Simply Red - Big Love (2015)

Luister bijna nooit meer naar Simply Red, eigenlijk vind ik alleen het début album ijzersterk, de twee opvolgers waren ook nog te pruimen maar daarna ben ik afgehaakt. Niet omdat het slechte albums waren maar wel te zoetsappig voor mijn smaak.

Ook dit album heeft weer veel van dat, met vleugjes disco/funk/soul uit de late 60s en 70s violen. Die mooie rauwe uithalen met zijn stem die op het eerste album te horen waren komt nergens meer voor en dat is jammer maar begrijpelijk gezien dat we 30 jaar verder zijn. Die herkenbare stem klinkt ook al wat ouder. WORU (Which One Are You) klinkt erg 70s maar wel goed gedaan. Love Wonders voorlopig het beste op het album voor mij.

Simply Red scoorde hit na hit in de jaren ’80. Van die band is niet veel meer over. Zanger
Mick Hucknall
probeerde het daarna een paar keer solo, maar dat wilde ook niet heel erg vlotten. Dan maar weer de oude vertrouwde naam afstoffen en gebruiken voor een nieuwe plaat. In deze tijd kan je makkelijk zeggen dat Hucknall en Simply Red één is. Nu was hij natuurlijk altijd al de bekendste van het stel, zoals wel vaker met de leadzangers gebeurd. Kan het na vele jaren nog steeds van een hoge kwaliteit zijn?

Opener Shine On staat twee keer op dit album. Aan het einde staat een remix die iets meer swingt. In de basis is het een vrolijk nummer met discobeats en discogitaren. Dit nummer swingt van zichzelf al en had daar niet per sé een remix voor nodig. Daydreaming gaat in die discovibe verder, alleen dan rustiger qua tempo. Een stuk rustiger en daarmee ook een stuk meer ontspannen.
Big Love als titeltrack is een ontspannen popballad. Teder en romantisch, daarbij muzikaal rijk. Ook is er ruimte voor een zomerse inslag. Die zomerse inslag wordt verder opgepakt bij het zomerse The Ghosts of Love. Liefde is wat tekstueel de klok slaat, op muzikaal vlak is dat de ontspanning.
Met Dad brengt Simply Red een ode aan alle papa’s. Een prima popsong die opgevolgd wordt door de ontspannen ballad Love Wonders. Anders is dan toch wel even Love Gave Me More. Dit nummer swingt meer door het gitaartje, als blijft de sfeer evenzo ontspannen. Tight Tones is weer lekker vrolijk en swingt licht. Echt een goed nummer vind ik WORU. A little bit of funkyness around here. Dit nummer swingt aardig en zit vol gepropt met discosounds.
Hierna pakt de bekende ontspanning het weer op. Coming Home is prima, The Old Man and a Bear heeft een mooi trompetje en Each Day is relaxed. De toon van dit album moge duidelijk zijn.

Simply Red? Of is het nu Micke Hucknall? Wat maakt het ook eigenlijk uit? Het is een goede zanger die hier een bijzonder ontspannen album brengt. Dit zal goed werken in de zon, als achtergrondmuziek tijdens het eten. Veel verrassingen moet je niet verwacht, maar tot rust komen kan je zeker.

(bron: Opus de Soul)