TaxiWars - TaxiWars (2015)

Tom Barman op de jazz toer. De single Death Ride Through Wet Snow doet me denken aan Morphine.

Blijkt dat ze vorige zomer al live hebben opgetreden in Rotterdam. Hoe kan ik dat nu weer gemist hebben

Zeer fijne plaat! Op de één of andere manier zie ik wel overeenkomsten met Gruppo di pawlovski. Ik wordt hier blij van!

Death Ride Through Wet Snow doet me maar aan één band denken: Morphine. Dat is een compliment want die band had een unieke sound en TaxiWars benadert deze op uitstekende wijze.

Wat volgt is toch wat meer experiment en ruiger, jazzpunk wellicht?! De rol van Robin Verheyen, saxofoon, is enorm. Tom Barman fungeert toch wat meer als 'bijrijder'. Het is geen sterke zanger, is ie nooit geweest, maar de man weet sfeer neer te zetten en dat doet hij op dit album ook, of dat nu zingend, brullend, fluisterend of grommend is.

Dat het geen verrassing is dat Barman met jazz in de weer is gegaan is bijna logica: hij had al twee compilatiealbums uitgebracht en ook dEUS bevatte vaak jazz-invloeden. Een Waits-fan schijnt ie ook te zijn en dat hoor ik ook terug in TaxiWars.

TaxiWars is jazz met een flinke rock-injectie en de rafeligheid van de nummers geeft het de punky vibe mee. Ze proberen volgens mij ook een live-gevoel neer te zetten en dat lukt ze aardig: zet een paar mannen in de studio en laat ze los gaan. Resultaat is dan TaxiWars.
Niet geschikt voor alle dEUS-fans. Je moet wel wat affiniteit met jazz hebben om dit te kunnen waarderen.

Twaalf puntige nummers waar jazzliefhebbers wat meer richting rock kunnen gaan, twaalf puntige nummers waar rockliefhebbers wat meer richting jazz kunnen gaan.

Ik vind Tom Barman juist een heerlijke zanger. Ik verbaas me echt over deze opmerking.

Vind je zelf ook niet dat er een enorm verschil zit tussen sterke zanger en heerlijke zanger?????

Barman een sterke zanger noemen begrijp ik totaal niet. Wil niks zeggen of ik het een heerlijke zanger vind (ben niet voor niets een groot dEUS fan sinds 1994)

Op dit album kan ik hem zelfs nauwelijks 'zanger' noemen. Hij gebruikt zijn stem als instrument met al die vervormingen en trucjes, maar dat maakt je dan toch echt geen sterke zanger, dan denk ik aan andere artiesten.

Overigens zijn veel van mijn favoriete zangers geen sterke zangers, emotie overbrengen kunnen ze dan weer wel en dat vind ik belangrijker.

Voor mij niet. De talentenjachten-jury's zullen hem wellicht geen sterke zanger vinden, maar ik hoor een enorm fijn stemgeluid en iemand die zijn teksten op sterke wijze overbrengt. Heeft ie weinig bereik? Zingt ie niet toonvast? Geen idee, maakt me ook niet uit. Ik vind Barman absoluut een sterke zanger.

Maar objectief gezien, wat techniek enzo betreft, zal het vast anders liggen. Het is echter nieuw voor me dat dat jou iets uitmaakt.

Dat maakt hem toch juist een sterke zanger? Iemand die zijn stem als instrument kan gebruiken, en zo wat kan toevoegen aan de muziek, noem ik absoluut een sterke zanger. Het hoeft allemaal niet zo binnen de lijntjes.

Rare laatste opmerking, ik beweer dat namelijk nergens (je trekt mijn zin ook uit zijn verband door slechts een deel te quoten: je doet nu overkomen dat het me wat zou uitmaken, wat niet zo is als je de hele zin leest).

Maar dat maakt ze toch sterke zangers? Dat is namelijk het hele doel van zingen, en dat doen ze dus goed. Dat is m'n hele punt.

Je probeert me in een wat vreemde hoek te drukken met deze opmerkingen terwijl ik heel duidelijk schrijf dat ik het juist waardeer wanneer iemand die ondanks dat ie geen sterke zanger is, want dat vind ik, toch zoveel weet over te brengen. Dat jij hem dan juist wel een sterke zanger vind mag. Dat is het verschil van inkleuring van deze term tussen jou en mij. Uiteindelijk vinden we hetzelfde van Barman lijkt me.

Ik wist trouwens niet dat er een doel van zingen was (die is namelijk voor iedereen weer anders: genoeg mensen die ik nooit zal kunnen overtuigen waarom ik Nick Cave of Marc Almond goed vind).

Ik vind het gewoon raar om iemand 'geen sterke zanger' te noemen als ie je blijkbaar juist erg veel kan doen met zijn stem. Dat voelt voor mij als een rare tegenstelling.

Dat mag.

Wat vind je van het album?

Ja, nouja, goed, in ieder geval een doel van zingen. Als je je stem als instrument gebruikt, is het weer anders. Maar mensen raken lijkt me toch wel één van de doelen van zang. Er zijn er meer inderdaad.

Ik snap overigens niet waarom je zo aangevallen reageert. Ik viel je niet aan, ik uitte mijn verbazing.

Maargoed, ik heb alleen nog de single gehoord, die overigens wel doet smaken naar meer. Ik vind het wel typisch Barman, wat uiteraard positief is.

Tsjongejongejonge wat een gepietleut hierboven zeg! Reageer liever op het album en niet eindeloos dooremmeren over de zang. Daar heeft niemand wat aan behalve jullie zelf misschien. Voor de beoordeling van deze plaat is het in ieder geval vrij zinloos.

Vreselijke karamel pop met .........laat maar!

Gister live gezien in het Patronaat....fantastisch!!!!!

net gezien in W2, prachtig optreden, nu snel de plaat weer beluisteren...

Altijd goed voor de portemonnee om even te wachten voor je een cd koopt. Dus als ik twijfel over een nieuw album...

Maar TaxiWars overtreft al mijn verwachtingen. Hier had ik ook gerust de volle pot voor willen betalen.

Wat een naam voor een band zeg.

Nu weer aan het beluisteren, blijft een prachtig project...
Morgen ga ik het weer live beleven!
PaRaDoX UITVERKOCHT: TaxiWars ft. dEUS Tom Barman, Robin Verheyen, Nicolas Thys & Antoine Pierre ? ?Powered By 013? - DJ H. the Hype (Jazzjunkies) - PaRaDoX - paradoxtilburg.nl

Ik ben een groot liefhebber van Tom Barman, en was dan ook erg benieuwd naar dit project.
Eigenlijk had ik een meer broeiend geheel verwacht, en dat is dit net niet.
Dan maar wat meer swingend, en ook daarin stelt het wat teleur.
Misschien is het net te poppy, en niet jazzy genoeg.
Robin Verheyen heeft een te grote rol in het geheel; een overdosis aan saxofoon, terwijl ik die liever als gelijkwaardig element bij de overige instrumenten had gezien.
Hierdoor is de al eerder genoemde vergelijking met Morphine ook waar ik aan moet denken.
Daar stoort het teveel aan sax mij ook.
Questionsong heeft een Tom Barman in topvorm, maar ik mis de gekte die dEUS (vooral in de begintijd) wel heeft.
Borgerhout Shuffle heeft wel het basgeluid van Stef Kamil Carlens tijdens een jamsessie, waarmee ze in het begin het publiek nog eens mee verraste, maar Stef was vluchtiger, op een prettige manier ongecontroleerd.
Het is denk ik net iets te geschoold, conservatorium achtig.
Ruwe schetsen, maar dan met dikke zichtbare lijnen gezet.
Ik zou dit live wel willen ervaren, met Barman in de rol van zenuwachtige perfectionistische bandleider, die de drang krijgt om te improviseren, en de overige muzikanten ter plekke een andere kant op wil sturen; gewoon omdat dat beter aanvoelt.

It Went Boom!
Net het cdtje weer eens opgezet. De vergelijking zal vaak gemaakt zijn; een soort mix van Morphine en Deus.
Sax, bas, drum.. meer is er niet nodig. Heerlijk, en de eerste (van de 3 albums) de beste wat mij betreft.