Shape of Despair - Monotony Fields (2015)

Niet verwacht maar toch, na 11 jaar een nieuw album!

Nieuw nummer staat hier Terrorizer klinkt weer erg goed, melancholiek op en top.

Ja hier ga ik heel hard naar uitkijken.

Inmiddels ook al een tweede track online:

Descending Inner Night

Ik dacht al: 2015 wordt niet wat qua doom. Maar er is hoop.

Wat??? Een nieuwe Shape of Despair??

En er is nog wanhoop

Het album is nu volledig te streamen, o.a hier http://metalhammer.teamrock...

Wanhoop is er genoeg te vinden op Monotony Fields, maar lijkt de titel misschien ook een beetje naar de muziek te verwijzen? De eerste luisterbeurt doet het mij namelijk allemaal een beetje monotoon aan wat deze Finse treurwilgen ons hier voorschotelen. Erg veel synthesizers (het lijkt potdomme soms wel of ik naar een plaat van Jean Michel Jarre zit te luisteren) en vrij weinig afwisseling in het riffwerk.

Ik verwijs deze plaat zeker nog niet naar de eeuwige jachtvelden, maar pak 'm in september/oktober wel weer een keer op, daar waar muziek uit dit genre eigenlijk thuishoort...

Niet afwisselend? Tja, voor spetterend riffwerk zit je denk ik bij het verkeerde genre.

Shape Of Despair gaat gewoon weer rustig verder bij waar ze gebleven waren. Al zijn de songs wel wat compacter. Deze Finnen hebben nooit allesverstikkende funeral doom gemaakt maar kiezen daarentegen voor melodieus opgezette klanktapijten vol treurnis en verdriet. Beetje vergelijkbaar met Pantheist en Evoken. En ja, er zitten ook flink veel syntharrangementen doorheen. Dat was op Shades Of.. uit 2000 al zo en dat is nu niet anders. Men heeft weer een aantal prachtige stukken uit de hoge hoed getoverd die de herfst en winter al van vroeg aankondigen. Niks nieuws onder de sterren maar o, wat mooi weer allemaal.

Ze hebben wel een nieuwe zanger, maar eerlijk gezegd hoor ik niet veel verschil met de vorige.
Dit album komt erg dicht in de buurt van Angels of Distress, wat een melancholie weer, ken verder geen band die dit zo sterk oproept.
The Distant Dream of Life is trouwens best een snel nummer voor Shape Of Despair begrippen.

Ik heb weinig met doom metal, maar deze plaat bevalt me enorm! Zal AoD ook maar eens snel gaan beluisteren dan.

Bij funeral doom is de grens tussen ondraaglijk saai en prachtig intens zeer dun. Net voor het eerst deze plaat beluisterd en ik heb er zeer van genoten! Deze zal deze herfst wel zijn rondjes draaien.

Ben al heel lang "uit" de metal maar deze prachtige plaat laat mij niet onberoerd. Lang geleden zo onder de indruk geweest van een metalplaat.

Doom is meestal niets voor mij, maar toen ik deze band voor het eerst hoorde rolden de tranen over mijn wangen, zo triest en mooi is de muziek van Shape of Despair. Vijfkwartier lang duurt dit album, wat ik een lange zit vind, en wat mij betreft had het allemaal gewoon één nummer kunnen zijn want bij elk nummer doen ze gewoon weer hetzelfde. Dat gezegd hebbende is het allemaal zeker de moeite waard. Hele bijzondere muziek om bij weg te dromen en om jezelf in te verliezen. Geen lichte kost, dus ik zal het niet regelmatig draaien, maar voor die paar keer dat ik het wel doe is het 100% genieten.

Zo denk ik er ook over. Dit is niet iets wat je dagelijks moet beluisteren. Maar je moet ook niet dagelijks een hele slagroomtaart naar binnen werken of per dag drie flessen whisky achterover slaan.

Dit verdient het predikaat: Genieten, maar met mate.

Gisteren dit album voor het eerst gehoord. Was onder de indruk, dus Monotony Fields gaat vaker beluisterd worden

Na verdere beluistering slaagde Monotony Fields er toch niet in om diepe indruk te maken. De afgelopen twee en een halve week heb ik het album zo'n tien keer geluisterd, schat ik, maar het enige dat me is bijgebleven zijn keyboards en een vrouwenstem die ad infinitum "(h)eeeeeey" zingt. Ik kan dan ook niet in de treurige stemming komen. Vind het album vooral een lange zit. Nergens de neiging om het af te zetten, dat niet, maar dit album vervalt al snel tot monotone achtergrondmuziek.

Valt erg goed in smaak dit album. Behoort nu al tot mijn favoriete aanwinsten op het gebied van Doom. Mooie melodieuze klanktapijten die zich tergend langzaam voortslepen en tot het eind aan toe de aandacht weten te behouden. Zowel de keyboards als de vrouwenzang vind ik fraai. Muziek doet wat atmosferisch aan.

Reaching the Innermost is één van de mooiste nummers die ik ooit heb mogen horen Dat outro met het vrouwengezang/koor kan ik niet aan, zo ontzettend prachtig...

Ben niet heel erg van de doommetal op dingen als Krux en Candlemass na, en al helemaal niet van funeral doom (wat dit schijnt te zijn), maar deze band heeft me geraakt door het sfeervolle, rijke geluid toen ik ze tegenkwam in het 'Metal top 100'-topic. Niet heel duister is de sfeer, eerder melancholisch. Bijzonder is dat de mistroostigheid er natuurlijk vanaf druipt, maar hed qua geluid op een bepaalde manier heel aangenaam in het gehoor ligt. Kenmerkend is de keyboardlaag die het geheel een soort lucht lijkt te geven.

Ik had niet een heel afwisselend album verwacht, en dat is het dan ook niet. Er wordt ook gretig gebruikgemaakt van sfeerverhogende cleane stemmen. Hoger dan de tweede versnelling gaat het natuurlijk niet. De Finnen creëren gewoon een heel aangenaam geluid, de grunt klinkt heel goed en vol. Het prachtige, ruimtelijke titelnummer is wat me deed kennismaken met de band, maar ook de afsluiter met mooi pianowerk zie ik als hoogtepunt.

Monotony Fields luister ik niet vaak, maar het album is wel gegroeid sinds mij vorige bericht. Maar goed, dat is ook van 2015. Half sterretje erbij maar.