lekker plaatje.

Waardige terugkeer zou ik zeggen.

Verscheidene zeer aangenaam in het gehoor liggende momentjes variërend van opzwepend gezellie tot innemend croonend met hier en daar ruimte voor sfeervolle blazertjes en strijkertjes.

Helemaal niet onaardig allemaal.

Beetje gezapig. Het beste is er wel vanaf, toch scoort het geen onvoldoende. Dat komt door de radiovriendelijke slimme productie. Alles ligt prima in het gehoor en de composities zijn van acceptabel niveau. Niks wereldbestormends , gewoon degelijk en in de wisselaar doet ie het prima.3 sterren.